บทที่ 5

"อะไรนะครับ!" ปรวีร์เผลอหลุดเสียงดัง "อาจารย์จะให้พนักงานคนนี้มาตามติดผมเนี่ยนะ? ผมไม่ต้องการผู้ช่วยส่วนตัวครับ พยาบาลในวอร์ดก็ทำงานประสานได้ดีอยู่แล้ว"

"พยาบาลในวอร์ดไม่ได้มีทักษะการเจรจาระดับการทูตหมอวี" ผู้อำนวยการสวนกลับทันที "และเคสนี้เดิมพันสูงมาก ถ้าเรารักษาชีค อัล-ฟาร์ซี สำเร็จและสร้างความประทับใจได้ มันจะดึงดูดนักลงทุนจากตะวันออกกลางเข้ามาอีกมหาศาล นี่ไม่ใช่คำขอร้องหมอวี... นี่คือคำสั่ง"

คำว่า 'คำสั่ง' ทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ปรวีร์กรามบดเข้าหากันแน่น เขาเป็นศัลยแพทย์อันดับหนึ่ง ไม่เคยมีใครกล้าบังคับให้เขาทำงานกับคนที่ไม่ต้องการมาก่อน ยิ่งเป็นผู้หญิงที่กล้าเถียงเขาฉอดๆ ตั้งแต่วันแรกแบบนี้ด้วยแล้ว

เอวาเองก็รู้สึกเหมือนถูกหินก้อนใหญ่ทุบลงกลางหลัง เธอหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของปรวีร์ สันกรามที่นูนขึ้นเป็นสันชัดเจนบ่งบอกถึงความอดกลั้นขั้นสุดของเขา ถ้าต้องทำงานร่วมกับผู้ชายเผด็จการคนนี้ตลอดสามเดือน ชีวิตการเป็นสามัญชนของเธอคงไม่ต่างอะไรกับการตกนรกทั้งเป็น

"เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม ทั้งสองคน" ผู้อำนวยการกวาดสายตามองคนทั้งคู่

"รับทราบครับ" ปรวีร์ตอบรับเสียงแข็งกระด้าง

"รับทราบค่ะ" เอวาจำใจตอบเสียงแผ่ว

"ดีมาก คุณเอวา ย้ายโต๊ะทำงานของคุณไปอยู่หน้าห้องพักแพทย์ของหมอวีตั้งแต่วันนี้เลยนะ จะได้ประสานงานกันสะดวก เชิญไปทำงานต่อได้"

ทั้งสองคนลุกขึ้นยืนทำความเคารพ ก่อนจะเดินออกจากห้องผู้อำนวยการไปพร้อมกัน บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับมีเมฆฝนลอยอยู่เหนือหัว

ทันทีที่บานประตูห้องผู้อำนวยการปิดลง ปรวีร์ก็หยุดเดินและหันขวับมาเผชิญหน้ากับเอวาทันที ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟทางเดินจนเกิดเงาทาบทับร่างบางของเธอไว้

"อย่าคิดว่าได้ ผอ. หนุนหลังแล้วคุณจะทำอะไรตามใจชอบในทีมของผมได้นะ คุณเอวา" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและกรุ่นไปด้วยความไม่สบอารมณ์

เอวาถอนหายใจเบาๆ หยิบสมุดโน้ตปกหนังสีน้ำตาลเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าสูท พร้อมกับดึงปลอกปากกาออก "ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นค่ะคุณหมอ ในเมื่อเป็นคำสั่งเบื้องบน เราก็ต้องทำงานร่วมกัน คุณหมอมีข้อห้ามอะไรในการทำงานก็เชิญลิสต์มาได้เลยค่ะ ฉันจะได้จดไว้"

ท่าทีสงบนิ่งและพร้อมรับมือของเธอทำให้ปรวีร์หงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม เขาเกลียดการถูกท้าทายด้วยความเยือกเย็นแบบนี้

"เตรียมจดให้ดีล่ะ เพราะผมมีกฎเหล็กแค่สามข้อ" ปรวีร์กอดอก มองตรงเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของคนตรงหน้า "ข้อแรก... ตรงต่อเวลา เวลาของผมเป็นเงินเป็นทอง ทุกนาทีมีค่ากับชีวิตคนไข้ ถ้าผมนัดประชุมแปดโมงเช้า คุณต้องมาสแตนด์บายเจ็ดโมงห้าสิบเก้า สายแม้นาทีเดียว ผมถือว่าคุณไม่มีความเป็นมืออาชีพ"

ปลายปากกาของเอวาจรดลงบนกระดาษ เขียนตัวหนังสือภาษาไทยด้วยลายมือตวัดๆ อย่างรวดเร็ว "รับทราบค่ะ ข้อสองล่ะคะ?"

