บทที่ 4

เป็นครั้งแรกในคืนนั้นที่อาดรีอาโน ไม่ตอบโต้

เขายืนถือใบหย่าไว้ในมือ จ้องมองมาที่ฉันราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้ยังสามารถพับเก็บเข้าที่เดิมได้หากเขาเลือกใช้คำพูดที่ถูกต้อง

“ตกลง” เขาพูด “ผมควรจะจัดการเรื่องนี้ให้ต่างออกไปจากเดิม”

น้ำเสียงของเขาสงบและอ่อนโยน อาดรีอาโนมักจะดูน่าเชื่อถือที่สุดเมื่อเขาเชื่อว่าตัวเองกำลังแสดงความใจกว้าง

“พรุ่งนี้ผมจะมอบอำนาจโดยตรงแก่คุณเหนือสำนักงานที่พักอาศัย” เขาเอ่ย “จะไม่มีการขออนุมัติอีกต่อไป ไม่มีการส่งเรื่องค่าใช้จ่ายส่วนตัวผ่านคนอื่นอีก ถ้าคุณต้องการบัญชีเงินส่วนตัวไว้ใช้จ่ายตามอำเภอใจ มันก็จะเป็นของคุณ ถ้าคุณต้องการให้พนักงานในบ้านขึ้นตรงต่อคุณคนเดียว ผมก็จะจัดการเปลี่ยนให้”

เขาจับจ้องฉันอย่างระมัดระวัง มั่นใจว่าในที่สุดเขาก็หาบาดแผลเจอเสียที

“และถ้าเรื่องนี้เกี่ยวกับวิเวียน่า ผมก็จะย้ายเธอออกจากบัญชีรายชื่อฝ่ายที่พักอาศัย ผู้จัดการมรดก คนขับรถ และพนักงานในบ้านทุกคนจะต้องรายงานตรงต่อคุณ”

จากนั้นน้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงอีกครั้ง

“และการดูแลคุณจะไม่ถูกส่งผ่านมือคนอื่นอีก ผมจะดูแลค่ามัดจำคลินิกด้วยตัวเอง หมอทุกท่าน การติดตามผลทุกครั้ง และใบเสร็จทุกใบ”

ตลอดสามปีที่ผ่านมา รูปแบบนี้ใช้ได้ผลมาเสมอ หลังจากความอัปยศทุกครั้ง เขาจะยื่นข้อเสนอเป็นการชดเชย หลังจากความเจ็บปวดทุกครั้ง เขาจะหยิบยื่นบางสิ่งให้และเรียกมันว่าการปกป้อง สำหรับผู้ชายอย่างอาดรีอาโน นั่นถือเป็นการขอโทษแล้ว

หากเป็นเมื่อก่อน มันคงเพียงพอ

แต่มันสายเกินไปสำหรับเขาแล้ว

“อาดรีอาโน” ฉันเรียกชื่อเขา “ฉันไม่ได้ต้องการอำนาจในบ้านของคุณ ฉันไม่ได้ต้องการบัญชีของคุณ ฉันไม่ได้ต้องการพนักงานพวกนั้น และฉันไม่ได้ต้องการคำสัญญาที่มาถึงหลังจากความเสียหายมันเกิดขึ้นไปแล้ว” ฉันสบตาเขาแน่วแน่ “ฉันต้องการหย่า”

ความอ่อนโยนหลุดลอกออกจากตัวเขาไปทีละชิ้น

เขาจ้องเขม็งมาที่ฉัน รอให้ฉันเป็นฝ่ายยอมง้อก่อน แต่เมื่อฉันไม่ทำ ความเย็นชาก็เข้ามาแทนที่บนใบหน้าของเขา

“พอได้แล้ว” เขาพูด

“ผมรู้ว่าคุณอารมณ์ค้างมาหลายสัปดาห์ แต่คุณไม่ได้ตัดสินใจเรื่องนี้ในขณะที่สติสัมปชัญญะครบถ้วน” เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น แต่ไม่ได้แตะต้องตัวฉัน “คุณกำลังโกรธ คุณกำลังเหนื่อยล้า และคุณกำลังทำให้วันแย่ๆ เพียงวันเดียวกลายเป็นเรื่องถาวร”

ไม่มีความโหดร้ายในน้ำเสียงของเขา แต่นั่นแหละที่ทำให้มันเหลืออด เขากำลังหมายความตามที่พูดทุกคำจริงๆ

“คืนนี้คุณจะไม่ได้เดินออกไปจากที่นี่เพียงลำพัง” เขาพูดต่อ “ถ้าไม่มีชื่อของผมคุ้มกะลาหัว ถ้าไม่มีคนของผมเฝ้าประตูไว้ คุณไม่รู้หรอกว่าตัวเองจะตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน”

