ANMELDENเรายืนอยู่ท่ามกลางความเงียบครู่หนึ่ง ก่อนที่ฉันจะดึงมือออกและเดินจากไปบรรดามูลนิธิต่างๆ ยอมรับการโอนกรรมสิทธิ์โดยไม่ซักถามอะไร การขายทรัพย์สินเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็ว ฉันไม่เคยสนใจจะสืบดูว่าใครเป็นคนได้เสื้อผ้า เครื่องประดับ หรือห้องทริปเพล็กซ์นั่นไป เพราะถึงตอนนั้น ผู้หญิงที่เคยต่อสู้เพื่อจะอยู่ในโลกของอาดรีอาโน โมเรลลี ไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไปแล้วในช่วงหลายปีหลังจากนั้น ฉันฝังตัวอยู่กับงานสิ่งที่เริ่มจากการเป็นคดีสืบสวนเพียงคดีเดียวกับพ่อได้กลายเป็นอาชีพหลัก ฉันเรียนรู้วิธีดูรูปแบบของบริษัทนอมินี ใบแจ้งหนี้เท็จ การฟอกเงินที่ท่าเรือ และเงินทางการเมืองที่ส่งผ่านชื่อที่ดูน่าเชื่อถือ ฉันเขียนรายงานที่จัดการกับพวกผู้ชายที่ใช้เวลาหลายปีทึกทักเอาเองว่าไม่มีใครจะแกะรอยบัญชีกลับมาถึงตัวได้ ในไม่ช้า บริษัทต่างๆ ก็เริ่มส่งนักวิเคราะห์รุ่นใหม่มาให้ฉันฝึกสอนบ่ายวันหนึ่ง ลีโอน เวสเปอร์ วางปึกแฟ้มลงบนโต๊ะของฉันแล้วพูดว่า “เลือกเด็กฝึกงานให้มันรอบคอบหน่อย พ่อแก่เกินกว่าจะตามแก้ความผิดพลาดของลูกและของพวกเด็กนั่นแล้วนะ”ฉันเงยหน้ามอง “พ่อพูดแบบนี้ทุกปีเลยนะคะ”“และทุกปี” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พ
อาดรีอาโนมอบเงินชดเชยจำนวนมากพอที่ฉันจะสามารถสร้างชีวิตใหม่ได้ตั้งแต่ศูนย์มันประกอบไปด้วยเงินสด บัญชีการลงทุนสองบัญชี และห้องชุดทริปเพล็กซ์ริมอ่าวที่ฉันเคยใช้เวลาสามปีที่นั่นเพื่อเรียนรู้ว่า... แทบไม่มีสิ่งใดในนั้นที่เป็นของฉันเลยฉันกลับไปที่นั่นเพียงครั้งเดียวไม่มีอะไรถูกเคลื่อนย้าย ตู้เสื้อผ้ายังคงเต็มไปด้วยชุดราตรีที่ฉันเคยต้องขออนุญาตก่อนจะหยิบมาสวมใส่ และเครื่องประดับที่ฉันเคยถูกปฏิเสธ บัดนี้กลับวางอยู่ในลิ้นชักกำมะหยี่ราวกับว่ามันเป็นของฉันมาโดยตลอด แม้แต่รหัสตู้เซฟที่ผนังก็ยังถูกตั้งใหม่เป็นวันเกิดของฉันฉันขายแทบทุกอย่างทิ้งภายในสองวันเสื้อผ้า เครื่องประดับ ห้องชุดทริปเพล็กซ์—ส่วนใหญ่ถูกส่งต่อไปยังสถานสงเคราะห์ กองทุนช่วยเหลือทางกฎหมาย และการกุศลด้านที่พักอาศัยสำหรับผู้หญิงที่ไม่มีที่ไปอย่างปลอดภัย เมื่อฉันจัดการเสร็จ ที่นั่นก็ดูว่างเปล่าเหมือนกับความรู้สึกที่มันเคยเป็นมาเสมอโทรศัพท์ของฉันสั่นเตือนในขณะที่ฉันกำลังเซ็นเอกสารโอนกรรมสิทธิ์คุณกำจัดมันทิ้งทำไม?ถ้ามันยังไม่พอ ผมส่งให้ได้มากกว่านี้อีกนะฉันบล็อกเบอร์นั้นโดยไม่ตอบกลับเย็นวันนั้น เสียงอินเตอร์คอมดังขึ้นคนของอาด
มันไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยทะเลาะกับอาดรีอาโนเรื่องทำนองนี้ฉันเคยทะเลาะมากกว่าหนึ่งครั้งด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้ง เขาจะตอบกลับมาแบบเดิม—สงบนิ่ง เพิกเฉย และมั่นใจว่าเขาคือคนที่มีเหตุผลที่สุด“เซราฟิน่า อย่าหยุมหยิมน่า มันก็แค่เครื่องดื่ม”“เธอทำงานให้ผม ถ้าผมจะให้รางวัลเธอ นั่นมันก็เรื่องของผม”“คุณเป็นภรรยาผมนะ ทำตัวให้มันสมฐานะหน่อย”ตอนนั้น ฉันยอมกล้ำกลืนความดูแคลนทุกอย่าง เพราะเขามักจะห่อหุ้มมันด้วยข้ออ้างเดิมๆ ว่า: นี่ก็เพื่อตัวคุณเองทั้งนั้น