๑๑ ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะ

๑๑

ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะ

หลางยี…

‘หลางยีเกอเกอ หลางยีเกอเกอ หลางยีเกอเกอ’

ตั้งแต่ที่นางเรียกข้าด้วยเสียงอันหวานใส ข้าก็กลับพรรคมารเฮยหลางด้วยท่าทางเหมือนคนไร้สติ

ไร้สติขนาดไหนเช่นนั้นหรือ ก็ขนาดที่ตัวข้าเองยังสัมผัสได้เลย!

เวรยามประจำกะกลางคืนที่เห็นข้าเดินผ่านพวกเขาไป ร้อยทั้งร้อยคงคิดว่าข้ากำลังเคร่งเครียดเรื่องงานอยู่ถึงได้นิ่งขรึมไป แต่เปล่าเลย…

‘หลางยีเกอเกอ’

ข้านิ่งไปเพราะคำนี้มันตามหลอนหูข้าต่างหาก แล้วอะไรอีกนะ…

‘อีกสามวันข้าจะไปดูตัวกับท่านกุยฮั่นเจ้าค่ะหลางยีเกอเกอ’

“ฮึ่ม! เอาอย่างไรดี จะตามไปด้วยเลยดีหรือไม่…”

“ไปที่ใดหรือขอรับ”

ข้าแอบตกใจเมื่อจู่ ๆ คนสนิทก็โผล่พรวดพราดเข้ามาหาในยามที่ข้าขาดความระมัดระวังตัว

“ประเดี๋ยวจะโดนข้าเผลอซัดลมปราณใส่จนสิ้นชื่อหรอกเจ้านี่!” แต่ถึงกระนั้น ด้วยความเป็นนายก็ต้องโทษลูกน้องไว้ก่อน

อาไท่โค้งตัวลงเล็กน้อยเป็นการขออภัยข้า

“ครั้งหน้าไม่ทำอีกแล้วขอรับ”

น้ำเสียงของเขาเจือความสำนึกผิด แต่ใบหน้ากลับไม่ได้สลดเลยสักนิด

ข้าลังเลว่าพรุ่งนี้จะตามไปดูนางดีหรือไม่ แต่ก็คิดได้ว่าหากไปคนเดียวมันคงดูตั้งใจมากเกินไป จึงได้…

“อาไท่ พรุ่งนี้ข้ามีนัดกับสหายที่หมู่บ้านกุยหาน เจ้าตามไปด้วยก็ดี”

…ก็หาแนวร่วมไปเลยสิ!

“รับทราบขอรับ วันพรุ่งข้าน้อยไม่มีภารกิจด่วนอันใดจากท่านประมุขพรรคพอดีเลย ว่าแต่…ท่านประมุขน้อยมีสหายด้วยหรือขอรับ”

“สู่รู้!”

เจ้านี่…รู้ดีไม่พอยังถามคำถามแทงใจกันอีก

(จบหลางยี)

ลี่จู…

สามวันต่อมาก็มีรถม้าขบวนใหญ่มารับข้าไปที่หมู่บ้านกุยหานอันเป็นสถานที่ตั้งของพรรคมารกุยหาน

ตอนแรกข้าคิดว่ากุยฮั่นจะมารับข้าไปที่พรรคของเขาด้วยตัวเองเสียอีก

“คารวะลี่กูเหนียงเจ้าค่ะ”

แต่ผิดคาด!

เป็นสตรีหน้าหวานในคราบจอมยุทธ์มัดผมขึ้นสูง ท่าทางทะมัดทะแมงเป็นคนมารับข้าแทน

จากที่มีประสบการณ์คลุกคลีกับวงการรัก ๆ ใคร่ ๆ มาเยอะ ข้าว่าตัวเองเหมือนถูกมองด้วยสายตาแบบ

‘หมาหวงเจ้าของ’

หรือแท้จริงแล้วข้ากำลังเข้าสู่สถานะมือที่สาม!

“แม่นางคือ…”

“ม่านหนิง คนสนิทของประมุขน้อยพรรคมารกุยหานเจ้าค่ะ”

หากฟังด้วยใจไม่เอนเอียง นางดูจะเน้นคำว่าคนสนิทเป็นพิเศษ หรือว่านางจะมีนอกมีในกับกุยฮั่นจริง ๆ

“ยินดีที่ได้รู้จักม่านหนิงกูเหนียงเจ้าค่ะ เชิญเข้าไปดื่มชาด้านในก่อนได้นะเจ้าคะ”

“ข้ารับคำเชิญไว้ด้วยใจ ทว่าวันนี้มีภารกิจรัดตัวอีกมาก ขอเป็นโอกาสหน้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

อ๋อ~เช่นนั้นการมาดูตัวกับข้าก็จัดว่าเป็นงานที่ไม่ใช่ ใจไม่รัก แต่ก็ต้องฝืนใจทำสินะ

ได้! ข้าจะให้ความร่วมมืออย่างดีเลย

“เอาตามที่ม่านหนิงกูเหนียงต้องการเลยแล้วกัน เช่นนั้นเราออกเดินทางกันเลยดีหรือไม่ ข้าอยากพบท่านกุยฮั่นแล้ว” จะได้จบ ๆ อย่างที่เจ้าหวังให้เป็น

ประโยคหลังข้าไม่ได้กล่าวออกไป เมื่อเชิดหน้าใส่ทิ้งท้ายประโยค ข้าก็เดินไปทางรถม้าแล้วก้าวขึ้นไปโดยการช่วยเหลือของสาวใช้คนสนิท ทำให้ไม่รู้เลยว่าม่านหนิงแสดงสีหน้าเช่นไรไล่หลังข้า

(จบลี่จู)

