ตอนที่ 5 แปลงโฉม

ตอนที่ 5 แปลงโฉม

ภูผาลากครองขวัญเข้ามาในโซนเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูของห้างสรรพสินค้า เป้าหมายของเขาชัดเจน... คือการแปลงโฉมเลขาสาวสุดเชยให้กลายเป็นสุภาพสตรีที่คู่ควรกับตำแหน่ง ‘ภรรยาของภูผา อัครเดโช’

“ผมพามาซื้อเสื้อผ้า ไม่ได้พามาร่วมขบวนแห่ศพ ดูทำหน้าเข้าสิ” เขาเอ็ดเสียงเข้ม เมื่อเห็นเธอยืนหน้าบูดบึ้งไม่ให้ความร่วมมือ

ครองขวัญเลือกที่จะเมินสายตาตำหนินั้น เธอไม่ชอบการถูกบังคับให้เปลี่ยนแปลงตัวเองในสิ่งที่ไม่ได้เป็น แล้วทำไมเธอต้องยอมด้วย

“เอาชุดนี้ ชุดนี้ แล้วก็ชุดนี้ด้วยครับ” ภูผาไม่สนใจท่าทีของเธอ เขาชี้นิ้วสั่งพนักงานอย่างเผด็จการโดยไม่คิดจะถามความเห็นเธอสักคำ

ครองขวัญได้แต่ขมุบขมิบปากด่าเขาในใจ ถ้าไม่ติดว่าสถานะทางการเงินของเธอกำลังวิกฤต เธอไม่มีวันยอมมายืนเป็นตุ๊กตาให้เขาจับแต่งตัวแบบนี้เด็ดขาด

“เข้าไปเปลี่ยน แล้วเดินออกมาให้ดูด้วย”

เธอรับชุดมาจากพนักงานด้วยความขัดใจ ก่อนจะกระแทกเสียงตอบกลับไป “ค่ะ!”

เมื่อเข้ามาในห้องลองเสื้อผ้า ครองขวัญแทบอยากจะกรี๊ด ชุดเดรสที่เขาเลือกให้มันทั้งสั้นและรัดรูป แถมคอเสื้อยังคว้านลึกลงไปจนเห็นร่องอกชัดเจน ถึงเธอจะไม่ได้หน้าอกใหญ่โต แต่การแต่งตัวแบบนี้มันน่าอายเกินไป!

“จะเสร็จหรือยัง!” เสียงทุ้มดังเร่งมาจากด้านนอก

“จะรีบไปไหนนักหนา!” เธอพึมพำกับตัวเองในกระจกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสูดหายใจลึก ท่องคาถา ‘เพื่อเงิน’ แล้วตัดสินใจเดินออกไปโดยใช้มือปิดเอาไว้

จังหวะที่ร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวออกมา ภูผาถึงกับนิ่งตะลึงไปชั่วขณะ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าภายใต้เสื้อผ้าเชยๆ นั่นจะซ่อนรูปร่างที่น่ามองขนาดนี้ ผิวขาวอมชมพูตัดกับสีชุดอย่างลงตัว ขาเรียวสวยได้รูป... และไอ้ส่วนที่ควรจะให้เห็นนั่น... ‘จะเอามือมาปิดไว้ทำไมวะ!’ เขาบ่นในใจ พลางพยายามใช้สายตาสอดส่อง

“เอามือออก” เขาสั่งเสียงเข้ม

ครองขวัญส่ายหน้าปฏิเสธ “บอกให้เอามือออกไง!” ภูผาหมดความอดทน เดินเข้าไปหวังจะดึงมือเธอออก แต่เธอกลับขืนตัวไว้สุดแรง

“ทำบ้าอะไรคะบอส!”

“ปึ้ก!”

“โอ๊ย!”

ภูผาร้องลั่น ความรู้สึกจุกเสียดแล่นพล่านขึ้นมาจากจุดยุทธศาสตร์ เมื่อเข่าของครองขวัญกระแทกเข้าเป้าอย่างจัง เขาได้แต่กุมน้องชายของตัวเองไว้แน่นด้วยความเจ็บปวด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของพนักงานในร้าน

“บอส! เป็นอะไรมากไหมคะ ฉันขอโทษ!” ครองขวัญตกใจรีบเข้าไปประคอง

วินาทีนั้นเองที่ภูผาได้เห็นเนินอกอวบอิ่มของเธอเต็มสองตา แต่เขาไม่มีอารมณ์จะชื่นชมมันเลยสักนิด

“ออกไปห่างๆ เลย!” เขาสะบัดมือไล่ พยายามฝืนยืนตัวตรงเพื่อรักษามาด “คะ...คิดเงินเลยครับ” เขาพูดเสียงสั่นจนเสียลุค ขณะที่เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากด้านหลัง เขาตวัดสายตาไปมองครองขวัญอย่างคาดโทษ เธอจึงรีบหุบยิ้มแล้วทำหน้าสำนึกผิดทันที

