บทที่ 7

แต่ลึกๆ แล้ว เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังมองหาใคร

ชายหนุ่มขยับกรอบแว่นตาโลหะสีเงินให้เข้าที่เมื่อเห็นว่าพนักงานคนใหม่กำลังฟุบหลับคาโต๊ะทำงาน เขาเดินตรงเข้าไปหาด้วยจังหวะฝีเท้าที่เงียบกริบ ตั้งใจจะปลุกขึ้นมาตักเตือนเรื่องการนอนหลับในพื้นที่ให้บริการ แม้ว่าเวลานี้จะเลยเวลาทำการปกติมาแล้วก็ตาม

ทว่าเมื่อเดินเข้ามาใกล้จนหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ สายตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่มกลับสะดุดเข้ากับหน้าจอคอมพิวเตอร์และกองกระดาษที่ถูกขีดเขียนด้วยปากกาเน้นข้อความหลากสี

ปรวีร์ก้มลงอ่านเนื้อหาบนหน้าจอ มันไม่ใช่ตารางสรุปที่เธอส่งให้เขาเมื่อตอนบ่าย แต่มันคือการวิเคราะห์ประวัติการใช้ยา Heparin ของคนไข้ที่เธอสกัดออกมาจากรายงานการแพทย์ฉบับย่อยของโรงพยาบาลในปารีส หญิงสาวเขียนโน้ตภาษาไทยกำกับไว้ด้านข้างอย่างละเอียดว่าคนไข้เคยมีภาวะเลือดหยุดไหลช้าเมื่อสามปีก่อน ซึ่งเป็นข้อมูลที่ทีมแพทย์ฝั่งตะวันออกกลางไม่ได้ไฮไลต์ส่งมาให้

มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปเคาะโต๊ะเพื่อปลุกคนหลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ปรวีร์ไล่อ่านตัวอักษรเหล่านั้นทีละบรรทัด ความรู้สึกหงุดหงิดและอคติที่มีต่อเด็กดื้อรั้นคนนี้ค่อยๆ สลายลง แทนที่ด้วยความเคารพในความเป็นมืออาชีพ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีแค่ทักษะการเจรจาหรือความกล้าเถียง แต่เธอมีความรับผิดชอบต่องานในระดับที่หาได้ยากจากพนักงานทั่วไป เธอยอมนั่งหลังขดหลังแข็งนอกเวลางานเพียงเพื่อตรวจสอบข้อมูลที่แม้แต่พยาบาลวิชาชีพบางคนอาจจะมองข้าม

โครก...

เสียงท้องร้องดังมาจากร่างบางที่ฟุบอยู่ ปรวีร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาก้มลงมองใบหน้าตอนหลับของเอวา แพขนตางอนยาวทาบทับลงบนผิวแก้มใส ริมฝีปากบางเผยอออกน้อยๆ อย่างคนหลับสนิท ร่องรอยความเหนื่อยล้าฉายชัดจนคนที่ยืนมองอยู่ลอบถอนหายใจ

ชายหนุ่มหมุนตัวเดินออกจากบริเวณนั้น ทิ้งให้หญิงสาวนอนพักต่อไป

สิบห้านาทีต่อมา ปรวีร์เดินกลับมาที่โต๊ะตัวเดิมอีกครั้ง คราวนี้ในมือของเขามีถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อใต้ตึกโรงพยาบาลติดมาด้วย เขาจัดการดึงเก้าอี้พลาสติกตัวข้างๆ ออกมาแล้วทรุดตัวลงนั่ง เสียงลากเก้าอี้ดังพอที่จะทำให้คนที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งตื่น

เอวายืดตัวขึ้นนั่งหลังตรงโดยอัตโนมัติ สองมือปัดปอยผมที่ปรกหน้าออกอย่างลวกๆ ดวงตาที่ยังลืมไม่ขึ้นเต็มที่เบิกกว้างเมื่อเห็นว่าใครนั่งอยู่ข้างๆ

"คุณหมอ!"

