Masuk"ชอบไหม" เขาเอ่ยถามลูเซียร์ "ชอบค่ะ ชอบมากๆ เลย ไม่ยักรู้ว่าพี่เดย์รู้จักที่นี่ด้วย" "ที่นี่เป็นร้านอาหารเพื่อนแม่พี่น่ะ" "พี่เดย์ช่วยถ่ายรูปให้เซียร์ได้ไหมคะ" "ได้สิ" เธอยิ้มหวานออกมา ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อังเดรเพื่อถ่ายรูปให้ อังเดรมองคนรักผ่านหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหลงใหล นัยน์ตาสีดำขลับนั้
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา หมับ ลูเซียร์เดินเข้ามากอดคนรักซึ่งกำลังยืนทำอาหารเช้าในห้องครัว "หอมจัง..." "ตื่นแล้วเหรอ" เขาหันไปพูดกับลูเซียร์ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะดึงสายตากลับมามองข้าวต้มกุ้งซึ่งเป็นของโปรดคนข้างหลัง "ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกเซียร์ล่ะคะ" "เห็นเซียร์กำลังหลับสบายเลยไม่อยากกวน" เธอไม่ตอบอ
"พอก่อน" "เซียร์อยากนั่งตักพี่เดย์" "หึ...มานั่งสิ" หญิงสาวยิ้มดีใจที่อีกฝ่ายเริ่มกลับมาพูดคุยปกติด้วย ลูเซียร์เคลื่อนย้ายตัวเองมานั่งลงตักแกร่งอย่างไม่รีรอ "ที่คุยเรื่องฤกษ์เมื่อกี้...พี่เดย์อยากแต่งงานกับเซียร์เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" "ใช่ พี่ไม่อยากรอนาน กลัวเซียร์เปลี่ยนใจไม่แต่งงานกับพี่"
หลายวันต่อมา @บริษัทอังเดร แกร๊ก ลูเซียร์เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของอังเดรหลังจากที่ขอเขาลงไปซื้อของกิน ริมฝีปากสีระเรื่อเตรียมขยับเพื่อทักทายคนรัก แต่ทว่าต้องชะงักเมื่อสายตามองเห็นเขากำลังนั่งคุยกับอนาคินคนเป็นพ่อ จากที่ต้องทักทายอังเดร กลับกลายเป็นทักทายพ่อคนรักแทน "สวัสดีค่ะคุณละ...เอ่อ..คุ
"แล้วจะให้เซียร์ยิ้มดีใจเหรอคะที่มีผู้หญิงเข้าหาพี่เดย์แบบนี้" "บอกไม่งอน แต่คำพูดประชดประชันเหมือนงอนเลยนะ" "ก็แค่เคืองนิดหน่อย" "กลับโรงแรมเมื่อไหร่...จะง้อทั้งคืนเลย" เขาพูดแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา "ไม่ต้องมาหื่นเลยนะคะ หยุดความคิดที่จะง้อเซียร์ด้วยวิธีแบบนั้นไปเลยนะ เมื่อเช้าก็ทำไปแล้ว" "
วันต่อมา ลูเซียร์นั่งมองคนเป็นพ่อซึ่งกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์กับคนรักใหม่ด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์และรู้สึกเสียดาย การหย่าร้างของพ่อแม่ในครั้งนี้ แม้ว่าทั้งสองคนจะตกลงว่ายังคงทำหน้าที่พ่อและแม่ให้เธอเหมือนเดิม มาฉลองด้วยกันทุกเทศกาลและวันสำคัญของเธอ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกเสียดายช่วงเวลาดีๆ ที่ค
แม็กซ์เวลล์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบากหลังจากนอนสลบไปสองนาน โดยมีณิชาคอยนั่งเช็ดตัวให้ ทันทีที่เธอเห็นเขารู้สึกตัว ใบหน้าเริ่มมีรอยยิ้มหวานประดับขึ้นมา ก่อนหน้านี้เธอเป็นห่วงเขามาก ถึงแม้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อาการพวกนี้ของเขากำเริบแล้วทำให้เขาหมดสติ แต่เธอกลับไม่เคยชินได้เลย ยิ่งเห็นเขาเป็นแบบนี
แม็กซ์เวลล์อุ้มร่างบางของภรรยาขึ้นมายังห้องนอน เขาวางเธอลงเตียง ก่อนจะปลีกตัวออกมาหาอุปกรณ์ไปทำแผลให้ณิชา เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้เธอเสียขวัญไม่น้อย เธอร้องไห้ตั้งแต่อยู่บ่อนคาสิโนกระทั่งถึงบ้าน แถมยังไม่ยอมพูดจาอะไรกับเขา "เดี๋ยวทำแผลให้นะ" "...." ณิชาพยักหน้ารับ เขาหย่อนตัวนั่งลงข้างเธอ เปิดกล่
วันต่อมา ณิชานั่งเช็ดตัวให้แม็กซ์เวลล์หลังจากทำแผลให้เขาเสร็จ โดยมีสายตาคมเข้มคอยจับจ้องไปละไปไหน พานทำให้คนตัวเล็กรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง ถึงอย่างนั้นเธอก็ฝืนเช็ดตัวให้เขาจนเสร็จ "รู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อคืนไหม" "เหมือนเดิม" "เหมือนเดิมนี่คือ?" "ไม่ได้เป็นอะไร" เขาตอบด้วยใบหน้านิ่งเรียบ เธออยา
ณิชานั่งหลับติดกับประตูฝั่งตัวเองของรถหรูที่กำลังเคลื่อนตัวบนถนน แรงสะเทือนเวลารถวิ่งพานทำให้ศีรษะเธอกระแทกใส่กับกระจกรถ เพราะความเพลียบวกกับเมื่อคืนได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเลยทำให้เธอเผลอหลับ แม็กซ์เวลล์หันมามองณิชา สังเกตเห็นศีรษะเธอกระแทกกับกระจกรถ ตอนแรกเขาว่าจะไม่สนใจ ทว่าสุดท้ายกลับทำไม่ได้ เขารั้







