11.เผลอตัวอาสา

“คุณทิ ป้ายใหม่สวยเชียวนะคะเนี่ย”

เสียงเอ่ยทักจากเลขาสาวของเจ้าของบริษัทเอ่ยทักทายในตอนสายของวันหลังจากที่เธอเพิ่งเดินผ่านมาแถวแผนกไอทีและเห็นป้ายประจำตำแหน่งป้ายใหม่ของเขาซึ่งฝ่ายบุคคลเพิ่งนำมาเปลี่ยนให้เมื่อเช้านี้

“ขอบคุณครับ” ทิพากรตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้ม ในตอนที่หญิงสาวกำลังจะเดินผ่านโต๊ะทำงานเขาไป หัวหน้าแผนกไอทีก็เอ่ยรั้งเธอไว้ด้วยคำถามที่อยากรู้คำตอบมาตลอดสองสัปดาห์นี้

“คะ?”

“เอ่อ...ช่วงนี้คุณกานต์ไม่เข้าออฟฟิศหรือครับ ผมไม่เห็นเลย” ทิพากรตัดสินใจถามออกไปในที่สุด

“เข้านะคะ แต่ช่วงนี้คุณกานต์อยู่ออฟฟิศอีกบริษัทหนึ่งที่ชั้นบนมากกว่าค่ะ คุณทิมีอะไรหรือเปล่าคะ ฝากเกลแจ้งคุณกานต์ได้นะคะ ช่วงบ่ายเกลต้องเอาแฟ้มด่วนของพี่อุ้มบัญชีขึ้นไปให้คุณกานต์เซ็นพอดี นี่ก็เร่งพี่อุ้มอยู่กลัวทำเอกสารไม่ทัน”

“ไม่เป็นไรครับ ของผมไม่ด่วนขนาดนั้น”

ตลอดสองเดือนที่เข้ามาทำงานภายใต้บริษัทของคุณกานต์ ทิพากรแทบไม่เห็นหน้าเห็นตาอีกฝ่ายเลย หากไม่นับประชุมงานก็อาจจะเรียกได้ว่าระหว่างเขาทั้งคู่ไม่มีการสื่อสารใดอีกเลย

แม้ว่าแบบนี้จะเป็นเรื่องที่มันควรจะเป็นอยู่แล้วสำหรับความสัมพันธ์ของเขากับคุณกานต์ แต่ทิพากรรู้ดีว่าตัวเขาเองมีความรู้สึกผิดหวังทุกครั้งที่เมื่อมองไปยังประตูห้องกระจกฝ้าห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าของบริษัท แล้วไม่เห็นอะไรนอกจากความว่างเปล่า เงียบงัน และประตูที่ปิดสนิท

การรอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการหวังให้กระทงลอยทวงกระแสน้ำกลับมาสู่มือผู้ที่ปล่อยมันลงน้ำ

หัวหน้าแผนกไอทีลอบถอนหายใจก่อนจะหันกลับมาตั้งใจทำหน้าที่ของตนให้คุ้มกับเงินเดือนสูงลิ่วหากเทียบกับบริษัทเก่าที่เขาเคยทำงานด้วย แถมมีสวัสดิการดีเยี่ยมอีก ทิพากรทำงานที่กองอยู่ตรงหน้าจนลืมเรื่องของอติกานต์ไปได้พักใหญ่ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เข้าสู่เวลาพักเที่ยงแล้ว

รุ่นน้องมหาวิทยาลัยซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นลูกน้องในแผนกเขาเอ่ยชวนให้ลงไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน ตอนนั้นเองที่หัวหน้าแผนกไอทีอย่างทิพากรได้เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอที่เต็มไปด้วยตัวอักษรและตัวเลขยุ่งเหยิงเกินกว่าที่หลายคนจะเข้าใจได้

ยังไม่ทันที่ทิพากรจะตอบรับหรือปฏิเสธคำชวนนั้น เลขาสาวของอติกานต์ที่หอบแฟ้มเอกสารกองใหญ่ไว้ในอ้อมแขนก็เอ่ยเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน ทิพากรจึงหันไปบอกรุ่นน้องในแผนกให้ลงไปหาอะไรกินกันก่อนแล้วตนจะตามลงไปสมทบ

