บทที่12...ถึงเขาจะมั่ว แต่เขาก็เลือก

“ผมมั่นใจว่าเขาไม่มีทาง อย่าหาว่าดูถูกเลยนะ ถึงเขาจะมั่ว แต่เขาก็เลือก ผู้หญิงของเขาระดับเกรดเอทั้งนั้น สำหรับคุณ ความสวยอาจจะเตะตาเขาได้ แต่โปรไฟล์และความลับของคุณ มันจะทำให้คุณกลายเป็นแค่ขยะทันที คุณจะไม่ได้เป็นแม้แต่มนุษย์คนหนึ่งด้วยซ้ำ ผมเชื่อว่าเขามีแผนอะไรสักอย่างถึงได้เรียกคุณไปหา ผมว่าคุณกลับบ้านไปก่อนดีกว่า...”

“เขาอยู่ที่ห้องไหนคะ?” เธอตัดบทเพราะเบื่อจะฟังคำดูถูกจากผู้ชายคนนี้แล้ว คำดูถูกที่ไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดเลยสักนิด แต่กลับทำให้เธออยากลุกขึ้นมาสู้ อยากพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเธอเองก็มีค่าไม่น้อยไปกว่าผู้หญิงคนไหน ถึงเธอจะไม่ได้ร่ำรวยหรือมีหน้ามีตาทางสังคม แต่เธอก็มีคุณค่าพอที่จะได้รับการให้เกียรติในฐานะมนุษย์ด้วยกัน  “ห้องวีไอพีของครอบครัวท่านประธานใช่มั้ยคะ งั้นฉันไปดีกว่า เดี๋ยวเขารอนาน”

“แก้ว!”

อย่าไปนะแก้ว...

“ถึงเขาจะมั่ว แต่เขาก็เลือก”

ประโยคนี้ของหมอมินทร์ติดอยู่ในหัวเธอ ตั้งแต่ก้าวแรกที่หันหลังจากมา กระทั่งมายืนอยู่หน้าประตูห้องวีไอพีที่ชั้นสิบสาม

“ขอบคุณนะที่บอก...และจะขอบคุณมากถ้าเขาคิดอย่างนั้นจริง” ปาลิดามองป้ายห้อง 1122 แล้วรู้สึกเหนื่อยหนักใจอย่างบอกไม่ถูก เธอพอจะรู้ว่ามีอะไรรอเธออยู่ข้างใน มันไม่ใช่สวรรค์อย่างแน่นอน แต่เป็นนรกที่อาจพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอได้

“คนบ้าอย่างเขา...คิดจะทำอะไรนะ” เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะปล้ำเธอหรอกนะ ก็อย่างที่หมอมินทร์พูดว่าเขาเลือก เขาไม่บริโภคของราคาถูก แต่เธอแอบหวั่นว่าเขาจะกลั่นแกล้ง สร้างความอับอาย หรืออาจทำให้เธอเสียศักดิ์ศรีมากกว่า

“ถ้าคุณคิดจะใช้อำนาจหน้าที่มาบีบบังคับให้ฉันทำเรื่องไม่ดีล่ะก็...ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณลอยนวลแน่”

เธอสู้เขาไม่ได้หรอกปาลิดา เขามีทั้งเงิน อำนาจ ชื่อเสียง และเส้นสาย เขาแค่ออกคำสั่งประโยคเดียว เธอก็หมดอนาคตแล้ว

“เฮ่อ...ฉันไม่น่าหาเรื่องเลย อยู่เฉย ๆ ก็ดีอยู่แล้ว ทำไมฉันต้องเข้าไปยุ่งเรื่องเขาด้วย”

ปาลิดายืนทำใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้องนั้น หากเพียงก้าวเดียวเท่านั้น เธอกลับชะงักอึ้ง ตกใจแทบช็อคกับภาพที่เห็นเต็มสองตาเบื้องหน้า  

“อะ...หืม?”

“ไง” ท่านรองประธานยืนอยู่ตรงหน้าเธอ โดยห่างไปเพียงสามสี่ก้าวเท่านั้น เขาอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน อวดกายแกร่งสุดล่ำสันงดงาม เผยรูปโฉมลำเอ็นขนาดยาวราวแปดนิ้วอย่างภาคภูมิใจ

“เออะ!” เธอตาเหลือกค้าง เผลอจ้องท่อนเอ็นอวบอ้วนของเขาด้วยหัวใจเต้นรัว ด้วยไม่เคยเห็นของใครใหญ่โตขนาดนี้มาก่อนเลย วินาทีนี้ เธอยอมรับว่าไม่ควรด่าเขาว่าจู๋สั้นเลย เพราะขนาดยืนห่างกันตั้งสามสี่ก้าว แม่เจ้า...มันเกือบจะทิ่มตาเธอแล้ว  “โอว...”     

เขาเห็นสีหน้าเธอแล้วยิ้มร้ายออกมา...เป็นไงล่ะ จะถอนคำพูดได้รึยัง “คุณมาช้าไปหนึ่งนาทีนะ”

เธอรีบตั้งสติ เพราะไม่อยากแพ้ตั้งแต่ยกแรก แสร้งทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น...มันก็แค่ลำอีกแท่งที่เธอได้เห็น หลังจากเคยเห็นของคนไข้มาบ้างแล้ว

“นาฬิกาของคุณคงเสีย เพราะของฉัน...ตรง”

“ของผมก็ตรง!” เขาหมายถึงเอ็นของตัวเองที่แข็งทื่อตั้งโด่ไม่ยอมลงมาหลายชั่วโมงแล้ว นับตั้งแต่เจอเธอที่บันไดหนีไฟนั่นล่ะ “ตรงเป็นเสาไฟฟ้าเลย!”

เธออดไม่ได้ที่จะหลุบตามองเสาไฟฟ้าของเขาแล้วเสียววาบไปทั้งตัว เพราะรู้สึกเหมือนมันกำลังจ้องเธออยู่

“คุณควรจะใส่...เสื้อผ้า”

“ผมสะดวกแบบนี้ มีอะไรมั้ย” 

เขาคิดจะแกล้งเธออย่างนั้นสินะ เขาคงอยากให้เธอเห็นว่าของเขาใหญ่แค่ไหน

“งั้นถ้าฉันไม่ได้มองหน้าคุณ ก็อย่าถือสาแล้วกัน”

“โวะ!” เขากระพริบตาปริบ ๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะก๋ากั๋นขนาดนี้ “ก็ได้ เข้ามาสิคุณพยาบาล”

“ท่านรองประธานคะ” เธอย้ำคำว่าท่านรองประธานเพื่อให้เขารู้ว่าตัวเองมีตำแหน่งสูงส่งแค่ไหน เพราะงั้น ได้โปรดอย่าเอาตำแหน่งอันมีเกียรติมาแลกกับพยาบาลต่ำต้อยอย่างเธอเลย “ท่านเรียกดิฉันมาทำไมในเวลางานคะ”