บทที่ 6

"นี่คือประวัติการรักษาส่วนแรกของท่านชีค" ปรวีร์เอ่ยเสียงเรียบ "ผมต้องการบทสรุปย่อ ข้อมูลการแพ้ยา ประวัติการผ่าตัดเดิม และความต้องการพิเศษส่วนตัวที่ทางฝั่งนั้นส่งมา จัดทำเป็นตารางสรุปให้ผมอ่านง่ายๆ บนโต๊ะทำงาน..." เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา "...ภายในบ่ายสามโมงตรงวันนี้"

เอวาเบิกตากว้างเล็กน้อย ตอนนี้เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง เธอมีเวลาไม่ถึงสี่ชั่วโมงในการอ่านเอกสารทางการแพทย์ภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษหลายร้อยหน้า แถมยังต้องย่อยมันออกมาเป็นตารางสรุปให้ผู้ชายจอมเนี้ยบคนนี้อ่าน นี่มันไม่ใช่การสั่งงาน แต่มันคือการกลั่นแกล้งชัดๆ

"บ่ายสามโมง?" เอวาทวนคำถาม "คุณหมอทราบใช่ไหมคะว่าเอกสารพวกนี้เต็มไปด้วยศัพท์เฉพาะทาง และฉันต้องใช้เวลาเทียบเคียงข้อมูลให้ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์"

"ผมถึงสั่งให้คุณทำไง คุณเอวา" เขาย้อนกลับด้วยประโยคที่ทำให้คนฟังหน้าชา "คุณเป็นคนบอกเองว่าคุณมีทักษะด้านภาษาและพร้อมจะทำงาน ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้ ก็แปลว่าคุณไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นผู้ช่วยของผม"

ความท้าทายถูกโยนใส่หน้าอย่างจัง เอวากัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นรอย ความดื้อรั้นในสายเลือดราชวงศ์ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เธอจะไม่ยอมแพ้ผู้ชายคนนี้เด็ดขาด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยการไม่ได้กินข้าวเที่ยงหรือปวดหัวตายหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ตาม

"ได้ค่ะ บ่ายสามโมงตรง ตารางสรุปจะไปวางอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณหมออย่างสมบูรณ์แบบที่สุด" เธอกระแทกเสียงตอบรับ เชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ตัว

"ดี" ปรวีร์พยักหน้ารับสั้นๆ "อ้อ แล้วอย่าลืมย้ายข้าวของไปนั่งหน้าห้องผมด้วยล่ะ หวังว่าตอนบ่ายสาม ผมจะได้เห็นผลงาน ไม่ใช่ข้ออ้าง"

พูดจบ ศัลยแพทย์หนุ่มก็หมุนตัวเดินล้วงกระเป๋ากลับไปยังทิศทางของวอร์ดศัลยกรรม ทิ้งให้เอวายืนกอดแฟ้มเอกสารมหาศาลไว้แนบอก

ปรวีร์เดินทิ้งระยะห่างออกไปได้สักพัก เขาอดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังกลับไปมองผ่านหางตา ลึกๆ แล้วเขาคาดหวังจะเห็นพนักงานใหม่หน้าถอดสี โอดครวญ หรือไม่ก็โทรศัพท์ไปฟ้องผู้อำนวยการ

แต่สิ่งที่เขาเห็นคือ แผ่นหลังเหยียดตรงของหญิงสาวที่กำลังก้าวเดินอย่างมั่นคงไปยังทิศทางของห้องทำงานเดิม แม้ว่าแขนทั้งสองข้างจะรับน้ำหนักแฟ้มจนเส้นเลือดปูดโปน แต่ท่วงท่าการเดินของเธอกลับสง่างามและเด็ดเดี่ยวอย่างประหลาด ราวกับไม่ใช่พนักงานประสานงานธรรมดา

ชายหนุ่มขยับแว่นตาอีกครั้ง ริมฝีปากที่เคยมุ่ยตึงตลอดเวลาค่อยๆ คลายออกเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น

"หวังว่าจะไม่ร้องไห้วิ่งกลับบ้านไปซะก่อนนะ" ปรวีร์พึมพำกับตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนจะผลักบานประตูเข้าสู่พื้นที่ความวุ่นวายของแผนกศัลยกรรม

