ตอนที่1||หน้าเนื้อใจเสือ

ตอนที่1||หน้าเนื้อใจเสือ

ปัง!

ตูม!

เสียงโลหะกระแทกกันดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางหน้าผา เศษหินเล็ก ๆ กระเด็นตกลงสู่ผืนน้ำเบื้องล่างหลังรถสปอร์ตสีขาวพุ่งชนแบริเออร์เหล็กและทะยานหายไปจากขอบถนน ตามมาด้วยเสียงน้ำเบื้องล่างแตกกระจายสะท้อนก้องอยู่ในอากาศไม่กี่วินาทีก่อนจะถูกกลืนหายไปกับเสียงคลื่นทะเลที่ซัดกระแทกโขดหินด้านล่างอย่างไม่ปรานี เหลือเอาไว้เพียงภาพโลหะบิดงอ

“บัดซบ!”

เสิ่นอวี้หรงฟาดฝ่ามือลงบนฝากระโปรงรถเอสยูวีสีดำเต็มแรง เสียงกระแทกดังปึงจนบอดี้การ์ดหลายคนสะดุ้ง

ชายหนุ่มในชุดสูทเจ้าบ่าวในวัยยี่สิบเก้าปีมองลงไปยังหน้าผา ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติเต็มไปด้วยความสุขุมตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดไม่อาจปกปิด

ด้านข้างเขา เจิ้งฉู่เจี๋ย ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีรีบวิ่งไปหยุดที่ริมหน้าผา รองเท้าหนังราคาแพงครูดกับกรวดหินจนเกิดเสียงเสียดสีก่อนเขาจะชะงัก ภาพเบื้องล่างนั้น รถสปอร์ตสีขาวคันเมื่อครู่กำลังจมลงอย่างช้า ๆ

ตัวรถลอยอยู่เหนือผิวน้ำเพียงครึ่งคัน แสงแดดยามบ่ายแก่สะท้อนตัวถังสีขาวเป็นประกาย ก่อนมันจะค่อย ๆ เอียงลงทีละน้อยเหมือนสัตว์บาดเจ็บที่กำลังจมสู่ก้นทะเล

“เวรเอ๊ย...”

เจิ้งฉู่เจี๋ยพึมพำ สีหน้าซีดเผือดเหมือนคนไม่อยากเชื่อสายตา ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป เพียงไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา เจิ้งซูเหยายังอยู่ในรถคันนั้น แต่ตอนนี้...

“พี่เจี๋ยทำอะไรสักอย่างสิคะ!”

เสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้นจากด้านหลัง เจิ้งฉู่หรั่น หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีในชุดเดรสหรูสีชมพูอ่อนรีบวิ่งมาหยุดใกล้ขอบหน้าผา ใบหน้าสวยจัดเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอจับแขนพี่ชายบุญธรรมแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อของเขา

“รีบลงไปช่วยมันสิ!”

“เธอจะบ้าเหรอหลันหลัน!” เจิ้งฉู่เจี๋ยหันกลับมาตวาดเสียงแข็งกร้าว

“ข้างล่างนั่นมันลึกตั้งกี่สิบเมตร คลื่นก็แรง คิดจะให้พี่กระโดดตามซูเหยาไปตายหรือไง!”

ชายหนุ่มไม่ได้ปิดบังความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังไม่อยากตายสักหน่อย ทะเลตรงหน้าผาแห่งนี้ขึ้นชื่อว่าอันตราย แม้แต่นักประดาน้ำมืออาชีพยังต้องระวัง จะให้เขากระโดดลงไปตอนนี้งั้นหรือ

ฝันไปเถอะ!

“แต่นังนั่นมันยังกล้า...”

เจิ้งฉู่หรั่นกำลังจะตะโกนด่าพี่ชายบุญธรรมที่ยืนไม่ยอมทำอะไร ทว่าคำพูดของเธอกลับถูกขัดจังหวะ ด้วยมือแข็งแรงของเสิ่นอวี้หรงที่ยื่นมาคว้าข้อมือหญิงสาวเอาไว้

“หรั่นเอ๋อ ใจเย็นก่อน”

น้ำเสียงเขานุ่มลงทันทีราวกับเปลี่ยนเป็นเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ดวงตาคมกริบที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความโกรธ กลับอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองหญิงสาวตรงหน้า

“เรื่องนี้ใช่ว่าจะไม่มีทางออก”

เจิ้งฉู่หรั่นหันไปมองชายคนรักทันที “ทางออกแบบไหนคะ!”

