บทที่ 5 อุบัติเหตุตรงหว่างขา[2]

ซ่า!!!

 ไวกว่าความคิด ค็อกเทลในมือถูกสาดใส่อีกฝ่ายตามสัญชาตญาณทันที ทว่ารู้ตัวอีกทีคุณชายรองตระกูลหวังก็ย้ายตำแหน่งมานั่งข้าง ๆ เธอแล้ว รอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากหยักนั่นเป็นสิ่งยืนยันว่าเมื่อครู่เธอพลาดเป้า

ไอ้มังกรชั่วมันหลบทัน!

“ยัยคุณหนูฮาเซงาวะแม่งโคตรหัวรุนแรง”

“ใช่ และครั้งหน้าฉันไม่พลาดแน่” เครื่องดื่มที่เพิ่งรับมาจากบาร์เทนเดอร์ถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากสวย ก่อนเจ้าตัวจะกระดกลงคออึกใหญ่ หวังดับมวลอารมณ์ด้านลบที่เริ่มก่อในใจ ทว่ายังไม่ทันจะได้สงบจิตสงบใจน้ำเสียงยียวนก็ดังเข้ามากระทบโสตประสาทอีกระลอก

“ที่จริงเธอน่าจะไปกับไอ้คุณชายนั่นนะ…” ยังไม่ทันจบประโยค บรูคลินก็รู้ได้ทันทีว่าถ้อยคำต่อจากนี้ของอีกฝ่ายคงไม่พ้นการเสียดสีถากถางเธอ

ให้ตาย

ปีศาจยังน่าขนลุกน้อยกว่าคนคนนี้

ถ้าให้เดา ตั้งแต่ที่เธอก้าวเข้ามาในคลับ มาร์คัสหวังคงให้คนสืบจนรู้แล้วว่าเธอมาที่นี่เพราะอะไร แน่นอนว่าเขาต้องรู้ว่าเธอจะไปต่อกับเพื่อนของเพื่อน

“อ่า แต่ถ้ามันเห็นรอยที่ฉันทำไว้ล่ะก็…”

ทว่าเขาไม่รู้จักเธอเลยสักนิด

เธอไม่ได้จะไปต่อกับผู้ชายคนนั้นเพื่อที่จะไปทำเรื่องอย่างที่คนจิตใจสกปรกอย่างเขาคิดสักหน่อย

“…มันจะกล้ากินเธอต่อหรือเปล่า”

ไอ้…

“ก็แค่ดีลคนใหม่”

ไวกว่าความคิด ถ้อยคำประชดประชันถูกเอ่ยออกไปโดยที่ยังไม่ทันได้กลั่นกรอง เมื่อในเวลานี้ความอยากเอาชนะอยู่เหนือตรรกะโดยสมบูรณ์

ดวงหน้าสวยเจือแววเย่อหยิ่งอย่างที่ชอบทำ ขณะที่คนฟังยังคงมีสีหน้าปราศจากคลื่นอารมณ์ใด นัยน์ตารัตติกาลคมดุเย็นลงหลายระดับ มาร์คัสหวังจงใจขยับเข้ามาใกล้ทีละนิด กระทั่งใบหน้าหล่อเหลาคมคายปรากฏชัดในนัยน์ตาสีอ่อนกว่า

พริบตานั้นราวกับมีบางอย่างมาปิดกั้นทางเดินหายใจ เมื่อภาพที่อีกฝ่ายรุกล้ำเข้ามาวางอำนาจเหนือร่างกายเธอฉายวนซ้ำเข้ามาอีกครั้ง

คลื่นความหวาดหวั่นที่เวียนว่ายอยู่ในดวงตาคู่สวยปรากฏชัดจนมาเฟียหนุ่มต้องแค่นเสียงฮึในใจ

ก่อนจะ…

ปึก

กล่องสี่เหลี่ยมที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าข้างในบรรจุอะไรถูกโยนมาตรงหน้าทายาทฮาเซงาวะ

“ขนาดมันใหญ่กว่าปกติ แต่ก็น่าจะพอแก้ขัดให้เธอได้”

“…”

“หาย 'อยาก' แล้วก็รีบกลับบ้านไป อย่าสร้างความวุ่นวาย” จบประโยคมาเฟียหนุ่มก็ปรายสายตาปราศจากอุณหภูมิมองร่างบอบบางที่ส่งสายตาคาดโทษมาที่ตน ก่อนที่ร่างสมส่วนจะลุกเดินหายเข้าไปในกลุ่มลูกค้าที่มาใช้บริการกันเต็มพื้นที่ชั้นหนึ่ง

หยาบคายที่สุด!

