บทที่ 6

บทที่ 6

บุญ Talk

          ฉันกลับมาถึงบ้านตัวเองอย่างปลอดภัยแล้ว หลังจากที่ตกลงกันได้เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ฉันจึงขอตัวกลับมาเพราะมันดึกมาก และบวกกับฉันที่เจ็บปวดไปตามตัวจากการโดนทุ่มลงพื้นอย่างแรงแล้วไหนจะอาการโคตรง่วงอีกแถมพรุ่งนี้มีทำงานเช้าด้วยสิวันนี้เจอเรื่องหนักจริง ๆ แฮะ

ว่าจบแล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาจากโต๊ะข้างหัวเตียง พลางนอนพิมพ์บางอย่างเพื่อรายงานอีกฝ่ายผ่านพี่ผู้หญิงเหมือนเดิม แน่นอนว่าฉันรายงานไปว่าทำงานสำเร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ไม่ต้องงงกันหรอก ก็นายนั่นสั่งให้ฉันรายงานไปเลยว่าทำสำเร็จ นอกนั้นเขาจะจัดการเอง แล้วก็นัดให้ฉันไปเจอเขาอีกรอบคืออีกสองสามอาทิตย์หน้ามั้ง เห็นว่าวันนั้นมีการแข่งรถครั้งใหญ่เลยล่ะ

ถามว่าปฏิเสธได้ไหม บอกเลยว่าไม่ได้ T^T ก็เขาขู่ว่าจะไม่ให้เงินฉันนี่นาเลยต้องจำใจไป แถมยังเป็นงานที่มีไอ้เสี่ยดำเป็นเจ้าภาพอีกด้วย ฉันกลัวว่าตัวเองจะเผลอไปแสดงพิรุธอะไรเข้านะสิ

ฉันเลยต้องเออออไปแทน

ติ๊ง!

            ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่หลังจากที่ฉันส่งข้อความไปบอกทางฝั่งนู้น พี่เขาก็ตอบกลับมาโดยบอกให้ฉันเข้าไปพบเสี่ยในวันพรุ่งนี้ เพื่อตกลงเรื่องเคลียร์หนี้ทั้งหมดอีกรอบ

พร้อมกับแชร์โลเคชันสถานที่มาด้วย ฉันอ่านเสร็จก็กดปิดหน้าจอมือถือแล้ววางไว้ดังเดิม พร้อมกับขยับเปลือกตาให้ปิดลง ทั้งเหนื่อยทั้งปวดหัว ชีวิตฉันนี่มันยุ่งยากมากเลยเนอะ เฮ้อ

วันนี้ขอไม่อาบน้ำแล้วกันไม่ไหวจริง ๆ

บ้านตระกูลธีระเดช

            “มาหาใคร” ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หน้าตาน่ากลัวเอ่ยทักฉัน เมื่อเห็นว่าตอนนี้ฉันกำลังทำท่าทางด้อม ๆ มอง ๆ อยู่แถวนอกรั้วบ้าน

หลังจากที่เลิกงานฉันก็ตรงดิ่งมาตามสถานที่นัด แต่ใครจะไปคิดละว่าเสี่ยจะให้มาที่บ้านของมันเลย

ฉันก็เลยยืนชั่งใจก่อนไงว่าจะเข้าไปคนเดียวดีไหม หรือจะหาใครมาเป็นเพื่อนดี แต่พอคิดไปคิดมาก็ลืมไปเลยว่าตัวเองไม่มีเพื่อนฝูงใด ๆ แถมยังชินกับการอยู่คนเดียวด้วย เฮ้อ...ไร้เพื่อนที่แท้ทรู

            “ฉันมาหาเสี่ยดำ” มันใช้สายตาดุดันนั้นมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมกับกด ว.ที่เหน็บอยู่บนไหล่ใหญ่ ๆ นั้น พลางพูดอะไรบางอย่างที่เป็นรหัส แต่ฉันแปลกไม่ออกแฮะ ช่างเถอะ

