2 ดาบที่ไม่เคยหลับใหล (รีไรท์)

บทที่ 2: ดาบที่ไม่เคยหลับใหล

ปราสาทมินาโมโตะตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา ท่ามกลางหุบเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะตลอดทั้งปี ผนังหินสีดำสนิทดูราวกับถูกสร้างขึ้นจากความมืดมิดของโลกนี้เอง ลมหนาวพัดเอาเศษหิมะที่ปลิวว่อนมาปะทะกับใบหน้าของอากิระในเช้าวันรุ่งขึ้น

เธอก้าวเท้าเข้าไปในอาณาเขตของศัตรูอย่างเงียบงัน ทุกก้าวย่างคือการเหยียบย่ำความทรงจำในอดีตของตนเอง ชุดแต่งงานสีขาวถูกเปลี่ยนเป็นชุดกิโมโนเรียบง่ายสีเทาที่ทหารคนหนึ่งนำมาให้ เธอเดินตามเขาเข้าไปในโถงทางเดินที่กว้างขวางและเย็นยะเยือก

ข้างในปราสาทเงียบราวกับสุสาน มีทหารจำนวนหนึ่งเดินตรวจตราอยู่เป็นระยะ แต่ทุกคนล้วนแต่ก้มหน้าและหลีกทางให้เธอด้วยความเกรงขาม ไม่มีใครกล้าสบตา ‘เจ้าสาว’ ผู้ถูกบังคับมาแต่งงานกับ ‘ขุนศึกเงา’

“คุณผู้หญิง คาเงะซามะสั่งให้ท่านพักที่นี่” ทหารผู้นำทางเปิดประตูบานใหญ่เข้าไปในห้องที่กว้างขวาง แต่กลับว่างเปล่า มีเพียงเตียงไม้และเสื่อฟาง อากิระก้าวเท้าเข้าไปยืนตรงกลางห้องอย่างช้าๆ แล้วเงยหน้ามองประตูที่ปิดลงพร้อมกับเสียงที่ดังกึกก้อง

มันไม่ใช่ห้องหอสำหรับเจ้าสาว แต่มันเป็นเหมือนห้องขัง

อากิระรู้ดี… เธอไม่ได้มาในฐานะภรรยา แต่มาในฐานะตัวประกัน

การมีชีวิตในปราสาทมินาโมโตะเต็มไปด้วยความอึดอัดและเจ็บปวด เธอนั่งอยู่ที่หน้าต่าง มองดูทิวทัศน์ของหุบเขาที่ว่างเปล่า ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจแทบจะทำให้เธอหายใจไม่ออก ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาเธอพยายามที่จะทำความเข้าใจว่าทำไมเรื่องนี้จึงเกิดขึ้นกับเธอ และชายที่ชื่อคาเงะผู้นี้คือใครกันแน่

เธอเริ่มออกสำรวจปราสาทอย่างระมัดระวัง เพื่อสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเขา ทุกคนต่างก็เกรงกลัวเขา และไม่กล้าที่จะพูดถึงเรื่องของเขา แต่เธอก็รวบรวมข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ จากบทสนทนาที่ถูกพูดถึงอย่างแผ่วเบา

“เขาคือปีศาจในสนามรบ”

“เขาเปลี่ยนผู้คนให้เป็นเถ้าธุลี”

แต่ก็มีบางครั้งที่ได้ยินเรื่องราวในมุมที่ต่างออกไป…

“เขารับเด็กกำพร้ามาเลี้ยงดู”

“เขาไม่เคยทิ้งคนของตัวเอง”

“เขาไม่เคยทำร้ายผู้หญิงและเด็กที่ไร้อาวุธ”

เรื่องราวเหล่านี้ทำให้อากิระสับสน เธอจำได้เพียงภาพของชายผู้ที่ฆ่าพ่อของเธออย่างโหดเหี้ยม แต่เรื่องราวที่ได้ยินกลับไม่ตรงกับสิ่งที่เธอเห็น เธอตัดสินใจที่จะหาคำตอบด้วยตัวเอง

วันหนึ่งในขณะที่เธอกำลังเดินอยู่ในสวนหินของปราสาท สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เด็กหญิงวัยราวหกขวบ กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นบ๊วยที่แห้งเหี่ยว เธอมีดวงตาที่ว่างเปล่าเช่นเดียวกับอากิระ

เด็กหญิงคนนั้นคือ ชิโนะ เด็กกำพร้าที่คาเงะรับมาเลี้ยงดู อากิระเข้าไปนั่งข้างๆ เด็กหญิงคนนั้น และค่อยๆ พูดคุยกับเธอ

“ทำไมถึงมานั่งอยู่คนเดียว” อากิระถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้