คิดได้ยังไงว่าเธอจะไปต่อกับผู้ชายเพื่อทำเรื่องอย่างว่า หรือถึงเธอจะทำจริงก็ไม่จำเป็นต้องโปรยเศษทานด้วยคอนด้อมบ้านั่นมาให้เธอ

บรูคลินโคลงศีรษะไล่อาการหนักอึ้งในหัว ก่อนจะเหลือบมองกล่องคอนด้อมขนาดใหญ่กว่ามาตรฐานทั่วไปที่เขาทิ้งไว้เพียงครู่แล้วเมินมันไป ทว่าไม่นานก็ต้องจำใจเก็บใส่กระเป๋า เมื่อตระหนักได้ว่าตอนนี้คงมีลูกน้องของมาร์คัสหวังจับตาดูอยู่

เกิดไอ้มังกรชั่วมันรู้ว่าเธอไม่ได้เอาไปใช้จริง คงโดนตราหน้าว่าเธอเป็นเด็กเลี้ยงแกะใจเสาะไปจนวันตาย

บ่อนชั้นใต้ดิน

ทันทีที่ผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายดุดัน เสียงจอแจในบ่อนชั้นใต้ดินของคลับตระกูลไพศาลเลิศหล้าก็อันตรธานไปโดยปริยาย ทุกสายตาล้วนจับจ้องมาที่คุณชายรองตระกูลหวัง ก่อนที่รูปร่างสูงโปร่งสง่างามนั้นจะเร้นหายเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว

บ่อนใต้ดินเป็นอีกหนึ่งกิจการของตระกูลหวังโดยมีพันธมิตรอีกสามตระกูลเป็นหุ้นส่วน ด้วยเส้นสายและอิทธิพลมากมายการดำเนินกิจการจึงเป็นไปอย่างราบรื่นเสมอมา ยกเว้นตอนที่ถูกลูเธอร์เข้ามาแทรกแซง

“คุณชาย” ผู้จัดการบ่อนโค้งทำความเคารพผู้เป็นนายก่อนจะส่งสมาร์ตโฟนของเจ้าตัวมาให้แล้วเอ่ยต่อ

“คุณชายฮาเซงาวะต้องการเรียนสายครับ” ฝ่ามือแกร่งรับโทรศัพท์มาแนบข้างหูได้เพียงครู่ปลายสายก็เปรย

[เอาคืนกู หรืออยากแดกเองเอาดี ๆ] ประโยคทักทายแรกดังขึ้นเรียกรอยยิ้มมุมปากให้คุณชายรองตระกูลหวังทันที แผ่นหลังกว้างเอนไปกับพนักพิงเก้าอี้อย่างหย่อนอารมณ์ก่อนตอบกลับปลายสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ลองชิมแล้วก็ไม่เลว”

[อย่างเหี้ย]

“รู้ว่ากูเหี้ยยังจะเสือกยื่นตีนเข้ามาแหย่”

[ก็ไม่คิดว่าจะเหี้ยได้แม้แต่กับน้องที่โตมาด้วยกัน ขอบเขตมึงควรมีบ้างไอ้เวร] 

คนถูกต่อว่าปรายตามองตัวเลขแสดงอุณหภูมิบนเครื่องปรับอากาศ เพราะจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวสูงขึ้น ทว่าเลขที่ปรากฏกลับเป็นอุณหภูมิที่ถูกปรับไว้ให้เหมาะสมตามปกติ

“ยังไงก็ต้องหมั้น เผลอ ๆ อาจจะได้ตบแต่งเป็นเมียกูสักวัน”

[กับยัยคุณหนูในปกครองชั่วคราวไม่เห็นมึงจะกล้าแบบนี้]

“พาดพิงเขาทำซาก”

[มึงรู้ว่าบรูคลินคิดอะไร เป็นคนแบบไหน กูเชื่อใจมึงมาร์ค อย่าล้ำเส้นถึงขนาดที่ทำให้ยัยนั่นต้องหนีไปต่างประเทศอีก]

