ตอนที่ 8 จูบแรก

ตอนที่ 8 จูบแรก

ครองขวัญรู้สึกเหมือนยืนอยู่บนปากเหว เธอมืดแปดด้านไปหมด หันไปมองมาลัยเป็นเชิงขอความช่วยเหลือ แต่เพื่อนรักก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ กลับมาเป็นเชิงว่า ‘ฉันก็ช่วยอะไรแกไม่ได้’ นี่มันจูบแรกของเธอนะ! ทำไมเธอต้องมาเสียมันให้กับผู้ชายอย่างภูผาด้วย คิดแล้วก็อยากจะร้องไห้

“พร้อมนะครับ!” เสียงตากล้องตะโกนเร่ง

ครองขวัญหันไปแยกเขี้ยวใส่ในใจ ‘จะรีบไปไหน!’

“ยังไงฉันก็ไม่จูบ” เธอกระซิบเสียงแข็ง

“อ้าว... คุณพ่อคุณแม่ มาถึงกันแล้วเหรอครับ” ภูผาแสร้งร้องทักขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเห็นบิดามารดาเดินมาแต่ไกลแล้ว และนี่คือไพ่ใบสุดท้ายของเขา

ครองขวัญหันขวับไปมองอย่างตกใจ... ท่านมาดูอยู่จริงๆ ด้วย!

“เลือกเอานะ... จะยอมจูบดีๆ หรือจะให้คุณพ่อคุณแม่สงสัยจนเรื่องแตก” เขากระซิบชิดใบหูของเธอ พร้อมกับแอบสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากแก้มนวลอย่างชื่นใจ

เธอเกลียดรอยยิ้มของผู้ชนะที่ประดับอยู่บนใบหน้าเขาที่สุด! ‘ยอมก็ได้!’ เธอคิดอย่างจำนน ก็แค่ปากแตะปาก... แต่มันคือจูบแรกของเธอนะ!

“ใกล้กันอีกนิดนะครับ... ผมนับหนึ่งถึงสามแล้วจูบเลยนะ!”

หนึ่ง... ภูผาเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ รอยยิ้มของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นรัวจนแทบควบคุมไม่อยู่

สอง... ระยะห่างที่ลดลงแปรผันตรงกับอัตราการเต้นของหัวใจที่ทวีความรุนแรงขึ้น

สาม! ริมฝีปากหยักได้รูปประทับลงมาอย่างนุ่มนวล... อ่อนโยนกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้มากนัก ครองขวัญหลับตาพริ้ม รับรสจุมพิตที่แสนหวานโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกใหม่ที่อธิบายไม่ได้เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ และปั่นป่วนอยู่กลางใจ

ทันทีที่การถ่ายทำสิ้นสุดลง ครองขวัญก็รีบผละออก ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวและแดงก่ำจนต้องก้มหน้างุด เธอไม่กล้าสบตาเขาอีกต่อไปและรีบวิ่งหนีเข้าห้องแต่งตัวไปทันที

ในขณะเดียวกัน ภูผากลับหุบยิ้มไม่ได้เลย ท่าทีขวยเขินอายของครองขวัญมันช่างน่ารักน่าเอ็นดูจนเขาอยากจะแกล้งเธออีกเรื่อยๆ... นี่เขากำลังจะกลายเป็นสมภารกินไก่วัดจริงๆ หรือนี่ อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ทำไมเพิ่งจะมารู้สึกหวั่นไหวกับเธอมากขนาดนี้เอาตอนนี้

ความรู้สึกจากจูบนั้นยังคงติดตรึง ครองขวัญนั่งเหม่อลอยอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว

“แกโอเคไหมขวัญ” มาลัยเดินเข้ามาถามเป็นรอบที่สอง

“ฉันไม่โอเค!” และคำตอบก็ยังเหมือนเดิม “ความรู้สึกมันยังอยู่บนปากฉันอยู่เลย”

“เอาน่า... ถือซะว่าเป็นส่วนหนึ่งของงาน” มาลัยตบบ่าให้กำลังใจ ทั้งที่รู้ดีว่าเพื่อนไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องพวกนี้มาก่อน

“ช่างมันเถอะ... ไปหาอะไรกินกัน ฉันหิว” เธอพยายามสลัดความรู้สึกว้าวุ่นใจทิ้งไป

“คงจะไม่ได้... คุณภูผายืนรอแกอยู่หน้าห้องแล้ว สู้ๆ นะเพื่อน” มาลัยชูกำปั้นให้กำลังใจ ก่อนจะรีบเผ่นแน่บ ปล่อยให้ภูผาเดินเข้ามาแทน

“ทิ้งกันเฉยเลย” ครองขวัญบ่นอุบ ก่อนจะหันไปค้อนใส่คนที่เพิ่งเดินเข้ามา

“ไปกินข้าวกัน หิวแล้ว”