นานมาแล้วที่การนึกถึงเรื่องนี้ทำให้ฉันโกรธ แต่ตอนนี้มันทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อยเท่านั้น ฉันแทบไม่เชื่อเลยว่าครั้งหนึ่งฉันเคยถูกควบคุมได้ง่ายดายขนาดนี้หลังจากที่ฉันบอกเขาว่าฉันเกลียดมะกรูด อาดรีอาโนก็ตัวแข็งทื่อจากนั้นความตื่นตระหนกก็พาดผ่านใบหน้าของเขา “ผมขอโทษ” เขาพูดอย่างรวดเร็ว “ผมจำผิดไป งั้นบอกผมสิว่าคุณชอบอะไร”ฉันเช็กเอกสารบนโต๊ะและพูดโดยไม่เงยหน้ามอง “ไม่จำเป็นค่ะ”แต่อาดรีอาโนไม่รู้จักคำว่าหยุดเมื่อเขาตัดสินใจแล้วว่าต้องการอะไรบางอย่างกลับคืนมาหลังจากเช้าวันนั้น อาดรีอาโนยังคงส่งของขวัญมาไม่หยุดเริ่มจากปืนพกเบเร็ตต้าด้ามมุกในกล่องเคลือบเงา สิ่ง
เขายังคงไม่เข้าใจแม้จะผ่านเรื่องราวมาทั้งหมด เขาก็ยังเชื่อจริงๆ ว่าหากข้อเสนอนั้นยิ่งใหญ่พอ ฉันก็ควรจะยอมรับมันด้วยความซาบซึ้ง“พอได้แล้วค่ะ อาดรีอาโน” ฉันพูดขัดจังหวะเขา “เราจบกันแล้ว ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ คำขอโทษของคุณ หรือแผนการของคุณ สิ่งเดียวที่ฉันต้องการจากคุณคือเอกสารใบหย่าที่มีลายเซ็นของคุณอยู่บนนั้น”ความเจ็บปวดพาดผ่านใบหน้าของเขาอย่างเปิดเผยจนถ้าเป็นเมื่อก่อนมันคงทำให้ฉันใจอ่อนแต่มันใช้ไม่ได้ผลในตอนนี้เขาไม่เข้าใจว่าทำไม หลังจากที่เขามาหาฉันด้วยตัวเอง หลังจากกำจัดวิเวียน่าออกไป และเสนอทุกอย่างที่เขาคิดว่ามันสำคัญให้ฉันแล้ว ฉันยังคงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีที่เย็นชา“เซราฟิน่า ผมไม่เคยอยากให้เรื่องของเราจบลงแบบนี้เลยนะ” เขาพูด “คุณคือภรรยาของผม”น้ำเสียงของเขาต่ำลง เกือบจะเป็นการอ้อนวอน“คุณต้องการให้ผมทำยังไง?”ถึงตอนนั้น ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะมีความอดทนเหลืออยู่แล้ว“อาดรีอาโน คุณมักจะมั่นใจเสมอว่าผู้คนควรจะสำนึกบุญคุณเพียงเพราะคุณตัดสินใจหันมามองพวกเขา ถ้าคุณให้ที่พักพิงใคร พวกเขาต้องตอบแทนด้วยความจงรักภักดี ถ้าคุณเบื่อพวกเขา พวกเขาก็ควรจะหายไปเงียบๆ แล้วเรียกว่ามันคือโชคช
“ทำไมผมถึงไม่รู้เรื่องนี้?”น้ำเสียงของอาดรีอาโนฟังดูแหบพร่าในขณะที่มันบาดลึกผ่านความเงียบของลานกว้างในสาย ดร.ซาเลอร์โนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “คุณโมเรลลีครับ เราพยายามติดต่อคุณในวันนั้นแล้ว มากกว่าหนึ่งครั้งด้วย”มือของอาดรีอาโนกำโทรศัพท์แน่นขึ้น “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ควรจะพยายามมากกว่านี้สิ”“เราทำแล้วครับ สำนักงานของคุณแจ้งว่าห้ามรบกวนคุณ เว้นแต่ว่าคุณนายโมเรลลีจะเกิดอาการหัวใจหยุดเต้น หลังจากนั้น การอัปเดตข้อมูลทั้งหมดถูกสั่งให้ส่งผ่านทางคุณคอสต้าแทนครับ”เลือดดูเหมือนจะสูบฉีดออกจากใบหน้าของวิเวียน่าจนหมดสิ้นดร.ซาเลอร์โนพูดต่อด้วยความระมัดระวังมากขึ้น “ต่อมา เมื่ออาการเลือดออกรุนแรงขึ้น ผมได้โทรเข้าเบอร์ส่วนตัวของคุณด้วยตัวเอง ทีมรักษาความปลอดภัยของคุณบอกว่าคุณกำลังอยู่ในงานฉลองที่ท่าเรือ และได้สั่งไว้ว่าห้ามต่อสายใดๆ เข้าไปอีก เว้นแต่จะเป็นเรื่องที่รอจนถึงเช้าไม่ได้จริงๆ”“การตกเลือดครั้งนั้นสร้างความเสียหายที่ย้อนกลับไม่ได้ เราช่วยชีวิตคุณนายโมเรลลีไว้ได้ แต่ไม่มีอะไรที่จะฟื้นฟูได้มากกว่านี้แล้วครับ เธอไม่สามารถมีบุตรได้อีกแล้ว”ในตอนนั้นเอง ฉันเห็นความทรงจำแล่นย้อนกลับมาทำร้ายเข