เธอแทบจะกรีดร้อง เพราะหวาดกลัวจะเสียทุกอย่างไป “ก็นังซูเหยาตกทะเลไปแล้ว! แผนพวกเราพังหมดแล้ว!”

ลมทะเลพัดแรงจนผมยาวของหญิงสาวปลิวกระจาย ใบหน้าสวยจัดที่เคยถูกชมว่าสามารถเป็นดาราดังได้หากเธอเต็มใจ กลับบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด

เสิ่นอวี้หรงมองเธอเพียงครู่หนึ่ง ในใจชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้สวยจริงแต่ดันโง่เกินไป

จนบางครั้งเขาก็ยังสงสัยเหมือนกันว่าตัวเองตกหลุมรักเธอไปได้อย่างไรในตอนแรก แต่ตอนนี้เรื่องนั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือการควบคุมสถานการณ์ตรงหน้าเสียก่อน

“ทางโรงแรมตอนนี้ต้องวุ่นวายแน่” เสิ่นอวี้หรงพูดอย่างสุขุม “มีแค่คุณพ่อคุณกับคุณพ่อผมคงรับมือแขกกับพวกนักข่าวไม่ไหว”

เขาหันมามองหญิงสาว “คุณกลับไปก่อน”

“อะไรนะคะ?”

“ส่วนผมกับฉู่เจี๋ยจะจัดการทางนี้เอง”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้ทุกอย่างจะผิดแผนไปบ้าง แต่เสิ่นอวี้หรงในฐานะรองประธาน หงเย่กรุ๊ป ย่อมมีสติและมองภาพรวมได้ดีกว่าทายาทตระกูลเจิ้งสายรองสองคนตรงหน้า อย่างน้อยก็ต้องทำให้เรื่องนี้ดูเหมือนอุบัติเหตุมากที่สุด

หรือไม่ก็...

ให้มันกลายเป็นเรื่องที่ควบคุมได้ในแบบที่เขาถนัดตลอดมา

“แต่ที่งานแต่งยังมีคุณแม่ของฉันกับคุณแม่ของพี่อยู่นะคะ…”

เจิ้งฉู่หรั่นยังไม่อยากไป เธอไม่อยากห่างจากเสิ่นอวี้หรงแม้แต่วินาทีเดียว ชายหนุ่มยิ้มอ่อนโยนกว่าครั้งไหน เป็นรอยยิ้มเขาที่คิดว่าหญิงสาวสวยแต่รูปตรงหน้าจะยอมทำตามทุกสิ่งที่ตนสั่ง

“ที่งานกำลังรอคำอธิบายเรื่องเจ้าสาวหนีงานแต่งอยู่ ส่วนพี่เป็นเจ้าบ่าวหากกลับไปทั้งที่เจ้าสาวตกทะเลคงไม่เหมาะ”

เขาก้มลงเล็กน้อยจนสายตาอยู่ระดับเดียวกับเธอ

“พี่เห็นว่าเธอเป็นคนสำคัญที่สุดของพี่ไง ถึงยกหน้าที่แถลงข่าวให้เธอไปจัดการ หรั่นเอ๋อ เธอช่วยพี่หน่อยนะ”

คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวชะงัก ดวงตาสวยเบิกกว้าง “จริงเหรอคะ…”

“แน่นอน”

เสิ่นอวี้หรงรู้ดีว่าตนควรพูดอย่างไร ผู้หญิงแบบเจิ้งฉู่หรั่นถึงจะเหลวเป็นน้ำแข็งละลาย และไม่ผิดจากที่เขาคิด

ไม่กี่นาทีต่อมา หญิงสาวก็เรียกบอดี้การ์ดสองคนให้ขับรถคุ้มกันเธอกลับเมือง จิ่งหยาง เมืองเอกของประเทศเว่ยที่อยู่ห่างจากเย่เฉิงราวหนึ่งร้อยแปดสิบกิโลเมตร