เข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาแขวนผนังชี้บอกเวลาหนึ่งทุ่มตรง พื้นที่บริเวณโถงรอรับรองของแผนกผู้ป่วยต่างชาติ VVIP ปิดไฟลงไปแล้วกว่าครึ่ง เหลือเพียงแสงสว่างจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือเคาน์เตอร์ประสานงานมุมสุดทางเดินที่ยังคงสาดส่องลงมากระทบแผ่นหลังบอบบางของพนักงานเข้าใหม่

เอวายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนที่เคยสดใสบัดนี้พร่ามัวจากการจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์และกองเอกสารตรงหน้าติดต่อกันมาหลายชั่วโมง กิ๊บหนีบผมที่เคยรวบกลุ่มผมดัดลอนไว้อย่างเรียบร้อยเริ่มคลายตัว ปล่อยให้ปอยผมตกลงมาระกอบใบหน้าหวานที่ซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อตอนบ่ายสองโมงห้าสิบแปดนาที เธอหอบตารางสรุปประวัติการรักษาของชีค อัล-ฟาร์ซี ไปวางแหมะลงบนโต๊ะทำงานของนายแพทย์ปรวีร์ได้ทันเวลาแบบฉิวเฉียด ชนิดที่อีกฝ่ายทำได้เพียงเลิกคิ้วมองตารางเอ็กเซลล์ที่ถูกจัดฟอร์แมต แบ่งสี และแปลคำศัพท์ทางการแพทย์ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยหาที่ติไม่เจอ

เธอคิดว่าหน้าที่ของวันนี้จบลงแล้ว ทว่าความละเอียดรอบคอบที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กทำให้เอวาสะดุดใจกับประวัติการใช้ยาตัวหนึ่งในหน้าหลังสุดของแฟ้มภาษาฝรั่งเศส มันเป็นยาต้านการแข็งตัวของเลือดที่เขียนระบุไว้คลุมเครือมากในรายงานฉบับเดิม เธอจึงตัดสินใจนั่งล่วงเวลาเพื่อค้นหาเอกสารอ้างอิงและเทียบเคียงข้อมูลให้แน่ชัด เพราะถ้าหากคนไข้อาการกำเริบหรือต้องผ่าตัดฉุกเฉิน ข้อมูลเพียงบรรทัดเดียวนี้อาจหมายถึงชีวิต

โครก...

เสียงประท้วงจากกระเพาะอาหารดังขึ้นทำลายความเงียบ เอวายกมือขึ้นลูบท้องตัวเอง ตั้งแต่เช้าที่กินขนมปังรองท้องไปแค่ชิ้นเดียว เธอยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเลยสักเม็ด พลังงานในร่างกายถูกสูบไปกับการรบราฆ่าฟันกับศัลยแพทย์จอมเผด็จการและการถอดรหัสศัพท์แพทย์จนหมดเกลี้ยง

"ขอพักสายตาสักห้านาทีแล้วกัน..."

หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ดันคีย์บอร์ดออกห่างแล้วฟุบใบหน้าลงกับท่อนแขนบนโต๊ะทำงาน ความเย็นจากแผ่นกระจกหน้าโต๊ะช่วยบรรเทาความปวดรุมๆ ที่หัวคิ้วได้เล็กน้อย เพียงแค่หลับตาลง ความเหนื่อยล้าก็ดึงสติของอดีตเจ้าหญิงแห่งเอราเวียให้จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

ห่างออกไปตรงมุมทางเดิน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวกำลังยืนล้วงกระเป๋ามองตรงมายังโต๊ะทำงานที่ยังเปิดไฟสว่าง

ปรวีร์เพิ่งจัดการเคสผ่าตัดด่วนเสร็จเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขาเปลี่ยนชุดสครับกลับมาสวมเสื้อเชิ้ตและเสื้อกาวน์ตัวเดิม เตรียมตัวจะลงลิฟต์กลับคอนโดมิเนียม แต่ความรู้สึกบางอย่างสั่งให้เขาก้าวเท้าเดินอ้อมมาทางฝั่งเคาน์เตอร์ประสานงานผู้ป่วยต่างชาติ ข้ออ้างในหัวคือการเดินตรวจความเรียบร้อยของวอร์ดรอบค่ำตามหน้าที่หัวหน้าทีม