“ครั้งก่อนมันใช่เพราะกูที่ไหน ยัยนั่นแค่ไปเรียน”

[อย่าให้กูต้องสาธยายอะไรที่มึงก็รู้อยู่แก่ใจมาร์ค] ขณะที่กำลังฟังว่าที่ผู้นำฮาเซงาวะบ่นยาวเหยียด ลูกน้องคนสนิทอีกคนก็เดินเข้ามารอพร้อมส่งสัญญาณว่ามีเรื่องด่วนที่ต้องรายงาน

“แค่นี้ก่อน เดี๋ยวกูโทรกลับ” เพราะสังหรณ์ใจว่าอาจจะเป็นเรื่องของว่าที่คู่หมั้น การสื่อสารจึงถูกตัดไปในวินาทีนั้น มาร์คัสหวังพยักหน้าอนุญาตลูกน้องจึงเปรย

“คุณบรูคลินเริ่มเมาแล้วครับคุณชาย”

ไม่ออกไปต่อกับไอ้ไฮโซนั่น?

“ผมเห็นคุณชายบ้านหลี่ออกไปได้สักพักแล้ว แต่คุณบรูคลินยังนั่งอยู่หน้าบาร์ คุณชายจะให้ผมไปส่งที่บ้านเลยไหมครับ”

“เดี๋ยวกูไปดูเอง” จบประโยคมาเฟียหนุ่มก็เดินออกจากห้องทำงานชั้นใต้ดินไป

กลิ่นดอกไม้ที่แตกต่างไปจากเมื่อกลางวันเล็กน้อยลอยอบอวลใต้โพรงจมูกโด่ง คุณชายรองตระกูลหวังหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ว่าที่คู่หมั้นอีกครั้งโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัว นัยน์ตาคมดุจับจ้องไปที่เสี้ยวหน้าหวานที่ยังคงยกค็อกเทลดีกรีระดับกลางขึ้นจรดริมฝีปาก

ไหนตงหยางมันบอกว่ายัยนี่มาวันเกิดเพื่อนไงวะ

แล้วทำไมเอาแต่แยกตัวออกมานั่งดื่มคนเดียว

“ขอที่แรงกว่านี้ค่ะ” น้ำเสียงที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายยังครองสติได้เอ่ยกับบาร์เทนเดอร์ ไม่นานค็อกเทลสีสวยดีกรีแรงกว่าแก้วก่อนหน้าก็ถูกส่งมาให้ ก่อนที่ลูกค้าคนสวยจะยกขึ้นชิม

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ที่มาเฟียหนุ่มจับจ้องการกระทำของคนตรงหน้ากระทั่งค็อกเทลถูกเสิร์ฟอีกครั้ง

“วางแก้วสักทีบรูคลิน” ทันทีที่จบประโยคคำสั่ง ดวงหน้าหวานก็หันมามองอีกฝ่าย คนเริ่มเมาผ่อนลมหายใจเหนื่อยหน่ายออกมาก่อนเปรย

“ยุ่งอะไรล่ะ ก็มันอร่อยนี่”

“จะชิมต่อให้ได้เลยใช่ไหม” เสียงที่เข้มขึ้นอีกหนึ่งระดับไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าหวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย แก้วค็อกเทลที่ยังคงถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากอิ่มไม่ต่างจากการท้าทาย

เธอวอนเองนะยัยเด็ก

วืดดด

“อ๊ะ! ทำอะไรของนาย!” 

คนถูกกระตุกขึ้นมานั่งบนตักแกร่งโดยไม่ทันตั้งตัวโวยวายลั่น เรียกความสนใจของผู้คนบริเวณนั้นเพียงครู่ ก่อนที่สายตาสอดรู้สอดเห็นเหล่านั้นจะรีบเปลี่ยนทิศทางไป เพราะไอรังสีดุดันไม่ต่างจากผู้เป็นนายของบรรดาผู้ติดตามที่แผ่ออกมากดดันลมหายใจ

“มาร์คัส”

“จะชิมก็ชิมไป ชิมมันบนนี้นี่แหละ”

 กลิ่นดอกไม้ที่หอมต่างออกไปจากดอกไม้ป่าสีขาวที่เขาคุ้นเคยตีรวนขึ้นมาใต้โพรงจมูกในวินาทีนั้น

