EP:2/1 – วิวาห์ลวง

เสียงพิธีกรเอ่ยเชิญแขกดังขึ้นพร้อมกับสายตาหลายคู่หันมาจับจ้อง ชีวาถูกพาเดินฝ่าความหรูหราของโถงกว้างไปหยุดตรงหน้าเจ้าบ่าวผู้เย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็งไร้หัวใจ แต่เธอกลับรู้สึกถึงแรงกดดันยิ่งกว่าเดิม เมื่อเพื่อนเจ้าบ่าวร่างสูงใหญ่ที่ยืนเคียงข้าง จ้องเธอด้วยแววตาเร่าร้อน ราวกับจะกลืนกินเธอทั้งเป็น

“สะ..สวัสดีค่ะ”

เสียงสั่นเครือของชีวาแทบไม่ต่างอะไรจากกระซิบ เธอพยายามประคองสติ คิดว่านี่คงเป็นคำทักทายที่ดีที่สุดสำหรับคนแปลกหน้าที่กำลังจะเป็นสามีของตัวเอง

“อ๊ะ!”

แต่คำพูดนั้นกลับไม่มีค่าแม้แต่น้อย ออสติน เจ้าบ่าวผู้เย็นชา ไม่แม้แต่จะเอ่ยปาก เขาเพียงยื่นแขนรวบเอวบางเข้ามาอย่างถือสิทธิ์ ก่อนโน้มลงบดริมฝีปากหยักเข้ากับปากอิ่มอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาลึกโดยไม่ให้เธอตั้งตัว ไม่สนใจว่ารอบข้างยังเต็มไปด้วยผู้คน

“อื้อออ!”

ชีวาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งชาดั่งถูกตรึงไว้ ความตื่นตระหนกปะปนกับแรงสั่นสะท้านในอก เธออยากผลักเขาออกไป แต่เรี่ยวแรงกลับถูกพรากไปหมด และต้องจำใจปล่อยให้เจ้าบ่าวที่เย็นชาในสายตาคนอื่น กำลังเผาไหม้เธอด้วยจูบร้อนแรง รุนแรง และยาวนานราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของ

“หึ” เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้น ลีโอ เพื่อนเจ้าบ่าวค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ ราวกับนักล่าที่กำลังเพลิดเพลินกับเหยื่อ เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นเฉียดผิวแก้มนวล จ้องมองลึกลงในดวงตากลมโตด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่แฝงไว้ด้วยความน่ากลัวอย่างไม่ปิดบัง

“อึก..” หัวใจชีวาเต้นถี่รัวจนแทบหลุดจากอก รสจูบแสนดุเดือดยังไม่ทันเลือนหาย เธอก็ต้องรับมือกับสายตาคมคู่นั้นที่เหมือนตรึงเธอเอาไว้ให้อยู่ใต้อำนาจโดยสมบูรณ์ จนเธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตา จนเผลอผลักอกแกร่งออกและรีบเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดหวั่น

“หึ ๆ.. เจ้าสาวคนใหม่ ดูเหมือนจะทั้งอาย ทั้งสับสนเลยนะ” เสียงพร่าแหบแผ่วกระซิบชิดริมใบหูขาว จนทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือกหันมาจ้องมองเขาอีกครั้ง

“อย่าผลักฉันอีก!” ออสตินที่ยังไม่ยอมหยุดจากริมฝีปากอิ่ม เขาล็อกต้นคอสวยกระชากเธอเข้ามารับจูบรุนแรงอีกครั้ง บดจูบหนักหน่วงกว่าเดิม จนราวกับเขาตั้งใจจะกลืนกินลมหายใจของเธอ

มือใหญ่เลื่อนลงจับสะโพกอิ่ม บีบแน่นอย่างถือสิทธิ์ ก่อนค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกมาอย่างเชื่องช้า อ้อยอิ่ง และเต็มไปด้วยความเสียดาย

“อ๊ะ..อ๊า..” เสียงครางหลุดออกมาพร้อมกับริมฝีปากที่เผยออ้า ชีวาหอบหายใจถี่ หน้าอกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงแรงจนดูน่าสงสาร

“..พิธีจบแล้ว..กูจะพาเข้าหอเดี๋ยวนี้..”

เสียงเย็นเยียบของออสตินดังขึ้นในโถงกว้าง ขณะรอยยิ้มร้ายของลีโอผุดขึ้นที่มุมปาก เขายักไหล่เล็กน้อยราวกับเข้าใจความหมายโดยไม่ต้องมีคำอธิบายใด ๆ

“ได้ดิ กูจัดการให้!”

มือเล็กของชีวากำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ดวงตากลมสั่นระริก จ้องผู้ชายสองคนตรงหน้าด้วยความหวาดระแวงปนสิ้นหวัง เพิ่งผ่านพิธีแต่งงานกับคนแปลกหน้าได้ไม่กี่นาที เธอก็ต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้ายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

และในหัวใจที่สั่นระส่ำ ความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาคือ… ‘ถ้าหากเธอตัดสินใจหนีตอนนี้ เธอยังจะมีทางรอดอยู่ไหม?’

@ห้องหอโรงแรม

ร่างเล็กถูกอุ้มพาดบ่าขึ้นไปยังห้องนอนใหญ่ด้วยฝีมือของเจ้าบ่าว โดยไม่มีแม้แต่สิทธิ์ขัดขืน เมื่อถึงที่หมาย ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนุ่มอย่างไร้ความปรานี แรงกระแทกทำให้ชีวาสะดุ้งผวา รีบเม้มริมฝีปากแน่น กักเก็บเสียงสะอื้นที่แทบเล็ดลอดออกมา

“อะ..คะ..คือ..” ริมฝีปากสั่นระริก คำพูดขาดห้วงราวกับกลืนไม่เข้า คายไม่ออก มือเล็กยันตัวขึ้นช้า ๆ ก่อนเผชิญหน้ากับดวงตาเย็นเยียบที่กดทับเธอจนหายใจแทบไม่ออก

“เธอชื่ออะไร” น้ำเสียงห้าวต่ำเอื้อนเอ่ยอย่างเย็นชา เหมือนดั่งดวงตาที่ไร้ความรู้สึก

“ชะ..ชื่อ..ชีวาค่ะ”

ออสตินเลิกคิ้วเล็กน้อย แสยะยิ้มเย้ยหยันหญิงสาวที่กำลังตัวสั่นระริก “ชีวา...เหรอ?” เขาทวนเสียงเบา แฝงแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก “เหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน...หึแต่ชื่อนี้มันเหมาะกับเธอดีจริง ๆ”

ชีวาชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “หมายความว่ายังไง?” เธอถามแผ่ว ๆ ดวงตาฉายแววสับสน

แต่ออสตินเพียงหัวเราะในลำคอ ก่อนเอียงศีรษะมองเธอด้วยแววตาเย็นเฉียบที่ยิ่งทำให้เธอไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่

“เธอไม่มีสิทธิ์ถาม” เขาพูดช้า ชัด ทุกถ้อยคำหนักแน่น

“จำไว้... เธอมีแค่หน้าที่ ‘ตอบ’ เท่านั้น”