บทที่ 6 ล้ำเส้น

ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และการเคลื่อนไหวฉับพลันเมื่อครู่ทำให้ร่างเล็กเซเล็กน้อย กว่าจะรู้ตัวว่าเอวบางถูกอีกฝ่ายคว้าเอาไว้ก็ตอนที่ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดลงมาบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา

พริบตานั้นกลิ่นหอมดิบชื้นลึกลับของป่าลึกก็กำจายโอบล้อมเธอไว้ บรูคลินในเวลานี้ไม่อาจรับรู้สิ่งใด ราวกับแสงสว่างทั้งชีวิตถูกคนตรงหน้าฉกฉวยไปพร้อมกับริมฝีปากอวบอิ่ม

ไม่ต่างจากเปลวเทียนแห่งสติสัมปชัญญะของมาเฟียหนุ่ม

มอดดับลงในพริบตา เพียงเพราะกลิ่นดอกไม้หอมหวานยามรัตติกาลแผ่กำจายในโพรงปากอุ่น…

ที่สุดแล้วเปลือกตาสีอ่อนก็พับลงเมื่อพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบส่วนลึก มาร์คัสหวังแทรกปลายลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนเอาความหอมหวานของอีกฝ่ายมาดับไฟปรารถนาที่กำลังแผดเผาเขาจากภายในช้า ๆ

อ่า...

สถานะ ‘น้องสาว’ ที่เคยพร่ำบอกว่าที่ผู้นำฮาเซงาวะถูกฝังกลบปิดตายไปพร้อม ๆ กับที่ฝ่ามือแกร่งเลื่อนขึ้นมากอบกุมเนินเต้าอวบอิ่มนุ่มมืออีกครั้ง

ภายใต้ไฟสลัวนวลตา เรือนผมสีดำธรรมชาติพลิ้วไหวไปตามองศาการจูบที่เปลี่ยนไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน ฝ่ามือแกร่งของเขาบีบเคล้นอกอวบของอีกคนครั้งแล้วครั้งเล่า

บรูคลินแทบจมดิ่งในอ้อมกอดของเขา เมื่ออีกฝ่ายเพิ่มความหนักหน่วงในการจูบอย่างต่อเนื่องจนเธอแทบทานทนไม่ไหว รู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายเพราะจุมพิตบ้าคลั่ง

กระทั่ง…

“เธอจูบตอบ” น้ำเสียงต่ำพร่าเอ่ยเมื่อถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันขณะสำรวจลึกลงไปในก้นบึ้งนัยน์ตาของอีกฝ่ายด้วยความสับสน ก่อนฝ่ามือแกร่งจะเลื่อนจากหน้าอกอวบผ่านไหปลาร้าสวยไปวางบนไหล่มน แล้วออกแรงกดร่างเล็กให้นั่งลงบนโซฟาตามเดิม

เสียงหัวใจสองดวงที่เต้นสับสนไม่เป็นจังหวะดังแหวกความเงียบ

ดวงตากลมสวยช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ขณะที่สติเริ่มกลับเข้าที่อีกครั้ง ก่อนจะเริ่มประเมินสถานการณ์ล่อแหลมในตอนนี้ทันที

บรรยากาศรอบตัวมาเฟียตรงหน้าต่างจากตอนกลางวันโดยสิ้นเชิง มาร์คัสหวังในเวลานี้ราวกับหลุดพ้นจากพันธนาการของทุกสิ่งทุกอย่าง มีเพียงมวลอารมณ์ปรารถนาและความทรมานแปลกประหลาดที่เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไรเวียนว่ายอยู่ในห้วงรัตติกาลมืดมิดคู่นั้น

“อ๊ะ”

โดยไม่ทันตั้งตัว ร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เมื่อท้องนิ้วแกร่งของคนตรงหน้าแตะลงมาบนริมฝีปากอิ่มแผ่วเบา มาร์คัสหวังเกลี่ยไล้ท้องนิ้วโป้งบนกลีบปากอิ่มไปมา

สัมผัสนั้นของเขาพ่วงมาด้วยการยับยั้งชั่งใจที่ปลายนิ้ว

ประกายเว้าวอนบางเบาที่พาดผ่านนัยน์ตารัตติกาลคู่คมทำคนมองหายใจติดขัดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนแทบจะหยุดหายใจเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจหญิงสาวกระตุกไหววูบกะทันหัน

“ช่วยที…”

ช่วย?

