ตอนที่ 6||เสวียนเย่และหมอจ้าน

ตอนที่ 6||เสวียนเย่และหมอจ้าน

“อ๊าก!...”

เสียงกรีดร้องโหยหวนของชายวัยราวสามสิบหกปีสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดินของโรงพยาบาลแอลลูเซีย เมดิคัล เซ็นเตอร์ ห้องสีเทา-ครีมอบอุ่นแต่บรรยากาศกลับเย็นเฉียบ กลิ่นเลือดสดผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและควันบุหรี่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนสถานที่ภายในโรงพยาบาลสักนิดเดียว

ชายคนนั้นถูกมัดอยู่บนเตียงผ่าตัดทั้งตัวชุ่มไปด้วยเลือด เสื้อเชิ้ตของเขาถูกกรีดจนเปิดออก เผยให้เห็นรอยแผลใหม่เก่าเต็มลำตัวไปหมด เสียงร้องนั้นดังเสียจนหัวคิ้วเข้มของหลัวเสวียนเย่ขมวดแทบชนกัน

“หนวกหูชะมัด ตัดลิ้นมันทิ้งไป”

รองประธานไท่หมิงกรุ๊ปที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เหล็กไม่ไกลออกคำสั่งอย่างหงุดหงิด ทั้งที่เขาเพิ่งจะพ่นควันบุหรี่สีเทาลอยออกจากริมฝีปากบางเป็นสายแท้ๆ

“ตัดลิ้นแล้วมันจะตอบคำถามมึงยังไงครับรองประธานหลัว”

หลัวจ้านหันขวับไปมองญาติผู้น้องด้วยสีหน้าหงุดหงิด มือที่ถือมีดผ่าตัดยังคงเปื้อนเลือดจนชุ่ม

“พูดไม่ได้แต่มันเขียนได้ครับ อย่าโง่ รีบจัดการ กูหนวกหู”

หลัวเสวียนเย่ตอบเอื่อยเฉื่อย ราวกับกำลังคุยเรื่องอากาศดีนี่ไม่ใช่เรื่องทรมานคนหานปิงที่ยืนอยู่ด้านหลังผู้เป็นนายอดคิดไม่ได้ในใจว่า

 ‘ไม่ชอบเสียงดังแต่ชอบทรมานคนให้แหกปากประหลาดคนเสียจริง’

แต่ก็เช่นเคยหานปิงทำได้แค่คิดใครจะกล้าพูดมากกับคนตระกูลหลัว ดูอย่างหัวหน้าฝ่ายการตลาดของสาขาเย่เฉิงเถอะ หม่าถังคนนี้คงไม่เคยคิดว่าการขายข้อมูลบริษัทจะจบลงแบบนี้แน่นอน

“ครับๆ ไอ้ห่าไม่ช่วยยังสั่งเก่ง” ฝ่ายหลัวจ้านรับคำไปก็สบถด่าไป ขณะใช้ผ้าก๊อซซับเลือดที่หยดลงมาจากคางของผู้จัดการหม่าถังคล้ายหมอผู้มีจิตใจอารี

“พูดมาก กูให้เวลามึงอีก 5 นาที ถ้ามึงยังปล่อยให้มันแหกปากอีก กูจะหักเงินเดือนมึงครับไอ้พี่จ้าน” หลังพูดจบ หลัวเสวียนเย่ดีดขี้เถ้าบุหรี่ลงบนพื้นคอนกรีตอย่างไม่ใส่ใจ

“สัส! มึงหักจนเงินเดือนกูหดเท่าหรรมมดแล้วไอ้เย่ แล้วถ้ามึงจะพูดขนาดนี้เลิกเรียกกูพี่เถอะ”

“ได้เหรอ”

“เออ!!! แล้วเลิกสูบสักทีบุหรี่น่ะ” คนเป็นหมอบ่นเสียงขรม

“มึงเหม็น” หลัวเสวียนเย่ถามหน้าตาย แล้วสูดควันบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่คล้ายก่อกวน

หลัวจ้านชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพ่นคำบ่นความในใจออกมาเสียงขรึม“เปล่า กูอยากสูบด้วย”

หานปิงต้องห้ามเสียงหัวเราะไว้แค่ในลำคอ สองคนนี้ถ้าใครไม่รู้จักมาก่อนว่าเป็นทายาทสายหลักของตระกูลหลัว คงคิดว่าเป็นนักเลงข้างถนนแน่พูดจาแต่ละคำหยาบคายสิ้นดี เหมือนไม่ใช่รองประธานกับแพทย์มากฝีมือสักนิดเดียว

