บทที่ 2 พบเจอ

นลินีจอดรถที่หน้าบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านจัดสรรย่านชานเมือง ร่างอวบอัดเดินเข้าไปในบ้านอย่างคุ้นเคย

“ออย คิดถึงจังเลยค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยออกมาบอกว่าคิดถึง พลางเดินเข้าไปสวมกอดร่างผอมสูงนั้นอย่างรักใคร่ 

“ออยก็คิดถึงนีเหมือนกันจ้ะ”

คนรักของนลินีก็เอ่ยออกมาพร้อมกับกอดตอบเธอเช่นเดียวกัน และประคองพาเธอเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วบทรักที่เร่าร้อนและดุดันก็ดำเนินขึ้น ไม่นานหลังจากที่บทรักที่แสนเร่าร้อนนั้นผ่านไปแล้ว ออยก็เอ่ยออกมา

“นี..แม่เราป่วยอ้ะ”

“จริงเหรอคะ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลไหน ?”

“อยู่ที่โรงพยาบาลแถวบ้านที่ต่างจังหวัดน่ะจ้ะ ค่าใช้จ่ายก็ประมาณสองแสน”

พอออยพูดจบนลินีก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงมาถือเอาไว้ แล้วก็จัดการโอนเงินให้คนรักทันทีสองแสนบาท

นลินีกับแฟนสาวหล่อคนนี้คบหากันมานานหลายปีแล้ว และนลินีก็รักและหลงเขาเป็นอย่างมาก เธอมักจะซื้อข้าวของราคาแพงให้คนรักอยู่เสมอ และทุกครั้งที่เค้าเอ่ยปากเรื่องเงิน เธอก็จะโอนให้แบบไม่ลังเล

ถึงแม้ว่าเดือนนี้แม่ของออยจะป่วยไปแล้วสองครั้ง รวมครั้งนี้ด้วยก็เป็นครั้งที่สามก็ตาม แต่สายเปย์อย่างนลินีก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร

พอเห็นยอดเงินที่เอสเอ็มเอสแจ้งเตือนมา ออยก็ยิ้มแก้มปริ จูบแก้มขาวผ่องของนลินีทันที

“ขอบใจมากนะนี ถ้ามีเมื่อไหร่ออยจะรีบคืน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่ออยรักนีแบบนี้ตลอดไปก็พอ"

พอหญิงสาวพูดจบออยก็ตอบแทนเธอด้วยบทรักที่แสนหวาน นลินีรู้สึกมีความสุขและอิ่มเอมมาก มากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เธอทั้งเพลียและมีความสุข สุขมากจนกระทั่งเธอสลบไป

ที่สนามบินจังหวัดกระบี่

ร่างสูงใหญ่ผิวสีแทน มีหนวดเครารุงรังเต็มใบหน้า เขาสวมแว่นตาเรย์แบนสีดำ สอดส่ายสายตาหาเป้าหมายของเขาด้วยความหงุดหงิด เพราะว่าหญิงสาวหลายคนที่เดินผ่านไปผ่านมาในสนามบินแห่งนี้ ไม่มีใครหน้าตาเหมือนกับในรูปถ่ายที่อยู่ในมือเขาสักคน

‘เมฆา วาระหะกรณ์’ โมโหเป็นอย่างมากเพราะคิดว่าคงจะโดนคุณลือชาและคุณบงกชหลอกเอาแน่ ๆ เขาอุตส่าห์มารอรับเธอที่สนามบินกระบี่ตั้งแต่ไก่โห่ แต่กลับไม่มีแม้เงาของคนที่เขาต้องการโผล่มาเลย

แต่ว่าในขณะที่เขากำลังโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่นั้น ก็มีมือเล็ก ๆ มาสะกิดที่หลังของเขาเบา ๆ พร้อมกับถามออกมาเสียงสั่น

“คะ..คุณเมฆาใช่ไหมคะ ?”

เมฆามองดูผู้หญิงตรงหน้าด้วยความแปลกใจ หน้าตารูปร่างสวย ท่าทางก็ดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอม 

“ใช่..แล้วเธอเป็นใคร ?”

ตอบแล้วเอ่ยถามคนตรงหน้าเสียงเข้ม เขาทบทวนความทรงจำแล้ว ไม่น่าจะเคยรู้จักกับเธอมาก่อน

“ฉัน..ภู..เอ่อลูกสาวของคุณลือชากับคุณบงกชค่ะ”

เธอเอ่ยออกมาเสียงสั่น ท่าทางของผู้ชายตรงหน้าของเธอนั้นช่างดูน่ากลัว ที่เธอรู้ว่าเขาคือคนที่เธอต้องมาหา นั่นก็เพราะว่าคุณบงกชเอารูปถ่ายของเขาให้เธอ ตอนก่อนที่เธอจะขึ้นเครื่องมานี่เอง

“เธอ..ไม่ใช่ลูกสาวของคุณบงกชกับคุณลือชา พวกนั้นคิดว่าฉันโง่มากหรือไง ถึงได้ส่งใครมาก็ไม้รู้”

เมฆาพูดออกมาเสียงเข้ม พลางเทียบใบหน้าของคนที่อยู่ตรงหน้ากับรูปถ่ายในมือของเขา ภูริตากลัวปากคอสั่น น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาทันที

"ฉันเป็นลูกสาวของคุณบงกชกับคุณลือชาจริง ๆ นะคะ"

