EP:5/1 – บ้านที่อยู่กันสามคน

เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้น แสงแดดอุ่นลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาในห้องที่ไม่คุ้นตา ทุกสิ่งรอบกายช่างหรูหราเกินกว่าจะเป็นห้องของเธอเอง แต่กลิ่นหอมจาง ๆ ที่ลอยอบอวลกลับคุ้นเคย นี่คือกลิ่นของเขา…ออสติน

“บ้านคุณออสติน..เหรอ..”

ชีวาขยับร่างกายช้า ๆ ความเมื่อยล้าแล่นผ่านทุกเส้นเอ็นราวกับถูกรีดเค้นจนหมดแรง เพียงแค่เธอพลิกตัว ผ้าห่มผืนหนาก็เลื่อนหล่น เผยให้เห็นร่องรอยแดงช้ำบนผิวเนื้อที่ไม่อาจปฏิเสธความจริงได้

“..ตอนไหน…ฉันถึงสลบไปกันนะ..”

เธอขมวดคิ้ว พยายามทบทวนว่าตัวเองมาที่นี่ได้อย่างไร ความทรงจำเลือนรางผุดขึ้นเป็นภาพตัดต่อ เสียงครางแผ่ว ๆ ของตัวเอง แรงกดทับที่ถาโถมไม่หยุด และดวงตาคมเข้มที่มองเธอด้วยแววราวกับจะกลืนกิน

“คนโรคจิต ชอบใช้ความรุนแรง”

ความทรงจำสุดท้ายที่เธอจำได้คือร่างกายถูกโหมเร้าอย่างไม่ปรานี จนโลกทั้งใบพร่าเลือน เสียงหอบหายใจผสานกัน ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบลง

“เอายังไงดีล่ะชีวา เธอจะทำอะไรต่อไปดี เธอจะอยู่ที่นี่รอดไหมล่ะ”

แกร๊ก

“อ๊ะ!”

ชีวาสะดุ้ง เมื่อเสียงประตูเลื่อนเปิดช้า ๆ ดังแผ่วแต่กลับทำให้เธอหันไปทันทีและก็พบดวงตาคมเข้มของออสตินก็กำลังจ้องมองมา

“ตื่นแล้วหรือ”

ชีวาไม่ได้ตอบแต่เธอรีบขยับตัว กอดผ้าห่มแน่นปิดร่องรอยบนเรือนกาย แต่ยิ่งทำก็ยิ่งเผยความจริงที่ปิดไม่มิด ดวงตาคมกริบของออสตินกวาดมองต่ำช้า ๆ แล้วริมฝีปากหยักก็ยกยิ้มเย็นเฉียบ

“จะปิดไปทำไม…ในเมื่อฉันก็เห็นไปหมดแล้ว”

“!” ใบหน้าหวานร้อนวาบ น้ำตาคลอขอบตา หัวใจเต้นแรงแทบแตกเป็นเสี่ยง เธออยากเอ่ยปฏิเสธ อยากบอกว่าไม่ใช่ แต่เสียงในลำคอกลับสั่นพร่าไม่อาจเปล่งคำใดออกมา

ออสตินก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว เขาทรุดตัวนั่งลงข้างเตียง มือใหญ่ยกขึ้นเชยคางเธอให้สบตา “มองฉันสิ ชีวา” เขากระซิบชิดใบหู “เมื่อคืน…ใครคือคนที่ทำให้เธอสลบไป”

“มะ..ไม่ต้องพูดแล้ว” ชีวาหลับตาแน่น พยายามเบือนหน้าหนี แต่เขาบังคับให้สายตากลับมาเชื่อมกันอีกครั้ง ความจริงที่เธออยากหลีกเลี่ยงกำลังถูกบีบให้สารภาพออกมาในความเงียบ