“สัส! หมดเวลาของมึงละ กูทำเอง”

หลัวเสวียนเย่ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างกะทันหัน บุหรี่มวนใหม่ที่เพิ่งสูบไปได้ไม่กี่คำถูกโยนลงพื้น ก่อนจะถูกปลายรองเท้าหนังสีน้ำตาลไหม้ขยี้จนแบนไม่เป็นรูป

“อะไรวะ ยังไม่ครบ 5 นาที มึงโกงกู”

 หลัวจ้านชี้หน้าญาติผู้น้องอย่างไม่พอใจเงินเดือนเขายิ่งน้อยอยู่หักจนเหลือแค่หรรมมดแล้วมันยังคิดจะหักอีก ที่สำคัญหลัวเสวียนเย่หักจริงไม่ใช่แค่พูดเล่นเสียด้วย

“ขาดทุนฉิบหาย”

คุณหมอผู้อยากจนบ่นไม่เลิก แต่หลัวเสวียนเย่ไม่สนใจ เขาดึงถุงมือยางมาสวมอย่างช้า ๆ ก่อนหยิบมีดผ่าตัดจากถาดสแตนเลส เสียงโลหะกระทบกันแผ่วเบาก็จริง ทว่ากับหม่าถังกลับดังก้องจนเขาสะท้านเยือก

ฮ่าวเฉินที่ยืนคอยหยิบอุปกรณ์อยู่ไม่ไกลแอบเหลือบมองนาฬิกา จริง ๆ เพิ่งผ่านไปแค่สองนาทีครึ่งเองไม่ใช่หรือ?

ถึงสงสัยแต่ฮ่าวเฉินเลือกที่จะเงียบเพราะการเถียงรองประธานหลัวตอนนี้มีโอกาสสูงที่จะได้ลองเป็นคนไข้ให้เจ้านายตนรักษาแทนหม่าถังเป็นแน่

ขณะนั้นเองมีดผ่าตัดคมกริบกรีดลงบนเนื้อของผู้จัดการหม่าถังอย่างไม่ลังเล ฮ่าวเฉินถึงกับสะดุ้งถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ฉับ!

“อ๊าก! อือๆ!”

เสียงกรีดร้องที่เคยดังโหยหวนกลายเป็นเสียงอู้อี้เมื่อหลัวเสวียนเย่จับลิ้นของหม่าถังดึงออกมาแล้วใช้มีดเฉือนลงอย่างเย็นชา เลือดพุ่งกระเซ็นเปื้อนพื้น

แต่สีหน้าของคนลงมือไม่เปลี่ยนแม้แต่นิดเดียว ก่อนเขาจะหยิบขวดน้ำเกลือขึ้นมาเปิดฝา กลอกลงไปในปากที่เต็มไปด้วยเลือดของหม่าถังราวกับกำลังล้างแผลคนไข้ธรรมดา

“ไอ้ห่าเย่ เสียเลือดมากเดี๋ยวมันก็ตายหรอก” หลัวจ้านเตือนขณะคาบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก รีดเค้นไอ้ผู้จัดการหม่ามาเป็นชั่วโมงเขาหิวบุหรี่จะแย่

“ไม่ใช่หน้าที่กูที่ต้องรักษาชีวิตมันนี่ มึงเป็นหมอก็จัดการไปสิ”

หลัวเสวียนเย่ตอบเรียบ ๆ พร้อมวางมีดลง หลัวจ้านกลอกตา ก่อนสูบบุหรี่ลึก ๆ สามครั้งติดแล้วโยนทิ้ง จากนั้นเดินไปหยิบถุงเลือดมาต่อเข้ากับแขนของหม่าถังพร้อมบ่นพึมพำ

“แม่ง…กูเป็นหมอรักษาคน ไม่ใช่หมอซ่อมของเล่นมึงนะไอ้เวรเย่”

ฮ่าวเฉินกับหานปิงฟังแล้วต่างคิดในใจตรงกันในใจว่า…

หมอหลัวพูดแบบนี้ทุกครั้ง แต่ก็ช่วยทุกครั้งเหมือนเดิมไม่ใช่หรือครับ?

