บทที่ 3

โจวจินเซวียนหาได้สงสารเหล่าเพื่อนร่วมเดินทางที่สิ้นใจอยู่โดยรอบ นางเห็นชัดเจนในยามที่มองกวาดสายตาไปยังสตรี คนแก่ หรือคนอื่นๆ ที่เดินทางมาด้วย พวกเขารู้ทั้งรู้ว่าปี้หรูโดนย่ำยีแต่ไม่กล้ายื่นมือเข้าช่วยเหลือ บางคนขยับกายมองด้วยสายตาเฉยชา บางคนขยับหนีด้วยความหวาดกลัว บางคนลุกขึ้นนั่งมองราวกำลังเห็นเรื่องน่าสนุก

ความสิ้นหวังและท้อแท้ลอยอวลท่ามกลางความเงียบ หญิงสาวได้แต่นอนนั่งในอ้อมแขนของบุรุษแปลกหน้า กลิ่นเหงื่อไคลที่โชยออกมาท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด เสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างหู เรียกสติและความนึกคิดของนางกลับมา

มือน้อยค่อยๆ ขยับก่อนจะพบว่าพันธนาการจากเขาได้คลายลงแล้ว นางขยับออกห่างเขาจากกายเขาแล้วพบว่าอีกฝ่ายแน่นิ่งไปแล้ว

คิ้วเรียวขมวดมุ่นในยามที่แสงฟ้าแลบแปลบปลาบนั้น ส่งผลให้นางมองเห็นคราบเลือดบนแขนเสื้อตัวเอง นางอยู่ห่างจากจุดที่เกิดการเข่นฆ่า แล้วเหตุใดตัวนางจึงเปรอะเปื้อนเลือดได้

นั่นคือคำถามที่นางถามตัวเองในใจ กระทั่งเลื่อนสายตามองบุรุษที่หลับตานอนนิ่งอยู่ในมุมมืด แสงสายฟ้าเล็ดลอดเข้ามาอีกครั้งทำให้นางตระหนักในที่สุด บุรุษผู้นี้ได้รับบาดเจ็บ

นั่นคือคำตอบว่าเหตุใดในยามที่พวกนางเข้ามายังศาลเจ้าแห่งนี้ ไม่มีผู้ใดมองเห็นเขา เพราะเขาเอาแต่ซ่อนตัวเงียบๆ อยู่ในซอกมุมแห่งนี้นั่นเอง

ละล้าละลังอยู่นานกว่าจะตัดสินใจได้ว่าควรทำอย่างไร หญิงสาวมองไปยังปี้หรูที่นอนนิ่งภายใต้เสื้อคลุมสีเทา ก่อนละสายตากลับมามองบุรุษแปลกหน้าที่ช่วยนางเอาไว้ นางถอนหายใจออกมาเมื่อตัดสินใจได้ มือเล็กยื่นเข้าไปหาบุรุษผู้นั้นก่อนออกแรงลากเขาออกมาจากมุมมืด กระนั้นก็พบว่าตนจะหมดแรงก็ทำได้เพียงลากเขาออกมาได้ไม่ถึงสิบชุ่น^[1] นั่นนับว่าสว่างมากพอหากนางต้องการทำแผลเพื่อห้ามเลือดให้เขา อย่างน้อยเพื่อตอบแทนที่เขาช่วยนางเอาไว้

ร่างเล็กเดินวนไปเวียนมายุ่งง่วนอยู่ค่อนคืน เพื่อค้นหาสิ่งที่กลุ่มโจรทิ้งเอาไว้ที่นางสามารถใช้ประโยชน์ ยังดีที่มีขวดยาสมานแผลของนางหลงเหลืออยู่ ดังนั้นนางจึงเริ่มใช้ทุกอย่างที่ใช้ได้ออกไปรองน้ำฝน ก่อนใช้น้ำนั้นชะล้างบาดแผลและใส่ยาให้บุรุษซึ่งนอนสลบไศลไม่ได้สติ พันแผลเอาไว้ด้วยเสื้อผ้าที่นางฉีกเป็นริ้วๆ

โจวจินเซวียนชะงักในยามที่เห็นคิ้วเข้มขมวดมุ่น ใบหน้าเสี้ยวหนึ่งของเขายังคงปกคลุมไปด้วยเส้นผมรุงรัง กลิ่นเหงื่อไคลจากร่างหนาทำเอานางย่นจมูก

“ไหนๆ ข้าก็กลายเป็นสาวใช้จำเป็นของท่านแล้ว...”

