บทที่ 10

ชายหนุ่มกล่าวพลางจุดตะเกียงพายุขนาดเล็กและแขวนไว้ใกล้ที่นั่งคนขับขณะตัวเรือโคลงไปมาอยู่ตลอดเวลาเหนือผิวคลื่นที่แทรกตัวเข้ามาใต้ท้องนาวา

                “คุณเมย์หนาวหรือครับ?”

                ภูมิหันกลับมาทางหญิงสาวพอดีที่เธอนั่งห่อตัวและใช้แขนกอดอกเพราะน้ำฝนที่ตกติดต่อกันสองสามชั่วโมงหลังอาทิตย์ลับฟ้าไปแล้วทำให้อากาศรอบ ๆ เย็นตัวลงมากกว่าเดิม ชายหนุ่มนั่งลงใกล้หญิงสาวก่อนจะใช้มือหนาทั้งสองกุมไหล่ของเธอไว้ เมลิดามองใบหน้าคมคายฝ่าแสงไฟสลัวของตะเกียงดวงน้อยที่เงาของมันโยกไหวไปตามแรงคลื่นลมกระทบเรือ นัยน์ตาแม้ดูคมเข้มทว่าประกายอันอ่อนโยนนั้นฉาบฉายความอบอุ่นออกมาเสมอ

                “เราจะกลับเข้าฝั่งตอนไหนคะ?”

                “ผมยังบอกไม่ได้....ต้องรอให้ฝนหยุด เดินทางในทะเลกลางคืนไม่เหมือนกลางวัน แต่คุณเมย์อย่ากังวลเลยครับ เพราะผมอยู่ที่นี่”

                “เมย์แค่รู้สึกว่ารอบ ๆ มีแต่น้ำ ภูเขา และท้องฟ้า มันทำให้เมย์รู้สึกปั่นป่วน ถ้ามาคนเดียวในบรรยากาศแบบนี้เมย์คงต้องแย่แน่”

                “เราอาจสะกดความกลัวไว้ได้ถ้ามองว่ามันเป็นแค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ และที่สำคัญ....คุณเมย์มีผม”

                เขากล่าวเสียงเบาลงแต่จังหวะการเต้นของหัวใจกลับเร็วขึ้น มีบางอย่างร่ำร้องอยู่ในส่วนลึกว่าอย่าได้ปล่อยมือจากไหล่บางบนเรือนร่างอรชรตรงหน้า และแรงผลักดันอันรุนแรงจากความปรารถนาที่ทำให้ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงในบัดนั้น ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปหาพลางกระซิบอยู่บนริมฝีปากบางที่เริ่มสั่นระริกจากความรู้สึกที่เกิดสกัดกลั้น

                “คุณเมย์ไม่รังเกียจผมจริงหรือครับ....ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง คุณเมย์จะต้องไม่เสียดายกับการตัดสินใจของคุณเมย์เอง”

                คำตอบคือการยินยอมให้อ้อมแขนของเขาโอบรัดร่างนั้นเข้าไปแนบชิดและเรียวปากบางถูกลิ้นหนาล่วงล้ำเพื่อเข้าไปสำรวจความหอมหวานอีกครั้ง เมลิดาตอบรับทุกสัมผัสที่ปลุกเร้าความร้อนรุ่มของเธอจนกระจัดกระจายทั้งก็หลงลืมที่จะเสียดายความหวงแหนสิ่งที่ไม่เคยให้ใครได้ล่วงเกินเช่นนี้มาก่อน

เธอยินยอมสนองสิ่งที่เขาเสนอมาด้วยสติอันลอยล่องเมื่อเขาตวัดลิ้นเพื่อดูดกลืนความชุ่มฉ่ำภายในปากเล็กบาง หญิงสาวรับรู้ถึงความปั่นป่วนในช่องท้องเมื่อเรียวลิ้นของทั้งเขาและเธอต่างสอดประสานกันแนบแน่นและบางจังหวะก็ยวนเย้าให้เธอต้องติดตามทวงคืนจากโพรงปากของเขาบ้าง บรรยากาศรอบ ๆ ทำให้อุณหภูมิดิ่งตัวลงหากแต่ไฟร้อนในกายของชายหนุ่มหญิงสาวกลับลุกช่วง