ฉันไม่พูดอะไร

กรามของเขาบดเข้าหากัน

“ผมพยายามจะหยุดคุณไม่ให้ทำในสิ่งที่คุณจะเสียใจเมื่อใจเย็นลง อย่าบังคับให้ผมต้องสั่งล็อกดาวน์ชั้นนี้จนกว่าคุณจะดึงสติกลับมาได้นะ”

ทุกสิ่งที่เขาพรากไปจากฉัน มักจะถูกห่อหุ้มมาในคราบของการปกป้องเสมอ เขาวางผู้หญิงอีกคนไว้ระหว่างฉันกับชีวิตที่ควรจะเป็นของฉัน เพราะเขาบอกว่ามันจะทำให้เรื่องต่างๆ ง่ายขึ้น เขาทรยศความเชื่อใจของฉันไปเชื่อผู้หญิงคนนั้นในขณะที่ฉันกำลังเลือดออกเพียงเพราะเขาบอกว่าเขากำลังป้องกันไม่ให้ฉันตื่นตระหนก และตอนนี้เขากำลังยืนขวางระหว่างฉันกับประตูบ้าน โดยเข้าใจผิดว่าการควบคุมคือความห่วงใย

เขายังเชื่อว่าฉันจะปลอดภัยที่สุดเมื่ออยู่ในกรงขัง

ฉันหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา

“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้ฉันเสียใจเองเถอะค่ะ” ฉันพูด

เป็นครั้งแรกที่ความไม่อยากจะเชื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

เขาคาดหวังจะได้เห็นน้ำตา ความโกรธแค้น หรือการต่อรอง เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าฉันจะเดินผ่านเขาไปราวกับว่าเขาไม่มีอำนาจที่จะหยุดยั้งฉันได้อีกต่อไป

แต่เขาไม่ได้ตามมา

ศักดิ์ศรีฉุดเขาให้ยืนอยู่ที่เดิม เช่นเดียวกับความมั่นใจ อาดรีอาโนใช้เวลานานเกินไปในการเชื่อว่าฉันไม่สามารถเอาตัวรอดได้หากไม่มีชีวิตที่เขาสร้างไว้ล้อมรอบตัวฉัน

สำหรับเขา นี่ก็เป็นแค่การใช้อารมณ์เกินกว่าเหตุที่วูบวาบเพียงชั่วคราวและจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหมือนที่มันเคยเป็นมาเสมอ เขาคิดว่าฉันจะกลับมาเองเมื่อโลกภายนอกทำให้ฉันหวาดกลัวพอ

มือของฉันกำลูกบิดประตู

เบื้องหลัง ฉันได้ยินเสียงเขาสูดลมหายใจ ราวกับว่าในที่สุดเขาก็อาจจะพูดอะไรบางอย่างที่สำคัญออกมา

แต่เขาไม่ทำ

ฉันเปิดประตูและก้าวออกไป

เสียงประตูปิดลงตามหลังดังก้องไปทั่วเพนต์เฮาส์ราวกับเสียงปืน

และตอนนั้นเอง ท่ามกลางความเงียบงันเพียงลำพัง อาดรีอาโนดูเหมือนจะเริ่มสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ไม่คุ้นเคยเป็นครั้งแรก

เขาสอดมือเข้าไปในเสื้อโค้ท แตะโดนไฟแช็กทองเหลืองที่สลักอักษรย่อชื่อของเขา—ชิ้นที่ฉันสั่งทำพิเศษให้หลังจากที่เขาเคยเปรยว่าคิดถึงไฟแช็กอันเก่าของพ่อเขา

โทรศัพท์ของเขาไฟสว่างขึ้น

วิเวียน่า

อย่าตามเธอไปเลยค่ะ ข้อความนั้นระบุ เธอกำลังโกรธ และเธอต้องการบีบบังคับคุณ

ข้อความที่สองตามมา:

ปล่อยให้เธออารมณ์เย็นลงเถอะ พอเธอเห็นว่าชีวิตที่ไม่มีคุณเป็นยังไง เดี๋ยวเธอก็กลับมาเอง

อาดรีอาโนจ้องมองหน้าจอ แล้วบีบไฟแช็กในมือแน่นจนโลหะกดลึกเข้าไปในฝ่ามือ

ใช่ เขาบอกตัวเอง มันก็แค่เรื่องแค่นี้เอง

ในอีกวันสองวัน ฉันจะเข้าใจเองว่าฉันเดินจากอะไรมา ฉันจะกลับมาด้วยอาการขวัญเสีย เหนื่อยล้า และพร้อมที่จะคุยด้วยเหตุผล

และเมื่อถึงตอนนั้น เขาจะทำให้มั่นใจว่าฉันจะไม่พูดเรื่องหย่าอีกเป็นอันขาด