2

“ดอกไม้สำหรับคนพิเศษครับ” อธิราชยื่นดอกกุหลาบสีแดงให้แฟนสาว เธอยิ้มรับ ก่อนจะเชิญเขาเข้าไปในร้าน

กชกรยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อเห็นว่าที่ลูกเขยมาหาลูกสาวของตนถึงบ้าน นางจึงต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ให้สาวใช้ยกเครื่องดื่มและของว่างมารับรองไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

“สะใจจริงๆ เลย” กชกรพูดกับบุตรสาวเมื่ออธิราชกลับไปแล้ว

“สะใจอะไรเหรอคะคุณแม่”

“ลูกของนังรัตน์น่ะสิ มาติดพันลูกสาวคนสวยของแม่ คอยดูนะจ๊ะ แม่จะเรียกสินสอดสักสิบล้าน คอยดูว่ามันจะมีปัญญาไหม หนูนี่อภิชาตบุตรจริงๆ เลยจ้ะ” กรกชกุมใบหน้าของบุตรสาวเอาไว้ ก่อนจะพิศมองอย่างชื่นชมในความงามนั้น

“ลูกสาวคนสวยของแม่ หนูนี่มีรูปเป็นทรัพย์จริงๆ เลย”

“สิบล้านเลยเหรอคะคุณแม่ พี่แซนจะมีปัญญาเหรอคะ”

“ไม่มีปัญญาก็อายน่ะสิ แม่ตาแซนขี้โม้อวดรวยจะตายไป เชอะ! เราเองก็ไม่ได้น้อยหน้าใคร จะแต่งงานทั้งทีถ้าไม่สมน้ำสมเนื้อก็อย่าแต่งมันเลยลูก” จริงๆ ที่บ้านกำลังมีปัญหาด้านการเงิน แต่นางไม่อยากพูดให้ลูกฟัง

“จริงๆ พี่แซนก็น่าเบื่อนะคะคุณแม่” เขียนฟ้าเบ้หน้าน้อยๆ เมื่อนึกถึงแฟนหนุ่ม

“น่าเบื่อยังไงเหรอ แม่ก็เห็นว่าเขาดูแลเอาใจใส่ลูกสาวแม่ดีนี่จ๊ะ”

“พี่แซนน่ะ เวลาจะทำอะไรก็ต้องขอแม่ เงินอยู่ในกำมือของแม่ บ้านช่องอะไรก็อยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ ไม่เป็นส่วนตัวเลย ผู้ชายคนอื่นที่มาจีบหนูมีบ้านช่องเป็นของตัวเอง แต่พี่แซนยังเป็นลูกแหง่อาศัยพ่อแม่อยู่เลยจ้ะ”

“แม่ก็ไม่ได้ให้ลูกจริงจังกับพ่อแซนหรอกนะ ลูกเจ้าของร้านทองในเมือง พ่ออาทิตย์น่ะก็รวยใช่ย่อยนะ” คนเป็นแม่พูดแล้วอมยิ้ม เขียนฟ้ายิ้มอย่างรู้ทันมารดา

“แต่พ่อเลี้ยงอรัญเขาก็ดูดีกว่านะคะคุณแม่”

“จะใครก็ได้ลูก แต่ไม่ใช่ลูกนังมณีรัตน์ แม่นี่แหละจะทำให้มันหน้าแตก คุยโวว่าสินสอดเท่าไหร่เท่ากัน สำหรับลูกชาย แม่จะดูน้ำหน้ามันซิว่าจะทำได้ดังปากพูดไหม”

มณีรัตน์เดินมาซื้อของที่ตลาดเช่นเคย ก่อนที่นางจะชะงักเมื่อเห็นว่าอดีตเพื่อนรักกำลังด่าทอเด็กในบ้านอยู่หน้าตลาด

นางยอมรับว่าตัวเองเป็นคนปากร้าย แต่ไม่เคยใจร้ายกับใคร แค่ขี้บ่นไปตามประสา แต่เห็นกชกรด่าทอทุบตีเด็กสาวในบ้านนามว่ามิ่งขวัญแล้วนึกเห็นใจไม่น้อย

“โง่จริงๆ เลยแก ให้ซื้อของแค่นี้ยังทำไม่ได้” กชกรจิกตามองเด็กในบ้านอย่างโมโห ของที่บุตรสาวอยากได้ แต่มิ่งขวัญกลับไปซื้อไม่ทัน ถูกคนอื่นแย่งซื้อไปจนหมด