“คุณทิ พร้อมไหมคะ ขึ้นไปพร้อมเกลเลย คุณกานต์เพิ่งว่างเซ็นเอกสาร เรารีบขึ้นไปตอนนี้รับรองเซ็นไวจบไวแน่นอนค่ะ”

“ค...ครับ? อะไรนะครับคุณเกล”

ทิพากรลุกเดินเข้าไปรับแฟ้มเอกสารกว่าครึ่งที่เลขาสาวหอบอุ้มไว้แนบอกมาช่วยถือ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความตกใจและสงสัยกับสิ่งที่เธอเพิ่งเอ่ยบอก

“ก็คุณทิมีเรื่องต้องแจ้งคุณกานต์ไม่ใช่เหรอคะ นี่เกลแจ้งคุณกานต์ให้แล้ว คุณกานต์เลยบอกว่าขึ้นไปคุยตอนนี้ได้เลยค่ะ คุณกานต์พอจะมีเวลาให้คุยได้อยู่” เธออธิบายพร้อมกับก้าวเดินนำทิพากรไปยังลิฟต์ไปด้วย

“เดี๋ยวนะครับ คุณเกลแจ้งคุณกานต์ไปแล้วเหรอครับ”

ทิพากรทำอะไรไม่ได้เมื่อเธอเอ่ยตอบยืนยันคำถามเขา ในที่สุดทิพากรก็ตระหนักได้ว่าตัวเขาเข้ามายืนในลิฟท์ที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นไปยังชั้น 37 เวลาเพียงน้อยนิดนั้นไม่เพียงพอให้ทิพากรคิดอะไรได้ทันเลยสักอย่าง เพียงเสี้ยวนาทีเขาก็เดินหอบแฟ้มเอกสารกองโตตามหลังเลขาสาวตัวเล็กเข้ามายังชั้น 37 เดินผ่านสำนักงานของบริษัทเล็ก ๆ รายอื่น ๆ ที่เข้ามาเช่าพื้นที่ในชั้นนี้ จนกระทั่งเดินตรงมาจนสุดทางเดินก็พบกับโค้งประตูไม้ลงสีดำสนิทซึ่งด้านบนมีป้ายตัวอักษรสีทองวินเทจนูนขึ้นมาตามแนวโค้งว่า

AK Studio

หญิงสาวร่างเล็กใช้ไหล่ของเธอดันประตูทึบนั้นเข้าไปอย่างเคยชิน เมื่อเข้ามาด้านในก็พบกับเคาน์เตอร์แผนกต้อนรับซึ่งไร้พนักงาน ไร้ของตกแต่ง แม้แต่คอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์สำนักงานก็ไม่มีให้เห็น ราวกับว่าเคาน์เตอร์ตรงนี้ไม่เคยถูกใช้งานจริงมาก่อน

ทิพากรยังคงเดินตามหลังหญิงสาวเลี้ยวไปตามทางเดินไม่กว้างนักซึ่งพาพวกเขาลึกเข้าไปด้านใน การตกแต่งภายในนี้ช่างคุ้นตาทิพากรเหลือเกิน เพียงแต่เขานึกไม่ออกว่าเคยเห็นการตกแต่งแบบนี้ที่ไหน หรือบางทีเขาอาจเคยเห็นตามนิตยสารก็เป็นได้

ในที่สุดเลขาสาวก็ผลักประตูกระจกติดฟิล์มดำนำทิพากรเข้าไปในห้อง ซึ่งภาพตรงหน้าของทิพากรทำเอาขาเรียวหยุดยืนนิ่งมองดูชายหนุ่มร่างสูงสง่า ใบหน้าคุ้นเคยที่ไม่ได้พบเจอมาหลายวันกำลังยืนคร่อมหญิงสาวร่างเพรียวบางในชุดชั้นในลูกไม้สุดเซ็กซี่พร้อมกล้องถ่ายรูปในมือซึ่งกำลังกดชัตเตอร์ถ่ายรูปเธอรัว ๆ จากมุมสูง

