บทที่ 9

"ไม่ต้องกังวลค่ะ ฉันจัดการให้เดี๋ยวนี้" เอวาส่งยิ้มกว้าง เดินเลี่ยงกองน้ำบนพื้นเข้าไปที่แผงควบคุม จัดการปรับระดับเตียงให้กลับมาอยู่ในองศาที่ถูกต้องและปลอดภัยสำหรับผู้ป่วยหลังผ่าตัด

"Merci beaucoup, mon Dieu... J'étais tellement paniquée." (ขอบคุณมาก พระเจ้าช่วย... ฉันตกใจแทบแย่) หญิงชาวอาหรับถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นทาบอกตัวเอง ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาหาเอวาเพื่อจับมือขอบคุณ

ทว่าด้วยความรีบร้อนและรองเท้าแตะสำหรับใส่ในห้องพักที่ไม่ได้ออกแบบมาให้ยึดเกาะกับพื้นเปียก ปลายเท้าของหญิงวัยกลางคนเหยียบลงบนแอ่งน้ำที่หกอยู่พอดี ร่างท้วมนั้นเสียหลักลื่นไถลไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

"ระวังค่ะ!"

เอวาร้องเตือน สัญชาตญาณสั่งให้เธอพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของญาติคนไข้เอาไว้สุดแรงเพื่อดึงรั้งไม่ให้ล้มฟาดพื้น แรงกระชากทำให้น้ำหนักตัวทั้งหมดของอีกฝ่ายทิ้งมาที่เธอ เอวาเสียการทรงตัว ร่างบางเซถลาไปชนกับขอบโต๊ะหินอ่อนที่ตั้งอยู่ข้างโซฟาอย่างจัง

ปึก!

"โอ๊ย!"

เสียงอุทานหลุดออกจากปากเอวาพร้อมกับความรู้สึกแสบร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาจากหลังมือขวา ขอบโต๊ะหินอ่อนที่สลักลวดลายคมกริบขูดเข้ากับผิวเนื้อจนเกิดรอยถลอกลึก เลือดสีสดค่อยๆ ซึมซิบออกมาจากปากแผล แต่เธอยังคงกัดฟันเกร็งแขนประคองร่างของมาดามชาวอาหรับเอาไว้จนอีกฝ่ายทรงตัวยืนได้สำเร็จ

"Mon Dieu! Tu saignes!" (พระเจ้า! เธอเลือดออก!) มาดามเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยเลือดบนมือของพนักงานสาว เอวารีบซ่อนมือข้างนั้นไว้ด้านหลังหลังเสื้อสูท ฝืนส่งยิ้มบางๆ เพื่อไม่ให้สถานการณ์แย่ลงไปกว่าเดิม

"ไม่เป็นไรค่ะ นิดเดียวเอง คุณลื่นล้มบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ"

ยังไม่ทันที่ญาติคนไข้จะได้ตอบคำถาม บานประตูห้องพักก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย นายแพทย์ปรวีร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยจังหวะเร่งรีบ เสื้อกาวน์สีขาวของเขามีรอยยับย่นเล็กน้อยบริเวณแขนเสื้อ บ่งบอกถึงการผ่านเคสผ่าตัดต่อเนื่องมาหลายชั่วโมงโดยไม่ได้พักเปลี่ยนชุด ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอดูกระด้างขึ้นเมื่อเห็นสภาพความวุ่นวายภายในห้อง

"เกิดอะไรขึ้น" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้น ตัดบทสนทนาทุกอย่าง

ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว จากแอ่งน้ำบนพื้น มาดามที่ยืนหน้าซีด และหยุดลงที่เอวาซึ่งกำลังยืนซ่อนมือขวาไว้ด้านหลัง ท่าทางเกร็งๆ และรอยย่นระหว่างคิ้วของพนักงานประสานงานสาวทำให้ศัลยแพทย์หนุ่มจับผิดได้ทันที

