พรลดาแสนดวงซวย 1.2

สายตาของเด็กน้อยมองสำรวจพี่สาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่วางตา ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า “พี่มาจากในเมืองเหรอครับ ทำไมผมไม่คุ้นหน้าเลยล่ะ”

“อ้อ...พี่มาจากรุงเทพฯ น่ะ” พรลดาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ไม่แปลกหรอกที่เด็กคนนี้จะไม่คุ้นหน้าเธอ จากนั้นจึงพูดประโยคต่อมาว่า “แล้วมีใครที่พี่สามารถติดต่อได้บ้างไหม พวกลูกหลานยายเปี่ยงน่ะ”

เด็กชายทำท่าทางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบออกมา

“ยายเปี่ยงแกมีหลานชายอยู่คนหนึ่งน่ะครับ ชื่อพี่ธาดา แต่ว่าเขาไม่กลับมาที่นี่เลยตั้งแต่ตอนที่ยายเปี่ยงตายน่ะครับ เห็นว่าย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ นี่แหละ”

“อ้อ...” พรลดาพยักหน้าเข้าใจ เพราะหลานยายเปี่ยงที่เด็กคนนี้พูดถึงคือคนรักของเธอเอง ตอนนี้เหมือนฝ่ายนั้นจะหายสาบสูญไปแล้ว แม้ว่าสัญญาณมือถือจะติดต่อได้แต่ไม่มีคนรับสายก็ตาม

เมื่อเห็นท่าทางพี่สาวคนสวยตรงหน้า คราวนี้เป็นเด็กชายที่ถามบ้าง “แล้วพี่มาหายายเปี่ยงทำไมเหรอครับ”

“อ๋อ..พอดีว่าพี่เป็นคนที่ซื้อที่ดินผืนนี้จากหลานชายของยายเปี่ยงน่ะ แล้วกำลังจะย้ายมาอยู่ที่นี่”

สีหน้าของเด็กชายดูเหมือนจะดีใจขึ้นมา เมื่อเห็นว่ามีพี่สาวย้ายมาอยู่ใกล้ ๆ กัน จึงพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับครับพี่สาว ผมชื่อฝุ่นนะครับ บ้านผมอยู่กลางทุ่งนาตรงโน้น แต่ว่าจะพาควายมาผูกกินหญ้าแถวนี้ทุกวันครับ” พอพูดจบฝุ่นก็ชี้มือไปที่ทุ่งนาของบ้านตัวเอง เพื่อให้พี่สาวจากกรุงเทพได้เห็น

“สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อพรลดานะ เรียกว่าพี่ลดาก็ได้ ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วย พี่เพิ่งมาอยู่ใหม่อาจจะต้องขอคำแนะนำจากฝุ่นเยอะหน่อย คงไม่รังเกียจนะ” เธอตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น พร้อมกับฝากเนื้อฝากตัวเพราะหญิงสาวมองว่าตนเองนั้นยังใหม่กับที่นี่ ทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านก็ไม่เสียหายอะไร

หลังจากที่พูดคุยแนะนำตัวกันแล้ว ฝุ่นก็ช่วยพรลดาขนของขึ้นมาไว้บนบ้าน อีกทั้งยังอาสาที่จะช่วยทำความสะอาดบ้านด้วย แต่เธอเกรงใจและไม่อยากรบกวนอีกฝ่ายมากเกินไปเลยบอกไปว่าจะทำเอง

ข้าวของที่หญิงสาวขนมาก็ไม่ได้มีมากนัก อาจจะเพราะก่อนหน้านี้เธอเช่าบ้านอยู่เลยไม่ได้ซื้อของชิ้นใหญ่เข้าบ้านมากเท่าไร และที่เอามาด้วยก็มีเพียงเสื้อผ้า และข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว รวมถึงก็อุปกรณ์ทำครัวที่ตัวเองมีเท่านั้น

เดิมทีแล้วพรลดามีอาชีพเป็นแม่ค้าขายอาหารในแอพลิเคชันเดลิเวอรี่เจ้าดัง ช่วงแรกที่เริ่มต้นธุรกิจนั้นมันเป็นไปได้ดีมาก นั่นเพราะมีลูกค้าสั่งอ่านหารผ่านแอพลิเคชันมากมาย ยิ่งช่วงที่โรคโควิดระบาดยิ่งได้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เนื่องจากผู้คนส่วนใหญ่ไม่ออกจากบ้านกันจึงพึ่งพาการสั่งอาหารเดลิเวอรี่แทบทุกวัน

แต่หลังจากช่วงโรคระบาดผ่านไป สภาวะเศรษฐกิจตกต่ำก็เข้ามาแทน ทางภาครัฐจำเป็นจะต้องควบคุมในหลาย ๆ ด้านจึงทำให้เศรษฐกิจไม่สามารถขยายตัวได้ อาทิเช่น การปิดประเทศทำให้การค้าส่งออกกันไม่ได้ แม้แต่ธุรกิจเล็กขนาดย่อมก็ได้รับผลกระทบไม่แพ้กัน อย่างการขายอาหารผ่างทางแอพลิเคชันก็ได้รับผลกระทบไม่ต่างกัน

“นี่ถ้าหากฉันไม่ให้นายยืมเงิน ชีวิตฉันก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอกนะ” พรลดาอดที่จะบ่นขึ้นมาไม่ได้ขณะที่กำลังทำความสะอาดห้องนอนชั้นบน

ก็จริงอย่างที่เธอว่าแหละ หากแฟนหนุ่มไม่มายืมเงินไป เธอก็ยังคงพอจะมีเงินเอาไว้ลงทุนทำอย่างอื่นได้บ้าง เงินที่เขายืมไปก็หลายแสนบาทเลยทีเดียว ซึ่งเป็นเงินที่พรลดาตั้งใจทำงานเก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิต ตอนนี้ที่เหลืออยู่ก็เห็นจะมีแค่ที่ดินผืนนี้เท่านั้น

เมื่อคิดแล้วก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่ายังไงก็ต้องอยู่ให้ได้ แต่ก็ยังมิวายบ่นด่าแฟนเก่าอยู่เป็นระยะ