อติกานต์ยังคงสวมกางเกงสแล็กที่สั่งตัดพิเศษเพื่อให้เข้ากับรูปร่าง และยังคงสวมเสื้อเชิ้ตตามแบบที่ทิพากรและพนักงานคนอื่น ๆ ที่ชั้น 32 และ 33 เห็นจนชินตา เพียงแต่ตอนนี้กระดุมที่ข้อมือถูกปลดออกและแขนเสื้อที่รีดมาจนเนี้ยบถูกถกขึ้นไปกองไว้ที่เหนือข้อศอกทั้งสองข้าง ผมที่เซตมาอย่างดีตอนนี้มีบางช่อตกลงมาปรกใบหน้าหล่อเหลา หากแต่นั่นยิ่งทำให้อติกานต์ดูน่ามองยิ่งขึ้นไปอีก

“คุณทิ!”

เสียงเรียกจากเลขาสาวเรียกให้ทิพากรออกมาจากภวังค์ของตัวเอง และดูเหมือนว่าช่างภาพหนุ่มที่ถูกจับจ้องด้วยสายตาของเขาอยู่นานเมื่อสักครู่จะรู้ตัวแล้วเช่นกันจากเสียงเรียกนั้น

อติกานต์ละสายตาขึ้นจากเลนส์กล้องหันมามองเจ้าของชื่อที่ถูกเรียก วินาทีนั้นทิพากรถึงได้เพิ่งเห็นว่าไม่ใช่เพียงกระดุมที่ปลายแขนเสื้อเท่านั้นที่อติกานต์ปลดออก กระดุมหลายเม็ดที่ด้านหน้าเสื้อเชิ้ตก็ถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระเช่นเดียวกัน

แผงอกที่โผล่พ้นรอยแยกเสื้อเชิ้ตของเจ้านายหนุ่มทำให้งานในหัวที่ทิพากรพยายามหามาใช้เป็นเหตุผลในการขึ้นมาพบผู้บริหารตามที่เพื่อนเลขาสาวผู้หวังดีได้แจ้งกับชายหนุ่มซึ่งถือกล้องตัวใหญ่และกำลังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ให้เขาก่อนหน้านี้ด้วยความเข้าใจผิดหาไปหมดเกลี้ยง

อติกานต์เดินมาหยุดยืนตรงหน้าทิพากร เขาหันไปขอบคุณเลขาตัวเองก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้เธอลงไปพักกลางวัน ส่วนหัวหน้าแผนกไอจีที่ยังคงยืนนิ่งหอบแฟ้มเอกสารไว้แนบอกนั่น...

“คุณหิวหรือยัง คุณทานข้าวกล่องตรงนั้นรอก่อน ผมถ่ายเซตนี้ใกล้เสร็จแล้ว ไว้เราค่อยคุยงานกัน”

อติกานต์พูดเพียงแค่นั้นชายหนุ่มก็เดินกลับไปยังหน้าเซตซึ่งนางแบบสาวยังคงนอนค้างท่าสุดเซ็กซี่รออยู่ที่เดิม ทิพากรได้แต่ยิ้มแห้งให้เลขาสาวที่ส่งยิ้มสดใสตอบกลับมาให้พร้อมพูดให้กำลังใจในการคุยงานก่อนจะเดินออกไปไม่สนใจเขาอีก

ให้ตายเถอะ เขามีเรื่องจะคุยกับคุณกานต์เมื่อไหร่กัน

เขาแค่ถามคุณเกลไปเพียงเพราะความสงสัยอยากรู้โง่ ๆ ของเขาเท่านั้น ไม่คิดว่าคนฟังจะเข้าใจผิดตีความว่าเขามีเรื่องด่วนที่ต้องคุยงานกับเจ้าของบริษัทไปได้ยังไง