ปรวีร์ไม่รอฟังคำอธิบาย เขาหันไปพยักหน้าให้พยาบาลที่เดินตามเข้ามาด้านหลัง

"จัดการทำความสะอาดพื้นตรงนี้ เช็กสัญญาณชีพคนไข้บนเตียงให้เรียบร้อยด้วยว่าไม่มีอะไรกระทบกระเทือนจากการเคลื่อนไหวของเตียงเมื่อครู่" เขาสั่งงานรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเอวา "ส่วนคุณ... ตามผมมาข้างนอก"

เขาไม่ได้ตะคอก แต่เป็นน้ำเสียงราบเรียบที่แฝงความเด็ดขาดจนปฏิเสธไม่ได้

เอวาหันไปค้อมศีรษะให้มาดามเล็กน้อยเป็นเชิงขอตัว ก่อนจะเดินตามแผ่นหลังกว้างของนายแพทย์หนุ่มออกจากห้องไป ทันทีที่บานประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลง ปรวีร์ก็หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอที่โถงทางเดินซึ่งค่อนข้างปลอดคนในเวลานี้

"เอามือออกมาให้ผมดู" เขาแบมือออกตรงหน้าเธอ

เอวาเม้มริมฝีปาก เลี่ยงสายตาดุๆ คู่นั้น "ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะคุณหมอ แค่แผลถลอกนิดหน่อย ฉันไปล้างน้ำเปล่าก็..."

"คุณเอวา" เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่กดต่ำลงกว่าเดิมหนึ่งระดับ "อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำ"

ความดื้อรั้นในสายเลือดทำให้เอวาอยากจะเถียงกลับ แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดปนเหนื่อยล้าของเขา เธอจึงยอมดึงมือขวาที่ซ่อนไว้ออกมาวางลงบนฝ่ามือใหญ่ รอยแผลถลอกยาวประมาณสองนิ้วที่หลังมือเริ่มมีเลือดซึมออกมามากขึ้นจนเลอะขอบแขนเสื้อเชิ้ตสีอ่อน

ปรวีร์ขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม เขาจับปลายนิ้วของเธอไว้หลวมๆ พลิกดูบาดแผล สัมผัสจากฝ่ามือของเขาสากเล็กน้อยจากการล้างมือฆ่าเชื้อบ่อยครั้ง แต่มันกลับอุ่นจัดจนเอวารู้สึกวูบวาบในช่องท้อง

"แผลลึกจนเลือดซึมขนาดนี้ คุณเรียกมันว่านิดหน่อย?" เขาดึงแขนเธอให้เดินตามไปยังรถเข็นอุปกรณ์ทำแผลของพยาบาลที่จอดอยู่ไม่ไกล "คุณคิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์ฮีโร่หรือไง ถึงได้พุ่งตัวไปรับน้ำหนักคนตัวใหญ่กว่าแบบนั้นโดยไม่ดูทิศทาง ถ้าพลาดล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมาจะทำยังไง"

คำบ่นที่ยืดยาวผิดวิสัยของศัลยแพทย์ผู้ประหยัดคำพูดทำเอาเอวาชะงักไปนิดหนึ่ง

"ฉันเห็นเขากำลังจะลื่นล้ม สัญชาตญาณมันก็ต้องเข้าไปช่วยสิคะ" เอวาสวนกลับ พยายามดึงมือตัวเองคืน แต่ปรวีร์จับยึดข้อมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "และแผลแค่นี้มันก็แค่อุบัติเหตุ คุณหมอจะมาดุฉันทำไมคะเนี่ย"

"ผมดุเพราะคุณไม่รู้จักประเมินความปลอดภัยของตัวเองก่อน" ปรวีร์ตอบกลับทันควัน มือข้างหนึ่งหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์จากกระปุกบนรถเข็น "กฎของการช่วยเหลือคนอื่น คือคุณต้องแน่ใจก่อนว่าตัวเองจะไม่กลายเป็นผู้บาดเจ็บรายที่สอง เข้าใจไหม"

"เข้าใจค่ะ แต่สถานการณ์แบบนั้นใครจะมีเวลามานั่งประเมินองศาการล้มกันล่ะคะ"