เฟิ่งหงซี…

“ท่านประมุขน้อยขอรับ อีกเพียงหนึ่งเค่อเท่านั้นขบวนเดินทางของลี่กูเหนียงจะผ่านเส้นทางนี้ขอรับ”

“อือ แล้วตอนนี้ข้าดูเป็นอย่างไรบ้าง”

“ราศีจับขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยจะทวนให้นะขอรับว่าท่านประมุขน้อยต้องทำตัวอย่างไรบ้าง…

ท่านจะทำทีเป็นว่านั่งจิบชาอย่างสบาย ๆ อยู่ตรงนี้ แล้วในขณะที่ขบวนเดินทางผ่านร้านชานี้ไป ท่านจะช้อนตาขึ้นเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้นแล้วเหลือบมองไปที่รถม้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ

อ้อ! แต่ต้องเป็นจังหวะที่ลี่กูเหนียงมองผ่านหน้าต่างรถม้ามาพอดีนะขอรับ มิเช่นนั้นจะไม่เรียกว่าจังหวะ ‘เวลาหยุดเดิน’

ดวงตาทั้งสองคู่มองสบกัน มีลมแห่งรักพัดพากลีบบุปผาร่วงโรยลงมาจากท้องฟ้า เวลาของทุกคนยังเดินเป็นปกติ มีเพียงแค่เราสองคนเท่านั้นที่เวลาหยุดเดิน…”

ข้ามองลูกน้องคนสนิทอาปิงที่กำลังพร่ำเพ้อสาธยายฉากต่าง ๆ ในหัวของเขาด้วยท่าทางที่ทำให้คนที่เดินผ่านไปมามองเขาด้วยความประหลาดใจอยู่ในที

ข้ายกแขนเสื้อตัวกว้างขึ้นบังใบหน้าตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะกระแอมเบา ๆ เป็นการเรียกสติเขา เมื่อนั้นเขาจึงได้กลับมาอยู่ในโลกของความเป็นจริงอีกครั้ง

“เป็นอย่างไรบ้างขอรับท่านประมุข ประทับใจในการจัดแจงของข้าน้อยหรือไม่”

แม้ว่าข้าจะอายผู้คนจากท่าทางเพ้อฝันของเขาก็ตาม แต่ข้าว่าตนเองก็ชอบฉากนี้ไม่น้อย

แต่ติดใจอยู่เรื่องหนึ่ง!

“หากนางไม่มองออกมานอกหน้าต่างรถม้าเล่า ดวงตาของเราจะสบประสานกันได้อย่างไร”

การที่ข้าพาตัวเองและลูกน้องมาอยู่ที่หมู่บ้านกุยหานได้ แน่นอนว่าไม่มีธุระกงการอันใดทั้งสิ้น

เพียงแค่อยากให้ลี่จูเม่ยเม่ยจำภาพของข้าให้ติดตาตรึงใจ เพื่อจะได้ไม่หลงรูปโฉมของกุยฮั่น บุรุษที่ข้ายอมรับว่าใบหน้ามีเสน่ห์เหลือร้าย

“อันนี้ก็ต้องขึ้นอยู่ที่โชคชะตาแล้วขอรับ”

“หากโชคไม่เข้าข้างข้าเล่า จะไม่มีแผนการรับมือไว้ให้ข้าหน่อยหรือ อย่างเช่น…ทำเป็นเรียกร้องความสนใจก็ได้ ไฟไหม้ไหม หรือทะเลาะวิวาทยกพวกตีกัน!”

ดูท่าข้าจะเสนออะไรสิ้นคิดไปแล้ว เพราะเจ้าลูกน้องส่ายหน้าไปมาจนปากสั่นคางสั่น

“ท่านประมุขน้อย สถานการณ์วุ่นวายแบบนี้จะให้ลี่กูเหนียงเห็นภาพกลีบบุปผาโปรยมาได้อย่างไรขอรับ ควันไฟลอยมาเอย มีดดาบลอยมาเอย มิได้นะขอรับ”

ก็จริงของอาปิง!

“เฮ้อ~”

ข้าถอนหายใจอย่างรู้สึกเหนื่อยใจ ตั้งแต่มีชีวิตอยู่มา 25 หนาว ข้าไม่เคยทำอันใดแบบนี้มาก่อนเลย

แต่หากไม่ทำก็ไม่ได้นางแล้ว!

“รินชา!”

ข้าสั่งเสียงเรียบ เมื่อคนสนิทรินชาใส่จอกให้แล้วก็ยกจอกชาขึ้นจิบดับกระหายความว้าวุ่นในจิตใจ

ในเวลาเดียวกันนั้นสายตาของข้าก็มองไปยังถนนฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นร้านน้ำชาอีกร้านหนึ่ง หว่างคิ้วขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นว่าใครนั่งจิบชาอยู่ฝั่งนั้น

“เจ้าหลางยีมาทำอันใดที่นี่”

ที่สำคัญคนสนิทของเขาที่ยืนอยู่ไม่ห่างกายนั้นกำลังโปรยกลีบบุปผาไปยังรอบกายของหลางยีด้วย

“ท่านประมุขขอรับ นั่นพวกเขา…”

เสียงคนสนิทของข้าสั่นเล็กน้อย ดูท่าเขาจะเข้าใจในสิ่งที่ข้าเห็นแล้วเช่นกัน

“ดูท่าเจ้ากับเขาจะอ่านตำราเล่มเดียวกัน”

ถึงขั้นนำบุปผาจริงมาเป็นตัวประกอบฉาก ที่แท้โชคชะตาไม่ใช่สวรรค์ลิขิต…

แต่เราต้องลิขิตเอง!

(จบเฟิ่งหงซี)