ทิพากรนั่งมองข้าวกล่องตรงหน้าสลับกับช่างภาพและนางแบบรวมถึงทีมงานอีกสองสามคนที่หน้าเซตอยู่พักใหญ่ก็ยังไม่มีวี่แววใกล้เคียงกับคำว่าใกล้เสร็จของคุณกานต์ที่พูดกับเขาก่อนหน้านี้เลยสักนิด สุดท้ายความหิวก็ชนะความเกรงใจ ทิพากรเปิดกล่องข้าวค่อย ๆ นั่งกินเงียบ ๆ ที่ชุดโซฟารับแขก จนกระทั่งกินจนหมดกลุ่มคนที่ยังคงทำงานอยู่อีกฝั่งห้องก็ยังคงไม่เดินมาหยิบกล่องข้าวกล่องอื่น ๆ ไปกินเลยแม้แต่คนเดียว รวมถึงคุณกานต์ด้วยเช่นกัน

จนกระทั่งตัวเลขบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงกว่าเกือบเข้าบ่ายสองแล้วทิพากรถึงได้เห็นอติกานต์ถอดกล้องตัวใหญ่ที่คล้องคอไว้ออกวางลงที่โต๊ะสูงหน้าฉากถ่ายแบบแล้วเดินเข้ามาทิ้งตัวลงข้างเขาบนโซฟาพร้อมคิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นใบหน้าดูเคร่งเครียดยุ่งเหยิง

“เอ่อ...คุณกานต์ หน้าเซตมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”

เห็นอีกฝ่ายทิ้งตัวพิงพนักโซฟาทั้งยังหลับตาเหมือนข่มอะไรบางอย่างไว้ในใจทิพากรก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะอยู่ในบริเวณเดียวกันมาโดยตลอด ห้องนี้ก็ไม่ได้กว้างขวางมากนัก ทิพากรจึงพอจะเดาได้ว่าเมื่อสักครู่ที่หน้าเซตถ่ายแบบต้องมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ

อติกานต์ถอนหายใจยาว ดวงตาคมลืมขึ้นมามองคนถาม ก่อนที่ร่างสูงจะหยัดตัวขึ้นนั่งหลังตรงสง่าด้วยมาดผู้บริหารหนุ่มที่เห็นอยู่เป็นประจำอีกครั้ง

“ขอโทษที่ให้รอนาน คุณว่าเรื่องงานของคุณมาได้เลยครับ”

อติกานต์หันมายิ้มบางให้ทิพากร เขาเอ่ยถามถึงธุระที่เลขาสาวได้แจ้งมาตั้งแต่ก่อนเที่ยงว่าหัวหน้าแผนกไอจีมีเรื่องอยากขอคุยด้วย เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้อติกานต์จึงหยิบเอาปากกาที่เลขาสาววางไว้ให้บนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาอย่างรู้งานขึ้นมา พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารอันที่วางใกล้ที่สุดมาเปิดดู

ตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อบนเอกสารได้ไม่กี่แผ่น ฝ่ามือเรียวเย็นเฉียบจากอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศในห้องนี้ก็แตะลงที่ท่อนแขนข้างที่จับปากกาเบา ๆ

“คุณกานต์ทานข้าวก่อนไหมครับ”

อติกานต์มองใบหน้าขาวนวลของคนที่นั่งอยู่ข้างกาย ก่อนที่จะละสายตาจากเอกสารขึ้นมามองตามอีกฝ่าย ที่เมื่อเห็นเขาหยุดมือในการเซ็นเอกสารก็ลุกไปหยิบข้าวกล่องมายื่นให้ อติกานต์ไม่ได้พูดอะไร เขาตอบรับความหวังดีของพนักงานคนเก่งของเขาด้วยการวางแฟ้มเอกสารลงแล้วรับข้าวกล่องมาเปิดกินเงียบ ๆ

อติกานต์ไม่คิดว่าบรรยากาศอบอุ่นผ่อนคลายที่เขาเคยได้รับจากคนข้าง ๆ ตอนที่เขาและทิพากรยังออกเดตกันจะกลับมาให้เขาได้สัมผัสอีกในตอนนี้ ตอนที่ใจเขากำลังขุ่นมัวด้วยปัญหาของงานที่ไม่เป็นไปตามที่วางไว้