อะ…ไร

“…ช่วยฉัน ด้วยตรงนี้ของเธอ”

วินาทีนั้นราวกับเลือดทั้งหมดในกายหญิงสาวดิ่งวูบ สมองขาวโพลนไม่อาจตอบรับหรือปฏิเสธคำขอร้องที่ไร้ซึ่งตรรกะของเขา รู้ตัวอีกทีจุมพิตแผ่วเบาก็ประทับลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา

อ่า…

บรูคลินพับเปลือกตาสีมุกลงพลางเม้มริมฝีปากแน่น

“ตั้งสติหน่อยมาร์คัส”

มาเฟียหนุ่มเองก็ขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน กดข่มความทรมานที่กำลังกัดกินเขาจากภายใน

ความทรมานที่เธอไม่เคยเห็นมันจากคนตรงหน้าเวียนว่ายในนัยน์ตาคมดุที่มักสะท้อนภาพเธอเลือนลาง

จู่ ๆ ความรู้สึกเห็นใจก็เริ่มก่อตัวสูงขึ้น…

ทว่า…

ไม่ได้

“นายกับฉันล้ำเส้นกันเกินพอแล้ว” ประโยคปฏิเสธเมื่อครู่ราวกับมือปริศนาที่ยื่นมาตบจิตใต้สำนึกของมาเฟียหนุ่มให้เข้าที่เข้าทางอีกครั้ง

นั่นสินะ

เขากับยัยเพื่อนบ้านนี่…

“งั้นเธอเข้าไปพักในห้องนอนนั่น…”

“…”

“…มันถูกสร้างมาอย่างดี ไม่ต้องห่วงว่าจะได้ยินเสียงฉันตอนกำลังเอากับใคร” จบประโยคร่างสมส่วนก็ทรุดตัวเอนลงบนโซฟาข้าง ๆ ว่าที่คู่หมั้น เปลือกตาสีอ่อนพับลงอย่างจนใจเมื่อไม่อาจทนความทรมานที่อยากปลดปล่อยทุกขณะได้อีกต่อไป

มือแกร่งจัดการปลดเข็มขัดราคาแพงออกแล้วรั้งซิปกางเกงยีนลงโดยไม่ได้สนใจว่าคนข้างกายจะเห็นอะไรต่อมิอะไรที่มันตื่นตัวจวนจะปริแตกของเขา

ให้ตายเถอะว่ะ

เขาไม่แม้แต่จะคิดเรียกบรรดาหญิงสาวที่อยากขึ้นเตียงกับเขาใจจะขาดมาช่วยบรรเทาไอ้ฤทธิ์ยาสวะนี่ ทว่ากลับเอ่ยปากขอร้องยัยนั่น ทั้งที่พอจะรู้ว่าผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นอย่างไร

ยิ่งเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ นั่นเดินห่างออกไปไกลมากเท่าไหร่ ความน่าสมเพชก็สลักรากลึกลงกลางใจเขามากขึ้นเท่านั้น

ยาเวรนี่ทำให้เขาดูแย่

ป่านนี้ยัยเด็กข้างบ้านคงเย้ยหยันสมเพชเขายกใหญ่

กรามแกร่งขบกันแน่นเข้าขณะที่ฝ่ามือหนารูดรั้งแก่นกายอุ่นร้อนขึ้นลงถี่กระชั้นด้วยแรงอารมณ์ที่ซัดกระหน่ำ ทว่าทั้งที่เขาอยากจะปริแตกเต็มทีแต่ไม่รู้ทำไม…

ฉันเกลียดนาย

ตั้งสติหน่อยมาร์คัส

นายกับฉันล้ำเส้นกันเกินพอแล้ว

“แม่ง…”

บรูคลิน…

หมับ!