“ค่ะ” เธอเองก็หิวจนตาลาย จึงไม่ได้ปฏิเสธ

ภูผาแอบยิ้ม... รสชาติหวานนุ่มจากริมฝีปากของเธอยังคงติดอยู่ไม่จางหาย

มื้อค่ำพร้อมหน้าพร้อมตากับบิดามารดาของภูผาผ่านไปอย่างราบรื่น เขาแอบลอบมองครองขวัญอย่างพึงพอใจ เพราะต่อหน้าผู้ใหญ่ เธอไม่ลืมที่จะเรียกเขาว่า ‘พี่ภู’ อย่างน่ารักน่าชัง

“หนูขวัญนี่รู้ใจตาภูดีกว่าแม่อีกนะเนี่ย” จินตนาเอ่ยแซว เมื่อเห็นว่าที่ลูกสะใภ้คอยดูแลเอาใจใส่ภูผาอย่างเป็นธรรมชาติ รู้ไปหมดว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร

“ทำงานด้วยกันมานาน ก็เลยพอจะเดาทางถูกน่ะค่ะ”

“แล้วแกละตาภู รู้หรือเปล่าว่าน้องชอบอะไร” เกียงไกรหันไปยิงคำถามใส่ลูกชาย

“รู้สิครับพ่อ” และแล้วภูผาก็เริ่มสาธยายสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับตัวเธอออกมาทั้งหมด... โดยไม่ทันรู้ตัวเลยว่าครองขวัญเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาใส่ใจในรายละเอียดมากถึงเพียงนี้ เมื่อพูดจบ เขาถึงเพิ่งจะคิดได้ แล้วหันไปสบตากับเธอด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

“แบบนี้เขาเรียกว่า... โดนปราบจนอยู่หมัด” จินตนาและเกียงไกรหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างชอบใจ

หลังทานอาหารเสร็จ ทั้งคู่ก็ออกมาเดินเล่นรับลมชมพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ของภูผาไม่หยุด แต่เขากลับไม่ได้ให้ความสนใจมันเลยแม้แต่น้อย... เขาสนใจเพียงแค่ผู้หญิงที่กำลังเดินอยู่ข้างกายเท่านั้น

“บอสคิดว่า... สัญญาแต่งงานของเรา จะจบลงก่อนกำหนดหนึ่งปีไหมคะ” จู่ๆ เธอก็ถามขึ้น

ใบหน้าหล่อเหลาขรึมลงเล็กน้อย “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน... ทำไมเหรอ” เขากลับมาใช้สรรพนามเดิมเมื่ออยู่กันตามลำพัง

“เปล่าค่ะ” เธอปฏิเสธ ทั้งที่ในใจกำลังสับสน ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขามันเริ่มไม่เหมือนเดิม ยิ่งเขาทำดีด้วย ใส่ใจดูแล มันก็ยิ่งทำให้เธอเผลอไผลไปว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้คือความจริง

“ฉัน... แค่อยากจะรักษาระยะห่างของเราเอาไว้”

“หมายความว่ายังไง”

“ก็หมายความว่า... ถ้าวันหนึ่งคุณเจอผู้หญิงที่รักจริงๆ ขึ้นมา เราจะได้กลับไปเป็นเจ้านายกับลูกน้องเหมือนเดิมได้... โดยไม่ลำบากใจ”

“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วงหรอก” เขายิ้มบางๆ ใครจะไปรู้... อนาคตอาจจะไม่ได้เป็นแค่เพื่อนร่วมงานก็ได้ ตอนนี้สายตาที่เขามองเธอ มันไม่ใช่สายตาของเจ้านายที่มองลูกน้องอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือสายตาของสามี... ที่กำลังมองภรรยาของตัวเอง

คืนนั้น ครองขวัญยืนมองดาวอยู่ริมระเบียงห้องพักสุดหรูที่พ่อแม่ของภูผาจองไว้ให้

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูทำให้เธอหลุดจากภวังค์แล้วเดินไปเปิด

“บอส!” ยังไม่ทันได้เอ่ยปากเชิญ ร่างสูงก็แทรกตัวเข้ามาในห้องเสียแล้ว

“มาทำอะไรที่นี่คะ”

“มานอนไง” เขาตอบหน้าตาย ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน

“แต่นี่มันห้องของฉันนะคะ”

ภูผามองหน้าเธอก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผิดแล้ว... ห้องของ ‘เรา’ ต่างหาก” เขาก็เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันเมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง คุณแม่ของเขาวางแผนไว้ทั้งหมด พร้อมทิ้งท้ายไว้ว่า...

‘แม่อยากอุ้มหลานไวๆ นะลูก’

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ” เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ไม่รู้สิ” เขาแสร้งยักไหล่

ครองขวัญครุ่นคิด ถ้าจะไล่เขาก็คงจะน่าเกลียดเกินไป “ถ้างั้น... บอสไปนอนบนเตียงเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันนอนบนโซฟาเอง” เธอพูดพลางเดินไปหยิบหมอนบนเตียงมาเตรียมไว้... อย่างน้อยก็ขอรักษาเส้นแบ่งสุดท้ายระหว่างเจ้านายกับลูกน้องไว้ก็แล้วกัน