5

“นังกำไลให้เสี่ยอรัญกับพ่ออาทิตย์มาสู่ขอลูกสาวของมันด้วย พูดจาโอ้อวดเรียกสินสอดสิบล้าน ลูกสาวมันเลี่ยมเพชรเลี่ยมพลอยหรือไงฮะ!” คนเป็นแม่พูดอย่างมีอารมณ์

“เงินสิบล้านผมขอยืมก่อนก็ได้ ค่อยหามาคืนให้”

“เหอะ! แฟนแกน่ะเขาตอบตกลงกับเสี่ยอรัญไปแล้ว เป็นแฟนกันประสาอะไร ไม่คุยกันรึไง สรุปแฟนแกนี่มีกิ๊กกี่คน” คนพูดก็ไม่ยอมลงให้ลูกชายเหมือนกัน เสียงดังคับบ้านจนอธิราชถึงกับอึ้งไปเลย

“มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ คุณแม่ไปพูดยังไง เขาถึงไม่ยอมยกลูกสาวให้”

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย มันพูดจาดูถูกฉันก่อน แถมยังบอกว่าจะยกมิ่งขวัญให้แทนลูกมัน นังกำไลเอ๊ย! ทำอย่างกับลูกตัวเองวิเศษวิโสนัก”

“แล้วคุณแม่ก็บ้าจี้ไปเอาเด็กคนนี้มาเหรอครับ” อธิปไตยเป็นคนถามแทนพี่ชาย เขาละเชื่อมารดาเลยจริงๆ

“ถ้าแกไปด้วย แกก็ต้องเอาเจ้าโซ่”

“แต่พูดไปพูดมามิ่งขวัญเพิ่งจะสิบแปดเองนะครับคุณแม่ เฮียน่ะสามสิบห้าแล้ว เหมือนลุงกับหลาน” อธิปไตยหัวเราะจนท้องแข็งเมื่อพี่ชายหันมาถลึงตาใส่ ในขณะที่มิ่งขวัญได้แต่กอดกระเป๋าเสื้อผ้าแน่น เธอเป็นเด็กกำพร้าที่กชกรอุปการะเอาไว้ ไม่สามารถขัดผู้มีคุณได้ แล้วต้องมาอยู่ที่นี่เธอก็ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่

“ผมไม่เอายายเด็กนี่ทำเมียหรอกครับคุณแม่” อธิราชเดินไปมาเหมือนหนูติดจั่น เขาต้องไปถามเขียนฟ้าให้รู้เรื่องในตอนนี้ ว่ามันเป็นยังไงกันแน่

“ไม่เอาก็ไม่เอา” มณีรัตน์พูดอย่างไม่ทุกข์ร้อน ทุกคนได้แต่อ้าปากค้าง

“อ้าว... คุณแม่ อะไรกันล่ะครับนี่” อธิปไตยมองมารดาอย่างงุนงง ก่อนจะหัวเราะลั่นบ้าน

“ผีเข้าหรือไงไอ้โซ่ หัวเราะทำส้นตีนอะไรวะ” อธิราชหันไปถลึงตาใส่น้องชาย อธิปไตยตบอกไปมา ขำไม่หยุด

“คุณแม่แค่อยากเอาชนะป้ากำไลเหรอครับ” อธิปไตยเดาถูกเมื่อได้ยินมารดาตอบพี่ชายแบบนั้น เขาเลยหัวเราะลั่นบ้าน

“ก็มันพูดจาดูถูกแม่ หน็อย... จะเอาสินสอดสิบล้าน ฝันไปเถอะ  ชาติหน้าตอนบ่ายๆ”

“แบบนี้เขาเรียกขิงก็ราข่าก็แรงนะครับ” อธิปไตยส่ายหน้าไปมา รู้ทันมารดาที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่อีกด้าน แต่คนที่ยิ้มไม่ออกคือพี่ชายของเขา

“ผมจะไปคุยกับเขียนฟ้าให้รู้เรื่อง”

“ไปเถอะ ถ้าเขาจะไม่ไล่ตะเพิดแกออกมาเสียก่อนนะ” คนเป็นแม่กล่าวอนุญาต เห็นท่าทีนังลูกสาวกชกรแล้วก็พอรู้ว่าไม่ได้รักลูกชายของนางจริง ผู้หญิงคนนั้นรักเงินมากกว่า แถมยังเจ้าชู้มากรัก คบผู้ชายทีละหลายคน นางเห็นมาหลายหนแล้วแต่ขี้เกียจพูดกับลูกชายคนโต เนื่องจากอีกฝ่ายรักปักใจ เหลือเกินกับเขียนฟ้า