ออสตินจ้องลึกอยู่ชั่วขณะ เขาก็หัวเราะในลำคอสั้น ๆ เสียงต่ำพร่าเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ไม่พูดแล้วก็ได้...เธอรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นของฉัน...จำคำนี้ไว้ให้ดี”

“ชีวารู้ ชีวาจำได้แล้วค่ะ”

มือใหญ่ละออกจากคางบอบบาง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตากดดันเหมือนนักล่าที่แน่ใจในเหยื่อ จากนั้นเสียงทุ้มเข้มก็ดังขึ้นอย่างเฉียบขาด

“ไปอาบน้ำซะ แล้วลงไปข้างล่าง เราจะทานข้าวกัน”

“ตะ..แต่..ชีวายังไม่หิวค่ะ”

“นี่ไม่ใช่ประโยคบอกเล่า นี่คือคำสั่ง”

“.....”

“ฉันให้เวลายี่สิบนาที ฉันและเพื่อนของฉันจะต้องเห็นเธอ”

“พะ..เพื่อน..ของคุณ?”

“ทำไม”

“..คุณลีโอเหรอคะ..” แววตาสั่นระริกเมื่อคิดถึงใบหน้าหล่อเหลาคนโรคจิต เขาคือคนที่ไม่คิดจะช่วยเธอแถมยังเอายาประหลาดมาให้เธอกินอีก

“ใช่..เธอนี่จำมันแม่นจังเลยนะ มันคือเพื่อนรักของฉัน..และมันก็อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย”

“คะ? ”

“มีอะไรก็ลงไปถามข้างล่าง ตอนนี้เธอต้องไปอาบน้ำซะ!”

เสียงเข้มทุ้มต่ำของออสตินไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

บรรยากาศในห้องพลันนิ่งงันลงทันที ชีวานั่งนิ่งอยู่บนเตียง มือเล็กกำขอบผ้าห่มแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมสั่นระริกเหมือนพยายามกลั้นบางสิ่งไว้ในอก

ดวงตาคมเฉียบของออสตินมองเธอเพียงแวบเดียว…แต่เหมือนอ่านทะลุถึงข้างใน

“ทำไม เธอมีปัญหา?”

“ปะ…เปล่าค่ะ” เธอก้มหน้าหลบอย่างลนลาน คำถามของเขาสะกิดหัวใจเธอให้สั่นวูบ

ออสตินยกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มฉายแววเย้ยหยันบาง ๆ“อย่าทำหน้าแบบนั้น ถ้าไม่อยากเดือดร้อน”

เสียงนั้นไม่ได้ดังมาก แต่แผ่วพอจะทำให้เลือดในกายเธอเย็นวาบ เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“อยู่ที่นี่...เธอต้องฟังคำสั่งของฉัน”

“.....”

“อย่าคิดต่อต้าน เพราะยิ่งต่อต้าน เธอยิ่งเจ็บตัว เข้าใจไหม”

น้ำเสียงเรียบเย็นไม่ต่างจากคมมีดที่ขีดลงกลางหัวใจ

ชีวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนตอบเสียงแผ่ว

“ขะ...เข้าใจค่ะ”

ออสตินยืนนิ่งอยู่ตรงปลายเตียงอีกครู่หนึ่ง ดวงตาคมจ้องมองร่างเล็กที่ก้มหน้านิ่งราวกับต้องการจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็แค่ถอนหายใจในลำคอเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

เสียง แกร๊ก ของประตูที่ปิดลงแผ่วเบา ทว่ากลับเหมือนมี ขีดเส้นแบ่งระหว่าง อิสรภาพ กับ พันธนาการ อย่างเด็ดขาด

ชีวานั่งนิ่งในความเงียบ มือเล็กกำผ้าห่มแน่นจนสั่น ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นถึงตาโดยไม่รู้ตัว เธอก้มหน้าซ่อนหยดน้ำตาไว้ แต่ลมหายใจกลับสั่นจนแทบกลั้นไม่อยู่

“แล้วชีวา..จะทำอะไรได้”