ราวกับมีชนวนบางอย่างเผาไหม้บ้าคลั่งอยู่ภายใน

อุณหภูมิในร่างกายเริ่มไต่ระดับสูงขึ้นสวนทางกับอุณหภูมิภายนอกมากขึ้นทุกขณะ

“ทำแบบนี้ทำไม” เรียวคิ้วเข้มที่ขมวดอยู่ก่อนแล้วเพราะการเปลี่ยนแปลงของร่างกายกะทันหันยิ่งปรากฏรอยย่นชัดขึ้นด้วยความแปลกใจ เพราะคนบนตักไม่พยายามดิ้นขืนออกจากพันธนาการของเขาเหมือนทุกครั้ง กลับกันยังซุกดวงหน้าหวานลงบนอกแกร่งแล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอู้อี้

“ฉัน…เกลียดนาย” สิ้นประโยคนั้นลำคอแกร่งของมาเฟียหนุ่มก็เจ็บแปลบขึ้นมาวูบหนึ่ง คนบนตักฝังฟันคมลงบนผิวขาวจัดเมื่อไม่รู้จะระบายโทสะที่มีต่ออีกฝ่ายออกมาในรูปแบบใด

ยิ่งเขานิ่ง เธอก็ยิ่งเพิ่มแรงขบกัด

จากหนึ่งตำแหน่ง เพิ่มเป็นสอง

ความนิ่งขรึมยังคงสะท้อนในนัยน์ตารัตติกาลคู่คมราวกับแรงขบกัดนั้นเป็นเพียงสายลมเอื่อยเฉื่อยที่พัดผ่านไป

ทว่า…

อ่า…เวรฉิบ

เพราะสมาธิทั้งหมดถูกใช้ไปกับการพยายามครองสติที่สั่นคลอนท่ามกลางกลิ่นดอกไม้หอมหวานยามรัตติกาล ขณะที่อุณหภูมิในร่างกายก็พุ่งสูงขึ้นในระดับที่ทำให้มาเฟียหนุ่มเริ่มหงุดหงิดได้ไม่ยาก

ไหนจะไอ้ก้อนน้ำลายเหนียวหนืดที่กลืนลงคอได้อย่างยากลำบากทุกขณะที่เนื้อตัวนุ่มมือขยับอยู่บนตักของเขานั่นอีก

“บรูคลิน” น้ำเสียงต่ำพร่ากว่าปกติ กอปรกับความร้อนที่ตอนนี้ไหลไปรวมกันที่กลางกายเบื้องล่าง จนมันเริ่มขยายตัวใหญ่ขึ้น เป็นสัญญาณเตือนว่าสติสัมปชัญญะของคุณชายรองตระกูลหวังเริ่มลดทอนลงไปทีละนิด

ยิ่งอีกฝ่ายฝังฟันคมลงมาบริเวณลาดไหล่แกร่งแรงเข้า สัญชาตญาณดิบที่เขามั่นใจว่าไม่ได้ถูกยัยเด็กบนตักปลุกมันขึ้นมาก็พวยพุ่งบ้าคลั่งจนแทบจะคุมสติไว้ไม่ไหว

ภาพที่เขารับแก้วบรั่นดีจากหญิงสาวที่ธารามจัดเตรียมไว้ให้ฉายพาดผ่านสติสัมปชัญญะที่สั่นคลอนเข้ามาย้ำเตือนว่าเขาในเวลานี้…

แม่งเอ๊ย!

กูเนี่ยนะโดนยา!

วินาทีนั้นเปลือกตาสีอ่อนก็พับลงอย่างจนใจเมื่อถูกความจริงที่สะท้อนผ่านปฏิกิริยาของร่างกายตีแสกหน้าเข้าอย่างจัง พลันกรามแกร่งก็ขบกันแน่นเข้าจนขึ้นสันนูน เมื่อความอุ่นชื้นของริมฝีปากอิ่มที่ยังขบกัดลำคอเขาสร้างแรงกระเพื่อมของมวลอารมณ์บางอย่างที่พยายามฝังกลบมันไว้ให้ยิ่งขยายวงกว้างกลืนกินสติสัมปชัญญะ

“เลิกซน” มาร์คัสหวังรวบรวมสติแล้วเอ่ยปรามคนบนตัก เสียงทุ้มเปี่ยมอำนาจบัดนี้เต็มไปด้วยกระแสสั่นไหวไม่มั่นคงนัก

ก่อนจะ…

วืดดดด

“อ๊ะ!”