"ข้อสอง... ห้ามตัดสินใจข้ามขั้นตอนเด็ดขาด" เขาเน้นย้ำประเด็นเมื่อเช้า "ไม่ว่าคุณจะคิดว่าตัวเองฉลาดหรือมีทักษะการทูตบ้าบออะไรนั่นแค่ไหน แต่ในพื้นที่การรักษา ทุกอย่างต้องผ่านการเห็นชอบจากผมก่อน ห้ามเสนอเครื่องดื่ม ห้ามรับปากเรื่องเวลา และห้ามแตะต้องแผนการรักษาของคนไข้โดยไม่ได้รับอนุญาต"

เอวาเม้มริมฝีปากแน่น บีบปากกาในมือแรงขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงรักษาระดับเสียงให้ราบเรียบ "เข้าใจค่ะ แล้วข้อสุดท้ายล่ะคะ?"

"ข้อสาม..." ปรวีร์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครึ่งก้าว ก้มหน้าลงเล็กน้อยจนระดับสายตาแทบจะเสมอกัน "อย่าทำเกะกะขวางทางผมเวลาทำงาน หน้าที่ของคุณคือการจัดการเอกสารและเป็นกระบอกเสียงให้คนไข้ ไม่ใช่เข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ของแพทย์ ถ้าผมเห็นคุณทำตัวเป็นภาระ ผมจะส่งคุณกลับไปอยู่แผนกธุรการทันทีโดยไม่สนคำสั่งของ ผอ."

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นนั้นตรงๆ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวในแววตาของอดีตเจ้าหญิงแห่งเอราเวีย เธอเคยเผชิญหน้ากับรัฐมนตรีที่เขี้ยวลากดินมาแล้วนับไม่ถ้วน แค่ศัลยแพทย์ขี้เก๊กคนหนึ่ง ทำไมเธอจะรับมือไม่ได้

"ครบสามข้อแล้วใช่ไหมคะ" เอวาปิดสมุดโน้ตดังพับ "ถ้าอย่างนั้น ในเมื่อฉันเป็นผู้ช่วยประสานงานส่วนตัวของคุณหมอแล้ว งานแรกของฉันคืออะไรคะ?"

ปรวีร์หรี่ตามองพฤติกรรมไม่สะทกสะท้านของเธอ เขาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งข้อความหาพยาบาลหน้าวอร์ด ไม่ถึงสองนาที พยาบาลคนหนึ่งก็เข็นรถเข็นที่มีแฟ้มเอกสารหนาเตอะกองพะเนินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา

มันคือแฟ้มประวัติการรักษาของชีค อัล-ฟาร์ซี จากโรงพยาบาลในต่างประเทศตลอดห้าปีที่ผ่านมา ความหนาของเอกสารรวมๆ กันแล้วไม่ต่ำกว่าห้าร้อยหน้า

ปรวีร์หยิบแฟ้มปึกบนสุดที่หนาเกือบสามนิ้วขึ้นมา ก่อนจะยื่นส่งให้เอวาด้วยมือเดียว

หญิงสาวยื่นมือไปรับ แต่ทันทีที่น้ำหนักของแฟ้มทิ้งลงบนฝ่ามือ แขนของเธอก็ร่วงหล่นลงตามแรงโน้มถ่วงจนเกือบทำแฟ้มหลุดมือ เอวาต้องรีบใช้แขนอีกข้างประคองมันไว้แนบอก กระดูกสันหลังเกร็งตึงเพื่อทรงตัวไม่ให้เซ

"นี่คือประวัติการรักษาส่วนแรกของท่านชีค"