บทที่ 9

ยิ่งเขามีคำถามเกี่ยวกับเมลิดามากเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องหลงเข้าไปใต้หลืบเงานั่นและอาจพลัดตกลงไปในหลุมเสน่ห์ของเธอจริง ๆ เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อที่จะค้นหาเธอ ความตั้งใจมั่นที่มีในครั้งแรกต่างหากที่จะคอยเตือนให้เขาก้าวล่วงไปจนถึงที่หมาย

                “นั่นเป็นหาดไร่เลนะครับ สวยมาก ๆ แถวนี้มีเกาะตั้งแปดสิบกว่าแห่ง คุณเมย์ต้องอยู่ที่นี่สักปีถึงจะเที่ยวได้หมด”

                “ก็ไม่แน่นี่คะ เมย์อาจต้องอยู่นานอย่างคุณภูมิว่าจริง ๆ ก็ได้”

                เจ้าของนัยน์ตาแสนหวานหันมามองชายหนุ่มและนั่นทำให้เกิดแรงกระเพื่อมในอารมณ์ที่เจ้าของร่างสูงใหญ่เพียรบังคับให้มันสงบนิ่ง เขาอดที่จะมองริฝีปากสีชมพูเคลือบกลอสแวววาวนั้นไม่ได้ ร่องรอยสัมผัสอันนุ่มนวลยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึกนั้นและดูเหมือนว่ามันยังไม่พอเพียงต่อความปรารถนาที่ยิ่งนับวันจะรุนแรงมากขึ้นทุกที

                “คุณภูมิดูสิคะ.....มันสวยมากอย่างที่คุณภูมิบอกเมย์จริง ๆ “

                เมื่อแดดร่มลมตกเมลิดาจึงออกไปที่หัวเรือซึ่งมีที่นั่งปูเบาะสีครีม คนขับเรือพาเธอไปยังเกาะต่าง ๆ ฝ่าคลื่นในห้วงมหาสมุทรที่พลิ้วไหวไม่เคยหยุดนิ่งจวบจนแสงตะวันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มจางลอดผ่านม่านเมฆที่คลี่ตัวเบื้องบนสาดกระทบท้องน้ำคล้ายสีของมรกตและบุษราคัมส่องประกายออกมาจากใต้ท้องคลื่น

หญิงสาวรู้สึกว่าเขาพาเรือออกมาไกลจนไม่เห็นฝั่ง แม้เครื่องยนต์ถูกดับลงสนิทหากเธอก็มิได้รู้สึกอ้างว้าง แม้เรือถูกปล่อยให้ลอยเคว้งอยู่เหนือระลอกน้ำกระเพื่อมไหว ชายหนุ่มเดินตามออกมาที่หัวเรือพลางสอดแขนแข็งแรงกอดเธอจากด้านหลัง

                “คุณเมย์คงไม่เคยเห็นสิ่งที่สวยงามแบบนี้”

                “ค่ะ....เมย์ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ มันบริสุทธิ์มาก มันเงียบสงบ กว้างใหญ่ และทำให้เมย์รู้ว่าธรรมชาติยิ่งใหญ่กว่าตัวเราที่เล็กนิดเดียว”

                “ใช่ครับ....มันทั้งปกป้องและทำลายล้างมนุษย์ในเวลาเดียวกัน ทะเลยิ่งสงบ ก็ยิ่งน่าหวั่นกลัว”

                เมลิดาหมุนตัวหันหน้าหาชายหนุ่ม รอยยิ้มละมุนยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าความอ่อนหวานตรงหน้านั้นน่าหวั่นเกรงกว่าคลื่นโหมลมแรง

                “คุณภูมิอยู่กับทะเลมากกว่าเมย์ ยังไม่ชินกับมันอีกหรือคะ?”

                “มีคนบอกผมว่าอย่าไว้วางใจอะไรให้มันมากนัก ยิ่งเราวางใจมันมากเท่าไหร่ โอกาสที่เราจะตายเพราะมันก็มากเท่านั้น ผมว่าคำพูดนี้ไม่น่าจะเอามาใช้กับทะเล น่าจะใช้กับคนดูเหมาะสมกว่าเพราะการที่เราไว้วางใจใครมากเกินไป บางทีเขาอาจจะฆ่าเราให้ตายโดยไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ”

                “งานที่เมย์ทำก็สอนเมย์นะคะ....เอ้อ....พนักงานบริษัทน่ะค่ะ ไม่มีใครจริงใจกับเรานอกจากตัวเราเอง”

                “คุณเมย์อาจจะลืมไปแล้วว่าคุณเมย์ไว้ใจคนที่เพิ่งเจอกันไม่นานอย่างผม”

                ถึงบางครั้งเราจะถูกสอนว่าไม่ให้ไว้ใจใคร แต่มันก็ไม่ได้หมายความถึงทุกคนนี่คะ เมย์คิดอย่างมีตรรกะไงคะ”

                “ถ้าวันหนึ่งคุณเมย์รู้ว่าผมไม่ได้เป็นอย่างที่คุณเมย์คิด......”

                “คุณภูมิจะไม่มีวันหักหลังคนที่คุณภูมิรัก เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น ชีวิตของเมย์ก็จะไม่มีความหมายอะไรอีก เพราะเมย์.....ไม่ได้เผื่อใจไว้ให้ความผิดหวังของตัวเองเลย”

                เขาจ้องหน้าเธอนิ่งนานกับความรู้สึกสับสนที่แล่นไหลอยู่ภายใน ชายหนุ่มค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงไปหาหญิงสาว แต่ก่อนที่เรียวปากบางจะถูกครอบครองทั้งสองก็สัมผัสได้ถึงแรงลมเป่าที่พัดเอาหยดน้ำซึ่งทิ้งตัวลงมาจากฟากฟ้า ภูมิรีบพาเมลิดาหลบน้ำฝนที่จู่ ๆ ถั่งสายลงมาเข้าไปหลบใต้หลังคาในเรือ หญิงสาวยังคงอยู่ในอ้อมแขนของเขาและมองออกไปภายนอกที่เหนือระลอกน้ำเริ่มคายละอองความร้อนขึ้นมาเมื่อสายฝนโปรยปรายตกต้องเสมือนอยู่ท่ามกลางดินแดนลึกลับกลางห้วงนทีที่เร้นกายใจกลางมหาสมุทรอันไพศาล

                สายฝนยังคงทิ้งตัวลงมาไม่ขาดช่วง เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าค่ำแล้วพายุที่เข้ามาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้ายังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่าย ๆ จึงตัดสินใจบังคับเรือให้แล่นเข้าไปหลบลมแรงอยู่ใกล้แนวเขาหินปูนซึ่งห่างออกไปไม่ไกลเพราะถ้าจะนำเรือกลับสู่ท่าก็คงใช้เวลาอีกนานเลยทีเดียว

                “ดูสิคะ คุณภูมิพูดยังไม่ทันขาดคำ พายุก็มาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย”

                เมลิดาพูดกับเขาท่ามกลางเสียงสายฝนหล่นลงกระทบระลอกคลื่นและความมืดซึ่งโรยตัวลงมาปกคลุมไปทั่วทั้งผืนน้ำและแผ่นฟ้า

                “คุณเมย์คงไม่กลัวใช่ไหมครับ....ในทะเลก็แบบนี้ บางคนอยู่กับมันมาจนจะลาจากมันไปก็ยังไม่เข้าใจอารมณ์ของมันอยู่นั่นเอง เขาถึงได้ว่าทะเลแปร”