ตอนที่ 6 เลิกเรียกผมว่าบอส

ตอนที่ 6 เลิกเรียกผมว่าบอส

“สวัสดีครับคุณน้าอร” ภูผาดึงสติกลับมาได้ก่อนใคร เขารีบโอบไหล่ครองขวัญเข้ามาแนบชิดแล้วสวมบทบาทคู่รักหวานชื่นทันที “นี่ครองขวัญครับ... ว่าที่ภรรยาของผม”

“สวัสดีค่ะ” ครองขวัญรีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เธอรู้ดีว่าคุณหญิงอิงอรเป็นเพื่อนสนิทกับมารดาของภูผา หากเรื่องแดงขึ้นมาตอนนี้ แผนทุกอย่างคงพังไม่เป็นท่า เธอจึงจำใจยอมให้วงแขนแข็งแรงนั้นโอบเธอไว้แน่น

“คนนี้เองเหรอจ๊ะ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเชียว มิน่าล่ะถึงมัดใจเสืออย่างตาภูไว้ได้”

ครองขวัญได้แต่แสร้งยิ้มเขินอาย “ขอบคุณค่ะ”

“ที่รัก... ยื่นมือมาสิครับ ผมจะได้สวมแหวนให้” ภูผาไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป เขากระซิบเสียงนุ่มข้างหูเธอ

แล้วเธอจะทำอะไรได้ นอกจากยอมยื่นนิ้วนางข้างซ้ายให้เขาสวมแหวนเพชรลงมาแต่โดยดี ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของผู้ใหญ่

“ดีมากครับที่รัก” เขายิ้มอย่างผู้ชนะ

‘ค่ะ!’ เธอส่งยิ้มหวานกลับไป แต่ในใจหมายมาดไว้แล้วว่ารอยยิ้มกวนประสาทแบบนี้ สักวันเธอจะเอาคืนให้สาสม!

เพียงไม่กี่วัน ข่าวการแต่งงานสายฟ้าแลบระหว่างประธานบริษัทหนุ่มกับเลขานุการส่วนตัวก็แพร่สะพัดไปทั่วราวกับเชื้อไวรัส พนักงานในบริษัทต่างจับกลุ่มซุบซิบกันอย่างออกรส หลายคนแทบไม่เชื่อว่าผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอจะพิชิตหัวใจคาสโนว่าตัวพ่อลงได้ ข้อสันนิษฐานที่ดูจะเป็นไปได้มากที่สุดคือ... ‘ท้องก่อนแต่ง!’

ครองขวัญยกมือกุมขมับ เธอต้องคอยตอบคำถามอ้อมๆ และปฏิเสธข่าวลือเรื่องตั้งครรภ์จนแทบไม่มีสมาธิทำงาน ไม่ใช่แค่นั้น สถานะที่เปลี่ยนไปทำให้เธอต้องรับมือกับสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาเคลือบแคลงสงสัย พอรวมกับการที่เธอต้องเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวตามคำสั่งของภูผา ข่าวลือระลอกใหม่ก็ถาโถมเข้ามาหาว่าเธอ ‘ลงทุนแปลงโฉมเพื่อจับผู้ชายรวย’

“สวัสดีค่ะคุณขวัญ” แม้แต่พนักงานที่อาวุโสกว่าก็ยังยกมือไหว้เธอ บรรยากาศที่อึดอัดนี้ทำให้เธออยากจะลาออกวันละร้อยหน โชคดีที่ช่วงนี้เธอกับภูผายุ่งอยู่กับโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องไปเปิดตัวไกลถึงเกาหลี ทำให้ต้องออกไปพบปะลูกค้าข้างนอกแทบทุกวัน เธอจึงพอจะได้หายใจหายคออยู่บ้าง

หลังเสร็จสิ้นการประชุมกับลูกค้า ภูผาก็พาครองขวัญมาดินเนอร์ที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง

“ก็น่าจะแต่งตัวแบบนี้นานแล้ว... น่ารักดี” เขาเอ่ยปากชม แต่คนถูกชมกลับทำหน้านิ่งอ่านเมนู ไม่ตอบสนอง “เป็นอะไรอีก ทำหน้ายุ่งเชียว”

“กำลังคิดอยู่ค่ะว่าจะทานอะไรดี” เธอโกหก ที่จริงแล้วในหัวของเธอกำลังเต็มไปด้วยคำนินทาที่ได้ยินมาทั้งวัน

“ใครจะพูดอะไรก็ช่างเขา อย่าเก็บมาใส่ใจ” ภูผาพูดขึ้นอย่างรู้ทัน สี่ปีที่ผ่านมาทำให้เขาสามารถอ่านสีหน้าของเธอได้ทะลุปรุโปร่ง

ครองขวัญแอบเบ้ปาก ‘รู้ดีไปหมด!’ “ค่ะ” เธอรับคำสั้นๆ แล้วก้มหน้าอ่านเมนูต่อ

ภูผาแอบลอบยิ้มกับท่าทางนั้น ยิ่งได้เห็นมุมต่างๆ ของเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่าสนใจและอยู่ด้วยแล้วไม่เคยเบื่อเลย

“ภู!”