เธอยังคงพูดยืนยันกับเขา เมฆาจ้องหน้าเธอเขม็งแต่ก็ไม่ได้พูดพร่ำอะไรออกมา ทำการยึดกระเป๋าของเธอเอาไว้ และลากตัวเธอไปยังรถตู้ที่จอดรออยู่หน้าสนามบิน ในเมื่อเธอบอกว่าเป็นลูกสาวของสองผัวเมียนั้นเขาก็จะเชื่อ

พอมาถึงรถตู้คนร่างใหญ่ก็ผลักภูริตาเข้าไปในรถ และพาร่างของตัวเองตามเข้ามาด้วย เขาดันตัวเธอให้ไปนั่งที่เบาะด้านหลังสุด และเขาก็นั่งเบียดชิดกับเธอ

“พี่หาญ กลับบ้าน”

ก่อนจะบอกกับคนขับรถให้ขับกลับบ้าน เมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากบริเวณหน้าสนามบินแล้ว เมฆาก็ถอดแว่นกันแดดสีดำออก ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มของภูริตาทันที เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนกระทั่งลมหายใจเป่ารินรดแก้มของเธอ

ใบหน้าเล็กเห่อร้อนและแดงขึ้นมาทันที ตั้งแต่เกิดมายี่สิบกว่าปี เธอไม่เคยใกล้ชิดกับบุรุษคนไหนมากขนาดนี้มาก่อนเลย

“ถ้าไม่เชื่อคุณดูทะเบียนบ้านของฉันก็ได้นะ”

บอกกับเขาเสียงสั่น พลางใช้สองมือดันอกแกร่งเอาไว้ด้วย กลิ่นกายของบุรุษเพศทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรง

“เธอชื่ออะไร ?”

เมฆากระซิบถามเธอชิดริมใบหู เธอหดคอขนลุกซู่ 

“ภะ..ภูริตา หวังรักษ์ เป็นลูกสาวคนเล็กของคุณลือชากับคุณบงกชค่ะ”

“ไม่ยักกะรู้ว่าสองคนนั่นมีลูกสาวคนเล็กด้วย แต่ฉันก็ไม่ติดหรอกนะ จะลูกสาวคนเล็กหรือคนโตก็ได้ทั้งนั้น แต่ก็น่าจะบอกกันสักหน่อย จะได้เพิ่มเงินให้”

เขายังพูดชิดริมใบหูเธอ ภูริตาไม่กล้าพูดอะไรต่อ เพราะกลัวว่าเขาจะไม่พอใจแล้วส่งเธอกลับ ถ้าเป็นแบบนั้น คุณท่านทั้งสองและคุณนลิณีต้องไม่พอใจแน่ ๆ แม้ว่าจะแปลกใจกับคำพูดของเขาอยู่มากก็ตาม

เมฆาขยับตัวไปพิงเบาะรถ ทำให้ภูริตาหายใจหายคอได้โล่งขึ้น แต่ว่ามือของเขาก็ยังคงโอบไหล่เธอเอาไว้

แม้จะรู้สึกเจ็บใจที่โดนหลอก แต่แม่สาวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาคนนี้ก็น่ารักดี ที่เมฆาจ่ายเงินซื้อลูกสาวของคุณบงกชและคุณลือชา เพราะว่าสองคนนี้ชอบดูถูกเขา หาว่าเขาเป็นเศรษฐีบ้านนอก จะมีอะไรมาเทียบกับพวกคนรวยในกรุงเทพ ฯ ได้

เมฆารู้จักกับคุณบงกชและคุณลือชาในบ่อนคาสิโนที่เขามักเอาเงินไปละลายเล่นเพื่อหาความสุขใส่ตัว ชายหนุ่มเจ็บใจมากที่โดนดูถูก และตามสืบเรื่องของสองคนนี้จึงรู้ว่าทั้งสองคนมีลูกสาว แถมกำลังถังแตกเพราะเสียการพนัน 

เขาจึงถามซื้อลูกสาวโดยเสนอเงินให้หลายล้านบาท ทั้งคุณบงกชและคุณลือชาก็ยอมตกลงแต่โดยดี แต่เมฆาก็ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะกล้าหลอกลวงเขา โดยยกภูริตามาแทน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตกลงว่า... คนที่จะแต่งงานกับเขานั้นชื่อนลินี

เมฆาเหลือบมองคนร่างเล็กที่นั่งข้าง ๆ พลางคิดหาวิธีทรมานเธอ ในเมื่ออยากรนหาที่เสนอตัวมาแทนเจ้าสาวตัวจริงของเขา เขาก็จะสนองตอบเธอให้สาแก่ใจเลยทีเดียว

พอรู้ตัวว่ากำลังถูกมองคนร่างเล็กก็เงยหน้าไปสบตากับเขา สายตาคู่คมนั้นแข็งกร้าวขึ้นมา แล้วโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าที่รกไปด้วยหนวดเคราก็โน้มต่ำลงมา

สองมือแกร่งล็อคตรงท้ายทอยของเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอขยับหนี ก่อนที่จะประกบริมฝีปากบางเฉียบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ

ภูริตาเบิกตาโพลงอ้าปากขึ้นโดยอัตโนมัติ นั่นจึงเป็นโอกาสให้เมฆาส่งลิ้นหนาเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากของเธอได้ถนัด ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กอย่างชำนาญ หญิงสาวตัวอ่อนระทวยเพราะโดนจูบโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว อีกอย่างนี่ก็คือจูบแรกของเธอ