โลกสว่างวาบในวินาทีนั้น สัมผัสของฝ่ามือเล็กบนท่อนแขนแกร่งเรียกนัยน์ตาคมดุที่ถูกความปรารถนาส่วนลึกกลืนกินไปเกือบทั้งหมดให้หันไปมอง

ภาพตรงหน้าคือดวงหน้าหวานคุ้นตาที่พวงแก้มแดงระเรื่อไม่ต่างจากมะเขือเทศสุกที่เขาโปรดปราน มาเฟียหนุ่มมองอีกคนที่นั่งคุกเข่ากลางหว่างขาเขาด้วยสายตาที่หลากหลายยากจะอ่าน

ขณะที่อีกฝ่ายเม้มริมฝีปากอิ่มแน่นจนเป็นเส้นตรงก่อนเปรย

“ให้ตาย…การอยู่ตรงหว่างขานายมันไม่สนุกเลยสักนิด…” นัยน์ตาคนทั้งคู่สบประสานกันพร้อมกับที่หัวใจเริ่มเร่งอัตราการเต้นอย่างบ้าคลั่ง

“ฉันทำให้เพราะเวทนาหรอกนะ…” ระยะห่างที่มีก่อนหน้าลดลงอีกครั้ง

“ห้ามทำเหมือนนายมีความสุขหรือชอบมัน…”

ก่อนที่พริบตานั้นตัวตนอุ่นร้อนที่โอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดของเขาจะถูกเรียวมือสั่นระริกยื่นมากอบกุมเอาไว้อย่างเงอะงะ

“…แล้วก็ห้ามปากสว่างบอกใครเด็ดขาด”

โลกเงียบลงทันตา กระทั่งหัวใจของมังกรก็เสมือนถูกแช่แข็ง เมื่อดวงหน้าหวานของคนตรงหน้าโน้มลงไปตรงหว่างขาของเขาช้า ๆ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดบนความปรารถนาที่ตั้งชันก่อนจะทำในสิ่งที่ทำให้มังกรตัวที่สองของตระกูลหวังหลุดพ้นจากพันธนาการของความสุขุม

“อืมม…”

เธอนี่มัน…

วินาทีที่ริมฝีปากเล็กค่อย ๆ ครอบลงบนส่วนปลายหยักโค้ง ประกายบางอย่างที่ยากจะอ่านก็วาบผ่านนัยน์ตาสีรัตติกาลวูบหนึ่ง กลิ่นหอมหวานของดอกไม้หอมเย้ายวนยามราตรีไล่ปลุกปั่นเผาผลาญสติที่เหลือน้อยนิดของมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง

กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นเข้าเมื่อโพรงปากอุ่นชื้นค่อย ๆ กลืนกินตัวตนของเขาทีละนิด ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของริมฝีปากนุ่มล้วนมาพร้อมกับกระแสเสียวซ่านที่แตกต่างไปจากทุกประสบการณ์ที่ผ่านมา

ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ช่ำชอง ออกจะเงอะงะสวนทางกับความใจกล้าบ้าบิ่นของเจ้าตัวด้วยซ้ำ

เรียวคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีรัตติกาลมุ่นเข้าหากันเพราะมวลอารมณ์สับสนมากมายตีรวนอัดแน่นสุมกลางโพรงอก

ยิ่งมองภาพตรงหน้าความสับสนเหล่านั้นก็ยิ่งก่อตัวทับถม

ทำไมยัยนี่ถึง…

“อืมมม…” มาร์คัสหวังคำรามต่ำ ห้วงภวังค์ความคิดเมื่อครู่อันตรธานไปเมื่อเรียวลิ้นเงอะงะครูดไปตามเส้นเลือดที่กำลังเดือดพล่าน

กระแสวาบหวามเสมือนไฟฟ้าอ่อน ๆ นับไม่ถ้วนแล่นปราดไปทั่วทั้งร่างกายกำยำ เมื่อเรียวลิ้นเล็กลากสำรวจความนูนหนาของเส้นเลือดที่โอบล้อมตัวตนอวบใหญ่กว่าขนาดมาตรฐานของตนซ้ำ ๆ