เนิ่นนานเท่าใดไม่รู้ที่ต่างแลกความหวานจากริมฝีปากของกันและกันท่ามกลางแสงสลัวจากไฟตะเกียงใต้ม่านหมอกละอองน้ำที่ห่มคลุมท้องทะเลยามรัตติกาลโดยรอบ เมลิดาไม่นึกกระวนกระวายถึงสิ่งใดอีก ทั้งความกลัวและความหนาวเหน็บที่ดูราวมลายไปสิ้นแม้กระดุมเสื้อด้านบนจะถูกปลดออกจนสาปทั้งสองด้านแยกออกจากกันเผยให้เห็นความอวบแน่นที่ซ่อนอยู่หลังชุดชั้นในตัวเล็กบางแค่ชายหนุ่มสะกิดตะขอก็หลุดออกอย่างง่ายดาย

หญิงสาวแอ่นกายรับมือหนาที่เลื่อนลงมาถึงเนินเนื้อกลมกลึงและนุ่มนิ่มเพื่อตอบรับการบีบเคล้นหนักหน่วงกระทั่งเขาต้องเลื่อนริมฝีปากตามลงมาเพื่อขบกลืนยอดปทุมถันที่ชูชันรอการครอบครองจากเจ้าของใบหน้าคมคาย ดูภายนอกเธออาจเป็นผู้หญิงร่างบอบบางดูอรชรอ่อนหวนทว่ากลับซ่อนความอิ่มแน่นไว้ข้างในจนผู้ที่ได้เห็นรู้สึกตะลึงลานในส่วนโค้งเว้าเกินตัวอันแสนงดงามนั้น

                “คุณภูมิ.....”

                เมลิดาเสียงแหบพร่าเมื่อชายหนุ่มยิ่งดูดเม้มและขบกัดเบา ๆ ปลายเม็ดทับทิมที่ชูชันบนความอิ่มแน่น ความรุ่มร้อนรัญจวนพุ่งพล่านจนถึงขีดสุดทำให้เธอต้องบิดกายไปมารับคลื่นปรารถนาอันน่าเสน่หาที่ถาโถมใส่จนเกินจะตั้งรับ รู้เพียงตอนนี้มีเขาและเธออยู่ภายในเรือที่ไหวโยกราวคลื่นล้อเพื่อขับกล่อมบทรักอันเร่าร้อนซึ่งกินเวลายาวนานยังถึงครึ่งของทางสู่ฝัน

เธอได้ยินเสียงเขาหายใจหนักและครางออกมาเป็นบางครั้งก่อนจะเลื่อนมือเข้าไปใต้กระโปรงผ้าชีฟองบางเบาและล้วงปลายนิ้วลึกลงไปภายในอันเดอร์แวร์ลูกไม้ รอยสากบนมือหนาที่สัมผัสกับความบอบบางของผิวสาวภายในนั้นทำให้เมลิดาถึงกับเม้มริมฝีปากแน่นและหนีบเรียวขาเข้าหากันอย่างจะร้องขอไม่ให้เขาทิ้งเธอไปเสียตอนนี้ นิ้วเรียวขยุ้มเรือนผมของเขาเมื่อส่วนที่อ่อนไหวถูกเร่งเร้าจากการเสียดสีที่เริ่มหนักหน่วงและล้วงลึกมากขึ้นทุกขณะ

เมื่อชายหนุ่มรู้สึกว่าอารมณ์ของทั้งเขาและเธอร้อนเร่าใกล้ถึงจุดเผาไหม้จึงปลดกระดุมเพื่อดึงเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกบ้างเพื่อแนบกล้ามเนื้อกำยำบนแผงอกลงบนเนินทรวงอวบหยุ่นของหญิงสาวที่อวดความอิ่มเต็มออกจากรอยแยกของสาปเสื้อชุดกระโปรงชีฟอง