ว่าแต่บ้านของไอ้เสี่ยนี่มันใหญ่มาก คงหมดเงินไปไม่น้อยแน่นอน ส่วนเงินที่ได้มาคงได้มาจากการกดขี่ข่มเหงคนอื่นสินะ ทำไมคนเลว ๆ แบบมันถึงได้มีชีวิตที่ดีต่างจากคนที่ถูกมันกระทำเลยล่ะ โลกช่างไม่ยุติธรรมจริง ๆ

ดูเหมือนว่าทางด้านในจะอนุญาตแล้วมั้ง เพราะหลังจากที่ไอ้หน้าโหดคุยเสร็จเขาก็เดินนำทางฉันมายังภายในตัวบ้าน ระหว่างทางฉันก็เห็นว่าบ้านนี้มีรถสปอร์ตเยอะมากเลย คงของลูกชายเขานั่นแหละเพราะลักษณะของรถก็คล้ายกับรถที่ฉันเห็นจากสนามแข่งรถเมื่อคืนเลย

นึกไปนึกมาฉันก็ลืมไปเลยแฮะว่านายญี่ปุ่นนั้นชื่ออะไร เอาไว้ตอนไปเจออีกรอบค่อยไปถามแล้วกัน ตอนนี้ฉันต้องโฟกัสที่ตัวเองก่อน ถ้าเกิดเผลอหลุดทำตัวน่าสงสัยขึ้นมาฉันจะซวยไม่น้อยเลย

            “...” อยู่ดี ๆ ไอ้หน้าโหดที่กำลังจะก้าวขาเข้าไปในตัวบ้านก็เกิดหยุดชะงักแล้วโค้งก้มหัวแทน หยุดก็ไม่บอก ฉันเกือบจะชนอยู่แล้ว แต่ฉันมองไม่เห็นอ่ะว่าเขาก้มหัวให้ใคร เพราะประตูมันบังอยู่

แต่ใช้เวลาไม่นานหรอกฉันก็ได้รู้ทันทีว่าเขาก้มหัวให้ใคร เมื่อคนนั้นเดินออกมาจากตัวบ้าน เขาคือกราฟยังไงล่ะ หน้านี่นะเหมือนกับที่นายญี่ปุ่นคนนั้นเอารูปให้ฉันดูเลย แต่ตัวจริงหล่อกว่าอีก -,.- เลิกคิดเลิกคิด!

ฉันรีบเบนสายตาไปทางอื่นแทนเมื่อเผลอจ้องเขานานไป จนคนที่โดนจ้องหันมาสบตากับฉัน

            “ใคร” กราฟเขาหันไปถามไอ้หน้าโหดที่กำลังก้มหัวอยู่ ฉันว่าเขาน่าจะคอเคล็ดละมั้งนั่นก้มไม่เงยเลยจ้า

ส่วนกราฟเสียงเขาทุ้มใหญ่แต่อาจจะมีติดเย็นชานิดหน่อย ดูจากการแต่งตัวแล้วเหมือนเขาจะออกไปแข่งรถเลย

ก็ดูการแต่งตัวสิ ชุดที่เขาใส่มันคล้ายกับชุดกีฬาอะไรสักอย่าง ที่ดูเป็นผ้าหนาแขนยาวขายาว ดูแล้วท่าทางคงจะร้อนไม่น้อย เพราะจากที่เห็นมันดูหนามากเลยอะ

            “แขกของเสี่ยครับคุณกราฟ” เขามองฉันด้วยสายตาที่แปลก ฉันไม่รู้ว่าเขามองฉันแบบนี้มันมีความหมายว่าไง แต่ฉันไม่อยากสนใจเลยเลือกที่จะหลบสายตาไป

พอเขาได้คำตอบก็ไม่พูดอะไรต่อ แต่หมุนตัวเดินไปตรงลานจอดรถตรงหน้าบ้านแทน ฉันละความสนใจก่อนจะเดินตามไอ้หน้าโหดนี่ต่อจนมาถึงภายในบ้านที่มีขนาดกว้างใหญ่มาก

แถมการตกแต่งภายในยังสวยซะจนฉันคิดอิจฉาอยากมีบ้านแบบนี้บ้าง คงมีความสุขไม่น้อยเลย แต่ต้องซื้อด้วยเงินที่สะอาดนะ ไม่ใช่เงินที่สกปรกแบบของไอ้เสี่ยสารเลวนี่

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...