ฉันหันไปและเห็นวิเวียน่ายืนอยู่ตรงด้านในประตูรั้ว มือข้างหนึ่งวางอยู่บนรั้วตาข่ายราวกับว่าลานขนส่งสินค้าทั้งลานนี้เป็นเรื่องน่าขบขันสำหรับเธอเธอดูผิดที่ผิดทางในชุดโค้ทสีอ่อนและรองเท้าส้นสูงหัวแหลม ตัวหอมฟุ้งและเนี้ยบกริบในสถานที่ที่มีแต่กลิ่นน้ำมันดีเซล กลิ่นฝน และสนิม สายตาของเธอค่อยๆ กวาดมองฉันช้าๆ ไล่ตั้งแต่ฝุ่นบนกางเกงยีนส์ แผ่นรองเขียนในมือ ไปจนถึงทีมงานที่อยู่ด้านหลังฉันซึ่งกำลังนั่งกินข้าวกล่องอยู่ข้างลังสินค้าที่วางซ้อนกัน“ที่แท้คุณก็มาลงเอยที่นี่เองสินะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าคุณจะทนได้นานแค่ไหนก่อนจะหาที่ที่เหมาะสมกับตัวคุณเจอ”ฉันมองดูรองเท้าของเธอที่จมลงไปในกรวด “เธอมักจะดูมีความสุขในชีวิตของฉัน มากกว่าที่ฉันเคยเป็นเสียอีกนะ”รอยยิ้มของเธอแข็งค้างขึ้นมาทันทีก่อนที่เธอจะได้ตอบ ฉันก็พูดเสริมขึ้นว่า “การได้เฝ้าดูเธอเข้ามาบงการตารางชีวิตฉัน บ้านของฉัน และสามีของฉัน มันให้บทเรียนดีจริงๆ น่าประทับใจนะที่ความทะเยอทะยานสามารถไปได้ไกลขนาดนี้เพียงเพราะมันเรียกตัวเองว่าความจงรักภักดี”เสียงประตูรถปิดลงดังมาจากด้านหลังเธออาดรีอาโนก้าวลงจากรถซีดานสีดำและ
คืนที่ฉันเดินจากอาดรีอาโนมาฉันไม่ได้เช็กอินเข้าโรงแรมฉันไปหาพ่อของฉันลีโอน เวสเปอร์ เปิดประตูอพาร์ตเมนต์ของเขาซึ่งอยู่เหนือสำนักงานเก็บเอกสารเก่า เขามองดูฉันและกระเป๋าในมือเพียงแวบเดียว ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบให้ฉันเข้าบ้านโดยไม่พูดอะไรสักคำความเงียบนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าความสงสารเสียอีกพ่อของฉันเป็นนัก
เป็นครั้งแรกในคืนนั้นที่อาดรีอาโน ไม่ตอบโต้เขายืนถือใบหย่าไว้ในมือ จ้องมองมาที่ฉันราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้ยังสามารถพับเก็บเข้าที่เดิมได้หากเขาเลือกใช้คำพูดที่ถูกต้อง“ตกลง” เขาพูด “ผมควรจะจัดการเรื่องนี้ให้ต่างออกไปจากเดิม”น้ำเสียงของเขาสงบและอ่อนโยน อาดรีอาโนมักจะดูน่าเชื่อถือที่สุดเมื่อเขาเชื่อ
อาดรีอาโนกลับมาอย่างรวดเร็วสายตาของเขาเหลือบผ่านกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่ข้างประตูโดยไม่หยุดชะงัก จากนั้นเขาก็เดินตรงมาหาฉัน เขายังอยู่ในชุดคลุมสำหรับงานช่วงเย็น กลิ่นบุหรี่และน้ำหอมที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูกพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมของวิเวียน่าจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้กลิ่นเหล่านั้น“เซราฟิน่า” เขาเรียกพร้อมกั
การพยายามเบิกเงินผ่านวิเวียน่านั้นยากลำบากยิ่งกว่าการฝ่าด่านระบบรักษาความปลอดภัยของอาดรีอาโนเสียอีกเธอกวาดสายตามองคำร้องจากคลินิก ก่อนจะวางมันทิ้งไว้ข้างตัว “สองแสนแปดหมื่นสำหรับการผ่าตัดทารกในครรภ์ฉุกเฉินเหรอคะ?” เธอถาม “คุณเข้าใจไหมว่ามันคืออะไร?”“ฉันเข้าใจว่าลูกของฉันยังมีหัวใจเต้นอยู่” ฉันตอบ