เสียงเครื่องยนต์รถหรูคันนั้นค่อย ๆ ห่างออกไป เสิ่นอวี้หรงมองมันจนลับสายตา ก่อนจะถอนหายใจยาว

“ไปได้เสียที”

เสียงบ่นดังขึ้น แต่คนพูดไม่ใช่เขา

“อยู่ไปก็วุ่นวายตายชัก”

เป็นเจิ้งฉู่เจี๋ยที่พูดแทน รองประธานหงเย่กรุ๊ปไม่ได้ตอบคำของคุณชายใหญ่เจิ้ง

เพราะในใจเขาคิดเหมือนกันทุกประโยค ลมทะเลยังคงพัดแรง ด้านล่าง รถสปอร์ตสีขาวจมลงไปเกือบหมดแล้ว

“เว่ยเสียน”

เสียงเสิ่นอวี้หรงกลับมาเย็นชาอีกครั้ง หัวหน้าบอดี้การ์ดรีบเดินเข้ามาทันที

“ครับรองประธานเสิ่น”

“ส่งคนลงไปด้านล่างทำเหมือนพวกนายพยายามช่วยคุณหนูสามเจิ้งเต็มที่”

“ครับ”

“เส้าเหิง”

ชายอีกคนรีบรับคำ

“โทรแจ้งตำรวจและหน่วยกู้ภัยเดี๋ยวนี้”

ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหวทันท เสิ่นอวี้หรงก้าวไปยืนข้างเจิ้งฉู่เจี๋ย สองมือสอดในกระเป๋ากางเกง สูทเจ้าบ่าวสีดำปลิวเล็กน้อยตามแรงลม

สายตาคมของเขามองลงไปยังทะเลสีมรกต ตอนนี้มองเห็นเพียง จุดสีขาวเล็ก ๆ

ของหลังคารถที่กำลังจมหาย เจิ้งฉู่เจี๋ยกลืนน้ำลาย เขารู้ว่าสุดท้ายเจิ้งซูเหยาต้องตายก็จริงแต่ไม่คิดว่าจะมาเห็นกับตนเองแบบนี้

“คราวนี้พวกเราจะทำอย่างไรกันดีครับพี่อวี้”

เสียงของคุณชายใหญ่เจิ้งแต่ไม่มีสิทธิ์จะได้นั่งเก้าอี้ประธานหงเย่กรุ๊ปคนต่อไปเบาลง

เสิ่นอวี้หรงนิ่งไปครู่หนึ่ง สมองเขาหมุนเร็วเหมือนเครื่องคำนวณ ความตายของเจิ้งซูเหยา

อาจไม่ใช่ปัญหาเพราะเดิมทีแผนของเขาหญิงสาวก็ต้องตายแต่ปัญหาคือ เธอยังไม่ได้เซ็นชื่อลงในใบทะเบียนสมรส เธอมาตายตอนนี้แผนเขาพังยับเยินหมด หลังคิดอยู่ไม่กี่วินาที ชายหนุ่มก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มเย็นเยียบ

“ไม่ยาก”

เสิ่นอวี้หรงพูดช้า ๆ

“ในเมื่อยังมีฉู่หรั่นอยู่”

เจิ้งฉู่เจี๋ยขมวดคิ้ว

“หมายความว่า…”

เสิ่นอวี้หรงหัวเราะเสียงแผ่ว

“เทคนิคการแพทย์สมัยนี้ก้าวหน้าแค่ไหน นายก็รู้นี่”

สายตาเขายังไม่ละจากทะเล

“ศัลยกรรมเปลี่ยนหน้าคนให้กลายเป็นอีกคน…”

เขาหยุดเล็กน้อย

“ง่ายกว่าพลิกฝ่ามืออีก”

เจิ้งฉู่เจี๋ยเงียบไปทันที ภาพทุกอย่างเริ่มต่อกันในหัวคุณชายใหญ่เจิ้งรวดเร็วนัก ถ้าเจิ้งซูเหยาตาย

ก็แค่...

สร้างซูเหยาคนใหม่ขึ้นมา และให้คนนั้นเซ็นชื่อลงในทะเบียนสมรสก็หมดเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ?

“โคตรอัจฉริยะเลยพี่อวี้”

เจิ้งฉู่เจี๋ยหัวเราะออกมาเต็มเสียง

“ผมแม่งนับถือพี่จริง ๆ”