ตอนที่ 9 ความในใจของคนเมา

ตอนที่ 9 ความในใจของคนเมา

“คุณนอนบนเตียงเถอะ” ภูผาเอ่ยปากอย่างสุภาพบุรุษขัดกับนิสัยตัวเอง โดยปกติแล้ว หากเขาได้อยู่กับผู้หญิงสองต่อสองในห้องแบบนี้ มันไม่เคยจบลงแค่การนอนมองหน้ากันเฉยๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนอนตรงนี้ได้” ครองขวัญกอดหมอนแน่น ส่งสายตากึ่งบังคับให้เขาไปที่เตียง

“ก็ได้... งั้นผมขอไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน” เขายอมแพ้แต่โดยดี

ทันทีที่ร่างสูงหายเข้าไปในห้องน้ำ ครองขวัญก็จัดแจงที่นอนบนโซฟาอย่างรวดเร็ว เธอเหนื่อยมาทั้งวันจนแทบจะยืนหลับ พอศีรษะถึงหมอน เปลือกตาก็หนักอึ้งและปิดลงแทบจะในทันที

ภูผาเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวไว้หมิ่นเหม่ เขายิ้มมุมปากเมื่อเห็นเธอนอนขดตัวหลับสนิทอยู่บนโซฟา... ในยามหลับใหล ครองขวัญดูไร้เดียงสาและน่าทะนุถนอมจนเขาอดใจไม่ไหว ต้องเดินเข้าไปใกล้ๆ

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มไล่สำรวจดวงหน้าหวาน ก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากอิ่มซึ่งเผยอออกเล็กน้อย ภาพจูบแรกของเธอในตอนกลางวันย้อนกลับเข้ามาในความคิด... เขาพยายามจะห้ามใจ แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อความปรารถนาของตัวเอง ภูผาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไป... ขโมยจุมพิตจากริมฝีปากนุ่มอย่างแผ่วเบาโดยที่เจ้าของไม่ทันรู้ตัว

ไม่กี่วันก่อนถึงวันแต่งงาน ภูผานั่งดื่มอยู่กับแก๊งเพื่อนสนิทในเลาจน์หรูของโรงแรม

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ ว่าคาสโนว่าตัวพ่ออย่างมึงจะรีบสละโสดก่อนใครเพื่อน” ชาคริตส่ายหน้าอย่างเหลือเชื่อ

“มันไม่ใช่ของจริงเว้ย” ภูผารีบเถียง แต่ลึกๆ ในใจ... เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ายังอยากให้มันเป็นแค่เรื่องโกหกอยู่หรือเปล่า

“เออ กูรู้ แต่... มึงดูไม่เหมือนเดิมว่ะ” ชาคริตยิ้มกริ่ม สายตาจับผิด

“หมายความว่าไง”

“ก็หมายความว่า... สายตามึงไม่ได้สอดส่ายมองผู้หญิงคนอื่นเหมือนเคยไง”

คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนทั้งกลุ่มได้ทันที และมันก็เป็นความจริง โต๊ะตรงข้ามมีสาวสวยพยายามส่งสายตาให้พวกเขาอยู่พักใหญ่แล้ว ถ้าเป็นภูผาคนก่อนคงไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป แต่วันนี้เขากลับนั่งนิ่ง ไม่สนใจแม้แต่น้อย

“ยินดีด้วยนะเพื่อน” กรธนา หนุ่มเงียบขรึมที่สุดในกลุ่มยกแก้วขึ้นชน

“ถึงกับเป็นไปกับพวกมันด้วยเหรอวะไอ้กร”

“ถ้าเมียมึงท้องเมื่อไหร่ ก็อย่าลืมมาฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลพ่อกูนะเพื่อน” ชนะชล หรือ ‘ไอ้หมอ’ ประจำกลุ่มเอ่ยปากแซว

“ไอ้หมอ มึงเงียบไปเลย!” ภูผาโวยวายกลบเกลื่อนความรู้สึกเขินที่เริ่มก่อตัวขึ้นมา

“เฮ้ยพวกมึง! ทิศสองนาฬิกา... โคตรเด็ด!” ธนกิตสะกิดเพื่อนเมื่อเห็นกลุ่มหญิงสาวสวยสะดุดตาเดินเข้ามาในร้าน

ภูผาหันไปมองตามแล้วถึงกับชะงัก... นั่นมันกลุ่มเพื่อนของครองขวัญนี่นา

“อย่าไปยุ่ง” เขาปรามเสียงเข้ม

“ทำไมวะ ของดีขนาดนี้”

“เพื่อนว่าที่เมียกูเอง” เขาตอบเซ็งๆ แล้วยกเหล้าขึ้นดื่ม กลุ่มของครองขวัญนั่งอยู่ด้านหลัง เขาจึงยังไม่ตกเป็นเป้าสายตา

“ขอโทษทีนะพวกแกที่มาช้า พอดีไอ้บอสบ้าอำนาจมันใช้ให้ฉันไปซื้อของเข้าเพนท์เฮาส์ บอกว่าเป็นเมียแล้วต้องหัดทำให้เป็น!”