เด็กหญิงไม่ตอบ แต่เพียงชี้ไปที่ต้นบ๊วย “ท่านคาเงะ… ปลูกต้นนี้ให้หนู” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เขาบอกว่า… ถ้ามันออกดอกอีกครั้ง หนูจะได้เจอแม่”

คำพูดของเด็กหญิงทำให้หัวใจของอากิระสั่นคลอน คาเงะที่เธอรู้จักคือปีศาจไร้หัวใจ แต่คาเงะที่ชิโนะเล่าให้ฟังกลับเต็มไปด้วยความหวังและความอ่อนโยน

ในคืนเดียวกันนั้น คาเงะกลับมาจากการบัญชาการรบที่ชายแดน เขากลับมาพร้อมกับชุดเกราะที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและเขม่าควันไฟ คาเงะเดินตรงเข้ามาในห้องของอากิระทันทีโดยไม่เคาะประตู

“เจ้า…” เขาพูดเสียงต่ำ “เจ้าไปคุยอะไรกับเด็กคนนั้น”

อากิระเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่หวาดหวั่น “ข้าแค่คุยกับเด็กคนหนึ่ง”

“อย่าเข้าใกล้เธอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยคำเตือน

“ทำไม? เจ้ากลัวว่าเธอจะรู้ว่า ‘พ่อ’ ของเธอคือปีศาจหรือ” อากิระสวนกลับทันที

คำพูดของเธอทำให้เขานิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาดูมืดมิดขึ้น

“ข้าไม่กลัวว่าเธอจะรู้ว่าข้าเป็นใคร… แต่ข้ากลัวว่าเจ้าจะทำร้ายเธอ” เขาพูดด้วยเสียงที่เบาแต่เต็มไปด้วยความจริงจัง “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์”

“แต่เจ้าฆ่าพ่อข้า!” อากิระตวาดเสียงดัง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้กำลังจะไหลออกมา

“พ่อเจ้าไม่บริสุทธิ์” คาเงะพูดเสียงเรียบ “เขาไม่ใช่คนที่เจ้าคิด”

คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของอากิระ ความโกรธแค้นทำให้เธอพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างบ้าคลั่ง เธอพยายามจะชกเขาแต่คาเงะจับแขนของเธอไว้แน่น

“ปล่อย!” เธอร้อง “ปล่อยข้า!”

“เจ้าต้องการที่จะฆ่าข้า?” เขากระซิบเสียงต่ำ “เจ้าทำมันได้ทุกเวลา แต่ไม่ใช่ในตอนนี้ เพราะมีบางอย่างที่สำคัญกว่านั้น”

ขณะที่เธอกำลังโต้เถียงกับเขา จู่ๆ ก็มีเสียงทหารวิ่งเข้ามาในปราสาท

“คาเงะซามะ! มีนักฆ่าลอบเข้ามา!”

คาเงะปล่อยมือจากอากิระแล้วรีบวิ่งออกไปทันที อากิระยืนอยู่ที่เดิมด้วยความสับสน หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความโกรธ ความเจ็บปวด และความประหลาดใจ

ในขณะที่เธอกำลังจะเดินตามออกไป จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจากมุมห้อง “กลับไป”

อากิระหันไปมอง เธอไม่เห็นใคร แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันเป็นเหมือนเสียงที่มาจากเงามืดที่ซ่อนอยู่

อากิระยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเดินตามเสียงนั้นไปอย่างช้าๆ เธอเดินเข้าไปในความมืดที่ไร้แสง ในขณะที่เธอกำลังเดินเข้าไปลึกขึ้น เธอก็ได้เห็นเงาดำสองเงาที่กำลังต่อสู้กันอย่างรวดเร็ว เงาหนึ่งคือเงาของคาเงะที่เพิ่งวิ่งออกไป และอีกเงาหนึ่งคือเงาของนักฆ่าที่กำลังจะลอบทำร้ายเธอจากข้างหลัง

“กลับไปซะ!” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า”

อากิระรู้ทันทีว่าเงาทั้งสองที่เธอกำลังเห็น ไม่ใช่คน แต่เป็น “วิญญาณ” ที่คาเงะนำมาด้วย

เสียงต่อสู้ดังขึ้นเรื่อยๆ เงามืดทั้งสองพุ่งเข้าใส่กันอย่างรวดเร็วและรุนแรง อากิระยืนมองเหตุการณ์นั้นด้วยความตกใจ เธอนึกถึงคำพูดของชิโนะและคำพูดของคาเงะที่ว่า "เขาไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์"

คำถามในใจของเธอคือ... “แล้วเขาเป็นใครกันแน่”