ก่อนที่ฤทธิ์ยาที่ประเมินไม่ได้ว่าจะออกฤทธิ์เต็มที่เวลาไหนจะทำให้สติสัมปชัญญะของเขาพังครืนลงมา แล้วจับยัยเด็กข้างบ้านนี่ทำเมียจริง ๆ ร่างบอบบางบนตักจึงถูกแบกขึ้นบ่าแกร่งทันที

โลกที่หมุนคว้างกะทันหันทำให้คำผรุสวาททั้งหมดถูกกลืนลงลำคอไป คนเริ่มเมาได้แต่พยายามประคองสติเพราะอาการวิงเวียนที่เริ่มรุกไล่คืบคลานเข้ามาใกล้

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเวลานี้พับลงอย่างจนใจ พลางปลงตกกับคราวเคราะห์ของตนที่ถูกมาเฟียข้างบ้านหยิบยื่นมาให้

ผู้ติดตามคนสนิทของมาร์คัสหวังเดินเปิดทาง พลางส่งสายตานิ่งขรึมเจือแววข่มขู่ไม่ให้ผู้ใดบันทึกภาพเจ้านายกับว่าที่คู่หมั้นอย่างรู้งาน ก่อนที่ช่วงขายาวจะก้าวตรงไปยังห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของตึกตระกูลไพศาลเลิศหล้าอย่างรวดเร็ว

ไม่นานประตูบานหนาก็ปิดลงพร้อมกับที่ร่างบอบบางถูกวางลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง เพราะทิศทางที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้คนที่เริ่มเมาอยู่แล้วรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาอีกครั้ง

ไวกว่าความคิดเรียวมือเล็กคว้าแขนแกร่งของคนตรงหน้าเอาไว้ตามสัญชาตญาณ เพื่อยึดเกาะไม่ให้ตัวเองหน้าคว่ำลงไปกับพื้น

“แป๊บ” คนเริ่มเมากล่าวเสียงแผ่วก่อนจะทำในสิ่งที่สามารถบั่นทอนความอดทนของมาเฟียหนุ่มให้ลดระดับลงอย่างง่ายดาย ด้วยการซบดวงหน้าสวยลงบนหน้าท้องที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนั่น

อ่า…

ลมหายใจอุ่นกลิ่นดอกไม้เย้ายวนที่เป่ารดผ่านเนื้อผ้าบางตรงหน้าท้องแกร่งไม่ต่างจากพายุที่โหมซัดเปลวเทียนแห่งสติสัมปชัญญะให้จวนจะมอดดับในวินาทีนั้น

แม่งเหอะ…

วินาทีนั้นแก่นกายอุ่นร้อนที่พร้อมตื่นตัวตลอดเวลาก็หลุดพ้นจากพันธนาการของการยับยั้งชั่งใจ ตัวตนกลางกายขยายใหญ่ขึ้นบดเบียดเนื้อผ้าจนรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาเดี๋ยวนั้น มาเฟียหนุ่มขบกรามแน่นเข้าพลางหลุบตาลงต่ำ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ดวงหน้าหวานเงยขึ้นมาสบตากัน

ก้นบึ้งนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมีประกายตื่นกลัวเบาบางวาบผ่าน ก่อนที่ดวงหน้าหวานที่ไม่รู้ว่าซับสีระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเพราะภาพล่อแหลมตรงหน้าจะรีบบ่ายหนีในวินาทีนั้น

เวลานี้ห้องทั้งห้องตกอยู่ภายใต้ความเงียบงัน

มีเพียงสติสัมปชัญญะของคุณชายรองตระกูลหวังที่ต่อสู้อยู่ท่ามกลางความปรารถนาที่กำลังลุกโชนบ้าคลั่งภายใน…

“ฉะ…ฉันจะกลับบ้าน” ราวกับสติที่กระจัดกระจายเพิ่งกลับเข้าที่ ร่างบอบบางหยัดกายลุกขึ้นกะทันหัน ทว่าเพราะไม่ทันระวัง

ดังนั้น…

หมับ!