ความจริงการทำสตูดิโอถ่ายรูปนี้เป็นเพียงอีกหนึ่งงานอดิเรกที่เขาบังเอิญทำได้ดีเลยตั้งสตูดิโอนี้ขึ้นมาเพื่อใช้ความชอบนี้ในการพักสมองจากงานบริหารหนัก ๆ เขาไม่ได้รับงานถ่ายเยอะ เพราะยังคงตั้งใจให้เป็นงานอดิเรกเท่านั้น ไม่อยากให้กระทบงานที่บริษัท แต่เพราะนายแบบนางแบบที่ลูกค้าเจาะจงมารอบนี้เบี้ยวนัดเขาหลายรอบจนสุดท้ายต้องมาเบียดเบียนเวลางานหลักของเขา ทั้งอาทิตย์นี้เขาถึงได้อยู่ในอารมณ์ที่พร้อมจับใครสักคนทุ่มลงพื้นแทบจะตลอดเวลา

เพิ่งจะมีแค่ช่วงเวลาตอนนี้ที่อติกานต์รู้สึกว่าใจได้ผ่อนคลายลงได้บ้างเพียงแค่ได้ยินเสียงนุ่ม ๆ ของหัวหน้าแผนกไอทีของเขา

แต่ตอนนี้สัจธรรมของโลกกำลังทำให้อารมณ์ที่เย็นลงของเขากำลังพุ่งสูงขึ้นมาอีก เมื่อหนึ่งในทีมงานสตูดิโอของเขาเข้ามารายงานว่านายแบบกิตติมศักดิ์ที่ลูกค้ารักนักรักหนาเบี้ยวงานอีกตามเคย พร้อมข้ออ้างโง่ ๆ ที่บอกว่าปวดท้องจนมาถ่ายไม่ไหว ทั้งที่เมื่อคืนไดจิเพิ่งโทรมาอวดว่านายแบบหนุ่มน้อยดาวรุ่งเพิ่งแวะไปวาดลวดลายที่บาร์ เรียกลูกค้าหนุ่ม ๆ เข้าบาร์คับคั่ง จนเจ้าของบาร์นั่งยิ้มหน้าบานกับยอดขายจนต้องโทรมาอวดใส่เพื่อนสนิทแบบเขา

“ไม่มาก็ไม่ถ่ายแล้ว แม่งเอ๊ย คิดว่าฉันจะง้อหรือไง ฉันไม่ได้ร้อนเงินขนาดจะง้อลูกค้าหรอกนะ ที่มาทำก็แค่เพราะชอบเท่านั้น ถ้าเรื่องมากนักก็หานายแบบใหม่”

“แต่คุณกานต์ครับ จะหานายแบบใหม่ตอนนี้ก็ยาก แล้วยิ่งถ้าต้องหาคนที่คล้ายกันอีก หาไม่ทันหรอกครับ”

“ฉันไม่ได้จะย้อมแมวขายใคร เปลี่ยนคนใหม่ก็คือเปลี่ยนใหม่ ไม่ต้องไปสนหรอกว่าจะคล้ายไหม ถ้ามีปัญหาอะไรเดี๋ยวฉันเคลียร์กับลูกค้าเอง ค่าปรับไม่กี่แสนจะกลัวอะไร” อติกานต์วางช้อนลง หมดอารมณ์จะกินต่อ

ทิพากรนั่งฟังบทสนทนาดุเดือดของคนข้างกายกับทีมงานสตูดิโออยู่เงียบ ๆ จนพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ยิ่งเห็นใบหน้าเคร่งขรึมที่น่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ คนที่ไม่ชอบเห็นผู้อื่นเป็นทุกข์อย่างทิพากรจึงเอ่ยคำที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ตกใจเมื่อเอ่ยออกไป

“ถ้าผมพอช่วยได้และคุณกานต์อนุญาต...ผมเป็นแบบให้ถ่ายเฉพาะส่วนไปก่อนได้นะครับ”