“อะไรกันล่ะจ๊ะแม่กำไล เอะอะโวยวายเสียงดัง” มณีรัตน์เอ่ยทักทายอดีตเพื่อนรัก กชกรนิสัยแบบนี้ไง อธิวัฒน์จึงไม่เอามาเป็นเมีย รูปร่างหน้าตาสวยสดงดงามก็จริง แต่ถ้าใจร้ายก็ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากได้ นภดลถือว่าซวย ที่ได้เมียประเภทนี้ไป

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่สั่งสอนเด็กในบ้าน” กชกรเชิดคอตั้งเมื่อเห็นอดีตเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด ถ้าไม่มีมณีรัตน์สักคน อธิวัฒน์กับตน ต้องได้แต่งงานกันแน่นอน

“จ้ะ...” มณีรัตน์ตอบรับเสียงหนัก ก็เห็นอยู่ว่าอีกฝ่ายกำลังโมโหใส่เด็กสาววัยสิบแปด ถ้าทำได้คงจิกหนังหัวหลุดติดมือออกมาแล้ว นึกสงสารมิ่งขวัญไม่น้อย เด็กสาวก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเสียด้วยซ้ำ

“มาซื้อของเหรอแม่รัตน์”

“จ้ะ จะมาซื้อกับข้าวเสียหน่อย” สาวใช้ที่เดินตามมณีรัตน์หิ้วตะกร้าตามมายืนอยู่ใกล้ๆ  

“เจอตัวเธอก็ดีเหมือนกันนะ เราจะได้คุยกันให้เรียบร้อย” กชกรเข้าเรื่องในทันที

“เรื่องอะไรเหรอแม่กำไล” มณีรัตน์เอ่ยถาม แต่ลางสังหรณ์บอกว่าคงเป็นเรื่องของลูกเต้าแน่ๆ คนหน้าเลือดอย่างกชกร เธอรู้ดีว่ามีนิสัยเช่นไร

“เรื่องลูกๆ ของเรานี่แหละ พ่อแซนน่ะเทียวไล้เทียวขื่อยายฟ้ามานานเป็นปีแล้ว แต่ทางฝั่งเธอยังไม่มีทีท่าว่าจะมาสู่ขอ ฉันละอับอายขายหน้ามากๆ เลยนะตอนนี้ ญาติๆ ก็ถาม ชาวบ้านก็ถาม ควงกันไปควงกันมา ฝั่งฉันน่ะเป็นผู้หญิงมันเสียหาย”

“อ้อ... ก็ไม่เห็นพ่อแซนเขาพูดอะไรนี่นา”

“ยิ่งไม่พูดฉันเลยต้องพูด ยายฟ้าน่ะมีผู้ชายฐานะดีๆ ชาติตระกูลสูงศักดิ์มาจีบเยอะแยะ แต่เห็นว่าเป็นแฟนกับพ่อแซน อยู่ ฉันก็ยังไม่ได้ตอบตกลงกับใคร เธอคงไม่ให้ลูกชายกั๊กลูกสาวฉันจนขึ้นคานหรอกนะ”

“แหม... ใครจะไปทำอย่างนั้น”

“จะไปรู้รึ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ อาจจะอยากกลั่นแกล้งกันก็ได้”

“ถ้าลูกชายฉันอยากจะตบแต่งฉันก็ไม่ว่าอะไร เด็กๆ เขาตกลงกันว่ายังไงก็ค่อยว่ากันอีกที”

“ได้ยินแบบนี้ ค่อยสบายใจหน่อย กลัวพ่อแซนจะ... ฉันไม่พูดดีกว่า” กชกรทำท่าเหมือนไม่อยากพูด

“จะอะไร” มณีรัตน์เอ่ยถาม เกลียดสีหน้าชอบกลของกชกรนัก

“ลูกสาวของฉันก็มีคนเดียว สินสอดทองหมั้นก็ต้องให้สมน้ำสมเนื้อ พ่อแซนน่ะทำงานมาจนอายุสามสิบห้าแล้ว ยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลย อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ไม่รู้จะมีเงินมาสู่ขอยายฟ้าหรือเปล่า”