            หลังจากที่ใช้เวลาในการตกลงเรื่องของสัญญาต่าง ๆ ได้ไม่นาน ตอนนี้ฉันก็มายืนรอรถอยู่แถว ๆ ถนนใหญ่แล้ว

โดยเป็นการตกลงกันระหว่างฉันกับเสี่ย คือเขาจะรอดูผลงานก่อนว่าจะสำเร็จตามแบบที่ฉันเคยรายงานไปหรือเปล่า และเขาก็ให้ฉันเซ็นเอกสารต่าง ๆ ด้วย ถ้าเกิดสำเร็จหนี้ระหว่างฉันกับไอ้เสี่ยก็จะถือเป็นโมฆะทันที

โดยมีทนายของเสี่ยเป็นคนจัดการให้และยังเป็นพยานในการเซ็นสัญญาของเราด้วย แน่นอนว่าฉันอ่านสัญญาอย่างละเอียดไปหลายรอบมาก ก่อนจะตัดสินใจเซ็นเมื่อเห็นว่าในสัญญาไม่ได้มีอะไรผิดแปลก

ปริ๊น ปริ๊น!

            ฉันสะดุ้งตัวหลุดจากห้วงความคิดตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองว่าใครกันมาบีบแตรเสียงดังแถวนี้

แต่พอหันกลับไปก็เห็นเป็นรถเก๋งหรูกำลังจอดอยู่ด้านหลังฉัน ฉันมองไม่เห็นหรอกว่าเป็นใครก็เพราะกระจกมันมืดอะ ใครจะไปมองเห็น คงเป็นรถที่มาจอดรอใครแถวนี้ละมั้งอย่าไปสนใจดีกว่า

            “ยัยใบ้มึงจะยืนอีกนานไหม ขึ้นมาดิวะ!” ฉันที่กำลังจะหันกลับมามองรถประจำทางต่อก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย มันคือเสียงของซาตานอย่างไอ้คนหน้าญี่ปุ่นยังไงล่ะ

เขามาทำอะไรแถวนี้เนี่ยย!!

            “นายมาอยู่แถวนี้ได้ไงอะ” ฉันสูดลมหายใจไล่ความเป็นกังวลออกไปก่อนจะหมุนตัวเดินไปหาเขา พร้อมกับถามคำถามแบบคนปกติที่เขาไว้ใช้ถามกัน พลางมองรอบ ๆ ว่ามีคนของไอ้เสี่ยดำอยู่หรือเปล่า ไม่งั้นถ้าพวกมันได้มาเห็นชอตนี้ฉันต้องถูกจับได้แน่ ๆ

            “ขึ้นรถไว ๆ เดี๋ยวพวกมันก็เห็นหรอกยัยบ้า!” ฉันพยักหน้าพร้อมกับรีบเดินไปเปิดประตูรถอย่างไม่รีรอ เพราะป้ายรถประจำทางที่ฉันมารอมันอยู่ใกล้กับบ้านที่ฉันเพิ่งจะออกมายังไงล่ะ

พอเข้ามาถึงในตัวรถกลิ่นหอมของภายในรถก็แล่นเข้ามาตีจมูกของฉัน รถเขาหอมจัง แถมมองดูดี ๆ แล้วยังเป็นระเบียบมากกว่าบ้านของเขาอีก

เขาเป็นประเภทรักรถมากกว่าบ้านหรือไง =_= ส่วนเขาก็ปิดประตูดังเดิม เพราะก่อนหน้านี้เขาลงจากรถเพื่อมาตะโกนเรียกฉันยังไงล่ะ

จากนั้นเขาก็ขับรถออกไปจากตรงนี้ด้วยความเร็วที่แบบว่า...