หลังจากนั้น ภูผาก็ลากเธอไปที่ร้านทำผม “ทำผมเสร็จแล้วก็ไปหาผมที่ร้านเพชรของไอ้กิต” เขาสั่งก่อนจะเดินหนีไป

“อะไรวะ มาเลือกแหวนแต่งงานด้วยตัวเองเลยเหรอ” ธนกิต เจ้าของร้านเพชรและเพื่อนสนิทของภูผาเอ่ยแซวทันทีที่เห็นเพื่อนเดินหน้าบอกบุญไม่รับเข้ามาในร้าน

“เออ” ภูผาตอบห้วนๆ แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหัวเสีย

“แล้วทำไมทำหน้าเหมือนเพิ่งไปรบแพ้มาวะ”

“เพิ่งโดนแทงเข่าใส่กล่องดวงใจมา ผู้หญิงบ้าอะไรแรงยังกับควาย” เขาบ่นอย่างหงุดหงิด แต่ธนกิตกลับระเบิดหัวเราะลั่นร้าน

“สมน้ำหน้า! ว่าแต่แกแน่ใจแล้วเหรอวะ เลขาแกนี่ห่างไกลจากสเปกแกคนละโยชน์เลยนะ”

“มันฉุกเฉินเว้ย”

“ระวังเถอะ... อยู่ด้วยกันทุกวัน เกลียดกันไปมา เดี๋ยวก็ตกหลุมรักกันไม่รู้ตัว”

“ไม่มีทาง!” ภูผาสวนกลับทันควัน “ครองขวัญเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่ฉันจะไม่มีวันรัก”

“เหรอ... พนันกันไหมล่ะ ตอนนี้ในกลุ่มลงเงินกันแล้วว่าแกกับเลขาสุดเชยของแกน่ะ อยู่กันไม่ถึงสามเดือนก็ต้องเลิก” ธนกิตยักคิ้วอย่างท้าทาย

“ไร้สาระ! เอาแหวนมาให้เลือกได้แล้ว” เขาตัดบทสนทนาอย่างรำคาญใจ

ภูผากับธนกิตนั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังใกล้เข้ามา

ครองขวัญเดินตามพนักงานเข้ามาในโซนรับรองด้วยท่าทีขัดเขิน ภูผาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง แล้วหัวใจของเขาก็แทบจะหยุดเต้น...

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือใครกัน... ชุดเดรสสั้นสีน้ำเงินรัดรูปขับผิวให้ผ่องใสขึ้นไปอีก ผมยาวสีดำสนิทถูกซอยสั้นประบ่าและทำสีน้ำตาลอ่อนดัดเป็นลอนสวยรับกับใบหน้า และที่สำคัญ  เมื่อเธอถอดแว่นสายตาหนาเตอะนั่นออกไป ดวงตากลมโตคู่นั้นก็ดูหวานซึ้งจนน่าใจหาย

“มองอะไรคะ!” เธอถามเสียงห้วนเมื่อเห็นเขามองไม่วางตา

ภูผารีบดึงสติกลับมาแล้วเก๊กหน้าขรึมตามเดิม “เปล่า ไม่ได้มอง”

“แหม...ไอ้ภู เมื่อกี้กูเห็นมึงอ้าปากค้างจนน้ำลายจะหกแล้ว” ธนกิตไม่วายแซะเพื่อน

“หุบปากไปเลยมึง! เอาแหวนมาเพิ่มสิวะ พวกนี้ไม่ถูกใจ!” เขาโวยวายกลบเกลื่อน

ครองขวัญมองแหวนเพชรเม็ดโตตรงหน้าอย่างลำบากใจ เธอไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนอื่นจะรู้สึกอย่างไรเมื่อต้องสวมแหวนแต่งงานในสถานการณ์แบบนี้

“ทำหน้ามึนอยู่ได้ เอามือมา” ภูผาสั่งพลางหยิบแหวนวงหนึ่งขึ้นมา

“ไม่ต้องค่ะ ดิฉันใส่เองได้” เธอแบมือขอแหวนจากเขา แต่ภูผากลับรวบมือเธอไว้แล้วพยายามจะสวมแหวนให้เธอให้ได้

“เอามานี่!”

“อย่าดื้อสิ!”

ทั้งคู่ยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา โดยมีธนกิตพยายามเป็นกรรมการห้ามทัพอย่างทุลักทุเล

“นี่เกิดอะไรขึ้นกันจ๊ะกิต”

เสียงหวานทรงอำนาจที่ดังขึ้น ทำให้การต่อสู้หยุดชะงัก ทั้งสามคนหันไปมองต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน และก็ต้องตกใจเมื่อเห็น ‘คุณหญิงอิงอร’ มารดาของธนกิตยืนมองอยู่

“ไม่มีอะไรครับแม่! พอดีไอ้ภูกับแฟนเขากำลัง หยอกกันเล่นน่ะครับ” ธนกิตรีบยิ้มแห้งๆ แก้ต่างให้เพื่อนรักทันที