เธอเตรียมใจรับคำด่าทอเรื่องการแอบหลับในเวลางาน สมองพยายามประมวลผลหาคำแก้ตัว แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูด ถุงพลาสติกใบเล็กก็ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเธอ

ปรวีร์ไม่ได้มีสีหน้าดุดันเหมือนเมื่อตอนกลางวัน เขานั่งไขว่ห้าง พิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสบายๆ สายตาทอดมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ

"ตรงรายงานของปี 2023 ยาตัวนั้นคนไข้หยุดกินไปแล้วก่อนจะย้ายมารักษาที่ดูไบ คุณไม่ต้องกังวลเรื่องค่าความแข็งตัวของเลือดหรอก ผมให้พยาบาลเจาะเลือดตรวจใหม่หมดแล้ว" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เป็นงานเป็นการ

เอวากะพริบตาปริบๆ ก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับใบหน้าของคนพูด "คุณหมอ... อ่านมันเหรอคะ"

"เห็นมันเปิดทิ้งไว้" ปรวีร์ตอบสั้นๆ "ทำได้ละเอียดดี... สำหรับคนที่ไม่ได้เรียนจบแพทย์มา ถือว่าคุณวิเคราะห์ข้อมูลความเสี่ยงได้ตรงจุด"

นี่คือคำชมใช่ไหม?

เอวาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ศัลยแพทย์จอมเผด็จการที่เพิ่งสั่งให้เธอไปพบผู้อำนวยการเมื่อเช้า กำลังเอ่ยปากชมการทำงานของเธอ หญิงสาวปรับอารมณ์ตามไม่ทัน ได้แต่นั่งมองหน้าเขานิ่งๆ

ปรวีร์เห็นแววตาสับสนของคนตรงหน้าก็กระแอมในลำคอเบาๆ เขาพยักพเยิดหน้าไปทางถุงพลาสติกบนโต๊ะ

"กินซะสิ ท้องร้องดังไปถึงหน้าลิฟต์แล้ว"

คำทักท้วงตรงๆ ทำเอาพวงแก้มของเอวาซับสีเลือดขึ้นมาทันที เธอรีบเอื้อมมือไปดึงถุงพลาสติกมาเปิดดู ด้านในมีแซนด์วิชทูน่าโฮลวีตหนึ่งชิ้น และสิ่งที่ทำให้เธอต้องแปลกใจที่สุดคือ... นมสดรสสตรอว์เบอร์รีขวดกะทัดรัดที่มีไอน้ำเกาะอยู่รอบขวด

หญิงสาวหยิบขวดนมสีชมพูอ่อนขึ้นมาถือไว้ พลางช้อนตาขึ้นมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นจากตัวเขายังคงลอยแตะจมูกชัดเจน เป็นกลิ่นที่บ่งบอกรสนิยมความขมปร่าและเจ้าระเบียบของเจ้าตัวได้อย่างดี แล้วผู้ชายแบบเขานี่นะ... จะซื้อนมสตรอว์เบอร์รี?

"คุณหมอซื้อมาให้ฉันเหรอคะ?" เอวาถามหยั่งเชิง

ปรวีร์หลบสายตาจับผิดคู่นั้น เขายกมือขึ้นกอดอก มองตรงไปที่ทางเดินว่างเปล่าด้านหน้า

"ผมลงไปซื้อกาแฟ แล้วร้านมันจัดโปรโมชั่นซื้อแซนด์วิชแถมเครื่องดื่ม พนักงานหยิบใส่ถุงมาให้ ผมไม่กินของหวาน ก็เลยเอามาวางทิ้งไว้ตรงนี้... คุณจะกินก็กิน ไม่กินก็ทิ้งไป"

คำแก้ตัวที่ฟังดูแปร่งหูทำให้เอวาหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ โปรโมชั่นร้านสะดวกซื้อที่ไหนจะจับคู่แซนด์วิชทูน่ากับนมสตรอว์เบอร์รี แถมใบเสร็จรับเงินที่โผล่พ้นก้นถุงออกมานิดๆ ก็ระบุชัดเจนว่ารายการสินค้าถูกซื้อแยกกันในราคาปกติ

แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะปากแข็ง เธอเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปฉีกหน้าเขา

"ขอบคุณค่ะ... ฉันกำลังหิวอยู่พอดีเลย"