“คุณแม่ไม่ต้องมาท้า ผมไปแน่” อธิราชเดินผลุนผลันออกไปจากบ้านอย่างร้อนใจ ในขณะที่มิ่งขวัญโล่งใจที่เธอไม่ต้องมาเป็นเมียของอธิราชจริงๆ

“หนูขวัญ เข้ามาใกล้ๆ ฉันสิ”

“ค่ะ”

“ฉันรับหนูเป็นลูกอีกคนนะ ถูกชะตานานแล้ว ต่อจากนี้ไปมาอยู่กับฉันนะ ฉันจะส่งเสียให้เธอเรียนเอง” มณีรัตน์เรียกเด็กสาวเข้าไปหา มิ่งขวัญก้มลงกราบแทบเท้าของท่าน ท่านลูบศีรษะเด็กสาวไปมาอย่างเอ็นดู เพราะถูกชะตามิ่งขวัญมานานแล้ว เป็นคนขยัน หนักเอาเบาสู้ เห็นอายุเท่านี้ทำอาหารเก่งไม่แพ้ใครเลย เพราะเวลามีงาน มิ่งขวัญมักไปช่วยงานในหมู่บ้านเป็นประจำ หน่วยก้านดีแบบนี้ชุบเนื้อชุบตัวเสียหน่อย ขี้คร้านผู้ชายจะติดกันตรึม หัวกระไดบ้านไม่แห้ง

“ต่อไปมีพี่ชายแล้วนะ เรียกพี่ว่าพี่โซ่เลย” อธิปไตยลูบศีรษะเด็กสาวไปมา เขาอายุสามสิบแล้ว แต่ก็มีนิสัยขี้เล่นและเป็นกันเองกับทุกคน

“ค่ะพี่โซ่” เธอยกมือไหว้เขา รู้สึกอบอุ่นใจกับครอบครัวใหม่ที่แสนใจดี

“แม่น่ะไม่มีลูกสาว เดี๋ยวแม่จะชุบตัวหนูเสียใหม่ ไม่ต้องกลัวว่าจะน้อยหน้าใคร”

“ขอบคุณค่ะคุณแม่”

“น่ารักเสียจริง เรียกแม่แล้วชื่นใจเหลือเกิน เดี๋ยวแม่จะให้คนพาไปดูห้องนะ อยากได้อะไรก็บอกแม่”

“ขอบคุณค่ะ” มณีรัตน์มองตามไปแล้วอมยิ้ม

“เฮียจะไปอาละวาดบ้านนั้นหรือเปล่าครับ”

“ห่วงก็ตามไปสิ”

“ไม่เอาหรอกครับ เฮียน่ะขี้โมโห อารมณ์ร้อน เผด็จการ คุณพ่อว่าเหมือนใครเหรอครับ”

“พ่อไม่รู้” อธิวัฒน์รีบตอบลูกชายเมื่อเห็นสายตาเขียวปั้ดของภรรยา

“ดีมากค่ะคุณ พูดจาไม่เข้าหูนอนนอกห้องนะคะ”

“คร้าบคุณภรรยา” คนทั้งสามหัวเราะประสานเสียงกันอย่างมีความสุข หลายคนในบ้านโล่งใจที่ไม่ได้เขียนฟ้ามาเป็นสะใภ้ รวมถึงอธิปไตยด้วย

อธิราชมาถึงบ้านของเขียนฟ้าในเวลาดึกมากแล้ว สิ่งที่ไม่อยากเห็นปรากฏต่อสายตาของเขา

แฟนสาวที่รักกันนักหนากำลังกอดจูบอยู่กับเสี่ยอรัญแบบไม่อายฟ้า อายดิน แล้วคนในบ้านก็เหมือนจะรู้เห็นเป็นใจ เพราะไม่มีใครออกมาขัดขวางเอาเสียเลย ปล่อยให้ทั้งคู่พลอดรักกันตามลำพัง

“ฟ้า!” เสียงราวฟ้าผ่าของอธิราชทำให้เขียนฟ้าผละออกห่างจากเสี่ยอรัญ เธอตกใจเล็กน้อยเท่านั้น

“ไอ้!” โดยที่ทั้งคู่ไม่ได้คาดคิด อธิราชก็ตรงเข้ากระชากคอเสื้อเสี่ยหนุ่มก่อนจะปล่อยหมัดรัวเข้าต่อยอีกฝ่ายจนเลือดกบปาก

กรี๊ดดดดด!

เสียงกรีดร้องของเขียนฟ้าทำให้คนในบ้านวิ่งออกมาดู กชกรยกมือขึ้นทาบอกตัวเอง หน้าตาแตกตื่น