เสียงแหลมที่คุ้นเคยทำให้ภูผาสะดุ้งเฮือก เขาหันไปตามเสียงก็พบ ‘เจนนี่’ คู่ควงคนล่าสุดที่เขาลืมบอกเลิก กำลังยืนหน้าตึงอยู่ข้างหลัง

“อ้าว... เจนนี่” เขาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่พอหันกลับมาก็เจอสายตาเย็นเยียบของครองขวัญที่มองมาอย่างคาดโทษ

“ยัยหน้าจืดเหมือนเต้าหู้ป่วยคนนี้เหรอ ที่แกจะแต่งงานด้วย!” เจนนี่แผดเสียงดังลั่นจนคนทั้งร้านหันมามอง

ครองขวัญวางเมนูลงบนโต๊ะดังปัง! ก่อนจะลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า แม้จะตัวเล็กกว่า แต่แววตาของเทควันโดสายดำอย่างเธอนั้นไม่เคยกลัวใคร

“เมื่อกี้... เธอว่าใครหน้าเหมือนเต้าหู้ป่วยนะ”

“ก็แกไง นังหน้าด้าน แย่งสามีชาวบ้าน!”

“เหอะ!” ครองขวัญแค่นหัวเราะ “สามีฉันต่างหาก” ว่าแล้วก็ชูนิ้วนางข้างซ้ายที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตให้ดูเป็นขวัญตา

“แต่เขานอนกับฉันทุกคืน!” เจนนี่เชิดหน้าท้าทาย

“เหรอ... แล้วเคยค้างคืนไหมล่ะ” ครองขวัญย้อนกลับอย่างเหนือกว่า เธอรู้ดีว่าถ้าไม่เมาจนหมดสภาพจริงๆ ภูผาไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนค้างคืนที่ห้องเด็ดขาด

เจนนี่หน้าเสียเมื่อถูกแทงใจดำ เมื่อสู้ด้วยวาจาไม่ได้ เธอก็เตรียมจะใช้กำลัง

แต่ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้ ภูผาก็ตัดสินใจลุกขึ้นมาขวางไว้

“เพียะ!”

ฝ่ามือของเจนนี่ฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาของภูผาอย่างเต็มแรง ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งร้าน เขาหันกลับไปมองหน้าเจนนี่ด้วยแววตาที่เย็นชาจนน่ากลัว

“พอได้แล้วเจนนี่ อย่าให้ผมต้องหมดความอดทน”

“ภู... เจนนี่ขอโทษ เจนนี่ไม่ได้ตั้งใจ” หญิงสาวเสียงสั่นเมื่อเจอสายตาคู่นั้น แต่เมื่อเธอยื่นมือจะไปสัมผัสใบหน้าเขา ก็ถูกปัดออกอย่างไม่ไยดี

“ไปกันเถอะขวัญ” ภูผาคว้ามือครองขวัญแล้วเดินออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้เจนนี่ยืนกรีดร้องอยู่ข้างหลัง

“เจ็บไหมคะ” ครองขวัญถามพลางกลั้นหัวเราะ เธอแอบสะใจเล็กๆ ที่เห็นเขาโดนตบ ภูผาไม่ตอบ แต่กลับจูงมือเธอเดินไปเรื่อยๆ ตามถนนแทนที่จะตรงไปที่ลานจอดรถ สงสัยจะอายจัด

“เจ็บ... แล้วก็หิวด้วย” เขาลูบแก้มตัวเองป้อยๆ

“งั้นไปหาอะไรกินกันค่ะ” โชคดีที่แถวนั้นเป็นแหล่งสตรีทฟู้ด เธอจึงตัดสินใจลากเจ้านายไฮโซเข้าร้านจิ้มจุ่มข้างทางเสียเลย

บรรยากาศที่เรียบง่ายและเป็นกันเองทำให้ภูผาดูผ่อนคลายลง เขานั่งเหมาขนมและดอกไม้จากเด็กๆ ที่เดินมาขายจนหมด ครองขวัญลอบมองภาพนั้นแล้วอมยิ้ม ภายใต้เปลือกนอกที่ดูเป็นผู้ชายเจ้าชู้ แท้จริงแล้วภูผาเป็นคนใจดีและชอบช่วยเหลือคนอื่นเสมอ

ภาพความทรงจำในวันเกิดของเขาวันหนึ่งผุดขึ้นมา วันนั้นแทนที่เขาจะจัดปาร์ตี้กับสาวๆ เหมือนทุกปี เขากลับชวนเธอไปบริจาคของที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า มันเป็นภาพที่ทำให้เธอมองเขาเปลี่ยนไป... แม้จะแค่วันเดียวก็เถอะ

“ขวัญ... ทำไมคุณถึงชอบให้ปากกาเป็นของขวัญวันเกิดผมทุกปีเลย” จู่ๆ เขาก็ถามขึ้น ทำลายความเงียบ

“ก็... ไม่รู้จะซื้ออะไรให้นี่คะ” เธอตอบตามตรง

เขาหัวเราะออกมาเบาๆ “ผมว่าแล้ว”

“แต่ปากกาก็มีประโยชน์นะคะ”

“ก็จริง”

ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน ความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่คุ้นเคยค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ภูผาจ้องมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอภายใต้แสงไฟริมทาง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

“ว่าแต่... คุณต้องเลิกเรียกผมว่า ‘บอส’ ได้แล้วนะ”