นางถอนหายใจก่อนใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้เขา ในใจก็ท่องซ้ำๆ บอกตัวเองว่าเขาคือคนเจ็บที่ช่วยนางเอาไว้ก่อนหน้านี้ และนางทำเพียงเพื่อตอบแทนพระคุณของเขาเท่านั้น นางจะไม่ทำเกินขอบเขตที่นางทำได้

เมื่อมือป่ายเส้นผมรุงรังของเขาออกจากใบหน้า รูปหน้าอีกด้านหนึ่งของชายหนุ่มปรากฏขึ้น ใบหน้าในส่วนที่ไม่ถูกทำลายของเขา ทำให้นางอดทอดถอนลมหายใจออกมาคราหนึ่ง เขาน่าจะเป็นบุรุษที่หล่อเหลาก่อนจะถูกทำลายโฉมหน้าเช่นนี้ บาดแผลที่เกิดจากของมีคมสามเส้นข้างแก้มด้านขวาของเขา เปลี่ยนเขาจากบุรุษผู้มีใบหน้าดุจหยกสลัก กลับกลายเป็นบุรุษอัปลักษณ์ที่มีบาดแผลน่าหวาดหวั่นในทันที

บาดแผลดังกล่าวยังคงไม่หายสนิท ดังนั้นนางจึงโรยยาสมานแผลลงไปด้วย เพราะเห็นชัดว่าเขาไม่ได้ใส่จะดูแลรักษาแม้แต่น้อย

กว่านางจะปลีกตัวออกมาจากซอกมุมหนึ่งของศาลเจ้าร้าง ลากร่างสิ้นลมของปี้หรูออกมาด้านนอกฝนก็หยุดตกพอดี หญิงสาวสะอื้นฮักในยามที่สวมเสื้อผ้าให้สาวใช้ตัวน้อย ก่อนจะจัดการขุดหลุมอย่างเอาเป็นเอาตาย ใช้ความเหน็ดเหนื่อยในการขุดหลุมฝังศพของตน เพื่อชดเชยให้สาวใช้คนสนิทที่ต้องเสียสละชีวิตเช่นนี้

ฟ้าสางแล้วในตอนที่โจวจินเซวียนชะล้างคราบดินโคลนตามเนื้อตัวจากแอ่งน้ำฝน นางเปลี่ยนเสื้อผ้าในมุมหนึ่งแล้วกลับมานั่งลงไม่ไกลจากจุดที่คนเจ็บนอนอยู่ ความเหน็ดเหนื่อยทำให้ลืมศพคนตายและกลิ่นคาวเลือดที่อยู่รอบด้านจนสิ้น กระทั่งไม่นานก็ผล็อยหลับไป ทว่าก่อนหลับไปมือเล็กยังเอื้อมไปคว้าชายเสื้อของบุรุษแปลกหน้าผู้นั้นเอาไว้ ก่อนจะกำมันไว้แน่นและจมลงไปในห้วงนิทราช้าๆ

ความเคลื่อนไหวข้างกายทำให้โจวจินเซวียนสะดุ้งตื่น นางขยับกายลุกขึ้นอย่างลนลานก่อนใช้สองมือกอดเข่ามองไปโดยรอบ สายตาแตกตื่นของนางสานสบเข้ากับดวงตาคมดุที่จ้องมาอยู่ก่อนแล้ว นางยังคงสะดุ้งตกใจกับใบหน้าซีดขาวที่มีบาดแผลฉกรรจ์บนซีกแก้ม กระนั้นเมื่อเขาเพียงนั่งมองนางนิ่งๆ จึงแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

ทั้งสองต่างคนต่างนั่งเงียบ เขาไม่ขยับ นางเองก็ไม่กล้าส่งเสียง ร่างเล็กสั่นน้อยๆ ในยามที่รับรู้ถึงสายตาคมกริบที่กวาดมองสำรวจตัวนางช้าๆ นางต้องสะดุ้งเฮือกในยามที่เขาขยับกายลุกขึ้นแล้วทำท่าจะเดินออกไปด้านนอก

บาดแผลของเขานับว่าร้ายแรงมาก โดยเฉพาะรอยคมกระบี่ที่หน้าอกซึ่งพาดยาวจากไหล่ลงมายังหน้าท้อง และนั่นเป็นสาเหตุให้เขาเสียเลือดมาก แม้นางจะทำแผลใส่ยาให้แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถออกแรงได้ตามใจชอบ

“คุณชายท่านนี้...”

นางส่งเสียงและเดินตามเขาออกมาอย่างลังเล ในมือนางมือห่อผ้าที่นางเก็บรวบรวมของที่ใช้ได้ ก่อนสายตาจะหันไปมองหลุมศพของหรูปี้ราวกำลังอำลาอีกฝ่ายเงียบๆ

[1] ชุ่นเท่ากับ 1 นิ้ว