“พรวด!” เหล้าในปากธนกิตแทบพุ่ง เพื่อนทั้งกลุ่มของภูผาหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่กแล้วพยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิตเมื่อได้ยินการนินทาระยะเผาขน

“คิดดูสิ ปากก็บอกว่าตัวเองทำกับข้าวไม่เป็น แต่ลิสต์รายการของมายาวเป็นหางว่าว ฉันล่ะอยากจะบ้าตาย!”

ภูผากำแก้ววิสกี้ในมือแน่น... ที่เขาสั่งให้เธอไปซื้อ ก็เพราะเขาอยากกินอาหารฝีมือเธอต่างหาก!

“แล้วก็นะ...!”

“ขวัญ! แกหยุดก่อน!” ขนมหวานร้องห้ามเสียงหลง ตอนนี้เธอเห็นภูผาที่นั่งอยู่ด้านหลังเพื่อนของเธอเต็มสองตาแล้ว

ครองขวัญหันขวับไปมองตามอย่างแปลกใจ และแล้วเธอก็สบเข้ากับสายตาดุๆ ที่มองตรงมา... หญิงสาวอ้าปากค้าง ก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแห้งๆ “เอ่อ... ได้ยินอะไรไปบ้างคะ... บอส”

“ทั้งหมด” เขาตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับสาวๆ! พวกผมเพื่อนภูผาเอง ในเมื่อบังเอิญเจอกันแล้ว มารวมโต๊ะกันเลยดีกว่า!” ชาคริตผู้มีทักษะการเข้าสังคมเป็นเลิศรีบทำลายบรรยากาศมาคุที่เกิดขึ้น

ไม่นานโต๊ะของทั้งสองกลุ่มก็ถูกรวมเข้าด้วยกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด โดยเฉพาะโซดาที่นั่งตัวลีบเป็นพิเศษ เพราะ ‘กรธนา’ หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของภูผา คือประธานบริษัทที่เธอทำงานอยู่

ครองขวัญผู้รู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนกองไฟได้แต่ยกค็อกเทลขึ้นดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าเพื่อดับความประหม่า... โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองคออ่อนขนาดไหน

“บอส!” จู่ๆ เธอก็หันขวับมาหาเขา ดวงตาเริ่มเยิ้มฉ่ำ

ภูผาใจหายวาบ... เมาแล้วแน่ๆ

“ถามจริง!”

“ว่า!”

“เปลี่ยนผู้หญิงบ่อยขนาดนั้น... ไม่กลัวเป็นเอดส์หรือไงคะ!”

คำถามนั้นเล่นเอาภูผาหน้าชา ส่วนเพื่อนๆ ของเขาพากันหัวเราะลั่นอย่างสะใจ

“คนเขาทำงานเหนื่อยแทบตาย ไม่เคยเห็นใจ! โทรจิกๆๆ อยู่นั่นแหละ! นี่เป็นเลขานะ! ไม่ใช่...ขี้ข้า!” ครองขวัญเริ่มร่ายยาวถึงความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่เธอมีต่อเขา

ภูผาได้แต่นั่งหน้าเจื่อน ไม่รู้จะจัดการกับแม่ตัวดีที่เมาไม่ได้สติคนนี้ยังไง

“ไม่ต้องปฏิเสธหรอกค่ะคุณภู” จู่ๆ ขนมหวานก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พวกเรารู้เรื่องสัญญาระหว่างคุณกับขวัญดี... ฉันแค่อยากจะขอร้องในฐานะเพื่อน... ขวัญไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรู้จักความรัก ได้โปรดอย่าทำให้เพื่อนของฉันสับสนหรือต้องเสียใจเลยนะคะ”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งโต๊ะเงียบกริม ชาคริตลอบมองใบหน้าจริงจังของหญิงสาวที่เอ่ยปากเตือนเพื่อนของเขา... ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจไม่เบา

ภูผารับฟังทุกถ้อยคำอย่างตั้งใจ ขณะที่มือก็ต้องคอยปัดป้องไม่ให้ครองขวัญที่เมาแอ๋มาแย่งแก้ววิสกี้ของเขาไปดื่ม... ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเวลาเมา... ยัยเลขาหน้าจืดของเขาจะน่าหยิกน่าฟัดได้ขนาดนี้