หลัวเสวียนเย่ทำเพียงยักไหล่ ก่อนจะหยิบผ้าก๊อซเช็ดเลือดออกจากข้อมือ แล้วก้มลงมองชายที่กำลังตัวสั่นระริกอยู่บนเตียงผ่าตัดตัดเย็นเฉียบด้วยสายตากดดัน

“กูให้โอกาสมึงบอกกูเป็นครั้งสุดท้ายนะหม่าถัง” เสียงของรองประธานไท่หมิงกรุ๊ปเรียบเย็นจนแทบไม่มีอารมณ์ใด

“ไม่อย่างนั้นมึงจะได้เห็นลูกกับเมียของมึงตายต่อหน้าแน่ กูรับรอง”

คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของผู้จัดการหม่าถังเบิกกว้างเพราะคำพูดนี้หลัวเสวียนเย่ไม่ขู่แน่คนแบบมันมีแต่ทำจริง หม่าถังพยายามส่งเสียงบางอย่างออกมา แต่ไม่มีลิ้นเหลือให้พูด

หลัวเสวียนเย่มองภาพนั้นอย่างเฉยชา ความจริงแล้วเหตุผลที่เขามาเมืองเย่เฉิงครั้งนี้ไม่ใช่แค่ประชุมผู้ถือหุ้นดังที่ทุกคนเข้าใจ

แต่เขามาเพื่อ หาหนอนบ่อนไส้ที่ขายข้อมูลของไท่หมิงกรุ๊ป และตอนนี้ หนอนตัวพ่อก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

หานปิงเหลือบมองผู้จัดการหม่าถังอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจในใจสมเพช บางทีการโดนยิงตายตั้งแต่แรกอาจจะโชคดีกว่าก็ได้ แต่คนทรยศตระกูลหลัวจะตายสบายแบบนั้นได้ที่ไหนกัน

“อื้อๆ”

ผู้จัดการหม่าถังพยายามจะตะโกน แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากปากมีเพียงเสียงอู้อี้ไร้ความหมาย ลิ้นที่ถูกตัดไปทำให้เขาไม่สามารถพูดเป็นคำให้จับใจความได้อีก เลือดไหลออกจากมุมปากหยดลงบนเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนจนมองไม่ออกว่าเดิมทีเป็นสีอะไร

หลัวเสวียนเย่เหลือบมองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้าให้หานปิง

หานปิงเข้าใจทันที เขาเดินไปหยิบกระดาษกับปากกาจากโต๊ะสแตนเลสใกล้ผนัง แล้วยื่นให้คนทรยศที่ถูกมัดอยู่บนเตียงจนไม่สามารถกระดิกตัวได้ ฮ่าวเฉินตรงเข้าไปปลดมือข้างถนัดให้มันได้เขียนหนังสือตามประสงค์ผู้เป็นนาย

มือของหม่าถังสั่นอย่างควบคุมไม่ได้จากความเจ็บปวด เขารีบคว้าปากกามาเขียนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคนที่รู้ว่าชีวิตตัวเองแขวนอยู่บนปลายเส้นด้ายมากเพียงใด เมื่อเขียนเสร็จ หานปิงก็ดึงกระดาษนั้นไปส่งให้หลัวเสวียนเย่

“ไอ้สัตว์ มึงอย่ายุ่งกับลูกเมียกู”

ตัวหนังสือบิดเบี้ยวเพราะมือที่สั่น แต่ใจความชัดเจน หลังชายหนุ่มอ่านจบ มุมปากของหลัวเสวียนเย่กระตุกโค้งขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแบบที่ทำให้คนเห็นแล้วขนลุก

“มึงมีสิทธิ์สั่งกูเหรอ” เสียงถามของหลัวเสวียนเย่นั้นนิ่งเรียบ ก่อนจะหันไปทางหานปิง

“หานปิง มึงโทรหาเหวินจิ้ง จับลูกกับเมียมันมา”

คำสั่งนั้นถูกพูดออกมาราวกับกำลังสั่งซื้อกาแฟแก้วหนึ่งหาใช่คำสั่งให้ไปจับตัวคนมาให้ ได้ยินดังนั้นหม่าถังเบิกตากว้างทันที

“อื้อๆ! อื้อ!”

มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ขาของเตียงเหล็กกระแทกพื้นหินอ่อนดังลั่น เส้นเลือดที่คอปูดขึ้นอย่างน่ากลัว