ทุกจังหวะการลากผ่านของปลายลิ้นมาพร้อมกับความประหม่าหวาดหวั่น ทว่ากลับเจือปะปนไปด้วยความใจกล้าที่เป็นนิสัยพื้นฐานของอีกฝ่าย

ดีฉิบหาย…

มาเฟียหนุ่มยกยิ้มพึงพอใจเมื่อเรียวมือเล็กอีกข้างเคลื่อนขึ้นมาประคองโคนอุ่นส่วนที่เหลือไปพร้อมขยับเรียวปากดูดกลืนลำกายของเขาจนแก้มสีมะเขือเทศสุกนั่นตอบลงในทุกจังหวะที่ดูดดึง

ต่างจากอีกฝ่ายที่เปลือกตาสีมุกพับแน่นเข้าหากันราวกับไม่อยากรับรู้ว่าตนเองกำลังทำสิ่งน่าอายด้วยการปรนเปรออีกฝ่ายอย่างไร

‘มนุษยธรรม’ ความจริงแล้วเธออยากเมินคำบ้า ๆ นี่ที่มันเอาแต่ก้องอยู่ในหัว ทว่าที่สุดแล้วจิตใต้สำนึกก็พาเธอมาถึงจุดนี้จนได้

จิตใต้สำนึกที่เต็มไปด้วย…

อ่า…มันเพราะเธอและเขาเติบโตมาด้วยกัน การที่คนคนนี้ยังหยั่งรากลึกในใจเธอคงเป็นเพราะเส้นใยบาง ๆ ของความผูกพันที่ยังหลงเหลืออยู่ก็เท่านั้น

เธอ ‘ตัดใจ’ จากเขาได้นานแล้ว

คนตรงหน้าคือมาร์คัส หวังผู้เย่อหยิ่ง ปากร้าย ใจดำ ไม่ใช่พี่มาร์ค พี่ชายที่อบอุ่น แสนดีของเธออีกต่อไป

และใช่ ทั้งหมดนี่มันก็แค่การหยิบยื่นเศษเสี้ยวความเห็นใจให้อีกฝ่ายในฐานะเพื่อนร่วมโลกคนหนึ่งเท่านั้น เธอเปล่ามีความรู้สึกอื่นใดเจือปะปน

“บรูคลิน…” ฉับพลันเสียงแหบทุ้มก็ดังแหวกภวังค์ความคิดเมื่อครู่ สมองที่พร่าเบลออยู่แล้วแทบจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ เมื่อปลายนิ้วร้อนของเขาสัมผัสเข้าที่กรอบหน้าสวย ก่อนที่ปรอยผมที่ร่วงเกะกะจะถูกเขาเกี่ยวไปไว้หลังใบหูเห่อร้อน

เปลือกตาสีอ่อนพับแน่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อฝ่ามือแกร่งเคลื่อนมาวางบนศีรษะเล็ก สัมผัสแผ่วเบาที่เรือนผม กอปรกับกลิ่นกายหอมลุ่มลึกที่กรุ่นผ่านตัวตนของเขาในริมฝีปากเธอ สามารถฉุดสติที่เพียรประคองไว้ก่อนหน้าให้ร่วงหล่นลงไปในหุบเหวแห่งความปรารถนาที่ไม่ควรได้อย่างง่ายดาย

“…อ่า โคตรดี” คำพูดตรงไปตรงมาหลุดออกจากปากคนที่ปากไม่เคยตรงกับใจโดยไม่รู้ตัว เมื่อริมฝีปากเล็กดูดกลืนตัวตนของเขาจนเกือบสุดความยาว ก่อนจะถอยร่นออกมาตวัดไล้เลียส่วนปลายหยักโค้งด้วยปลายลิ้นสะเปะสะปะยากจะเดาทิศทาง 

ใช่ ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันดี

ดีมาก ๆ