บทที่ 8

"ขอบคุณค่ะ ฉันกำลังหิวอยู่พอดีเลย"

เอวาจัดการแกะห่อแซนด์วิช กัดเข้าไปคำโต ความหิวทำให้รสชาติของอาหารสำเร็จรูปอร่อยขึ้นเป็นสิบเท่า ปรวีร์หันกลับมามองคนข้างๆ ที่กำลังเคี้ยวอาหารแก้มตุ่ย ท่าทางเกร็งๆ และแววตาแข็งกร้าวเมื่อตอนเช้าหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังมีความสุขกับการกิน

"เคี้ยวให้หมดก่อนแล้วค่อยกลืน ไม่มีใครแย่งคุณหรอก" เขาดุเสียงไม่จริงจังนัก

เอวากลืนแซนด์วิชลงคอ หยิบขวดนมสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาบิดฝาแล้วเจาะหลอดดูด ความหวานอมเปรี้ยวและความเย็นสดชื่นไหลผ่านลำคอ ดับความกระหายและเพิ่มน้ำตาลในเลือดได้อย่างรวดเร็ว รสชาติที่คุ้นเคยทำให้หญิงสาวเผลอผ่อนคลายความตึงเครียดทั้งหมดที่มีมาตลอดทั้งวัน

เธอลดขวดนมลง ริมฝีปากบางคลี่ออกเป็นรอยยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตหยีลงจนแทบเป็นสระอิ มันเป็นรอยยิ้มที่สว่างไสว ปราศจากการปรุงแต่งหรือการรักษามาดใดๆ ทั้งสิ้น

จังหวะที่ปรวีร์ปรายตามองมา ภาพรอยยิ้มนั้นก็พุ่งชนเข้าที่กลางอกของศัลยแพทย์หนุ่มอย่างจัง

ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกเต้นผิดจังหวะจนเจ้าตัวต้องรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง มือหนายกขึ้นขยับแว่นตาแก้เก้อ รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ริ้วขึ้นมาตามใบหู

"คุณทำงานส่วนที่เหลือพรุ่งนี้เช้าก็ได้ ดึกแล้ว รีบกินให้หมดแล้วกลับบ้านไปได้แล้ว"

เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงกลับมาเรียบตึงเหมือนเดิมเพื่อปกปิดความวูบไหวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

เอวาชะงัก มองตามร่างสูงที่ทำท่าจะเดินหนีไปดื้อๆ "อ้าว คุณหมอไม่ตรวจวอร์ดต่อแล้วเหรอคะ"

"ไม่มีอะไรให้ตรวจแล้ว" เขาก้าวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง "ล็อกเครื่องคอมพิวเตอร์ให้เรียบร้อยด้วย พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมงห้าสิบเก้า ผมต้องเห็นคุณสแตนด์บายอยู่ที่หน้าห้องทำงานผม อย่าสายล่ะ"

พูดจบเขาก็เดินล้วงกระเป๋ากลืนหายไปกับความสลัวของโถงทางเดิน ทิ้งให้เอวานั่งมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิม

หญิงสาวก้มลงมองขวดนมสตรอว์เบอร์รีในมือ นิ้วโป้งลูบหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างขวดเบาๆ ความเย็นของมันสวนทางกับความรู้สึกอุ่นซ่านที่ก่อตัวขึ้นในอก

ผู้ชายคนนั้น... ถึงจะเผด็จการ เจ้าระเบียบ และชอบออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่การกระทำของเขากลับเต็มไปด้วยความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ซ่อนอยู่อย่างแนบเนียน เขาไม่จำเป็นต้องลงไปซื้อของกินมาให้เธอ ไม่จำเป็นต้องมานั่งตรวจงานนอกเวลาให้เธอ แต่เขาก็ทำ

บางทีเวลาหนึ่งปีเต็มต่อจากนี้ภายใต้คำสั่งของเขา อาจจะไม่ได้เลวร้ายเหมือนการตกนรกอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก

"ปากร้ายแต่ใจดีสินะ..." หญิงสาวยิ้มบางขณะเก็บขวดนมเปล่าลงถังขยะ

ระยะเวลาสองสัปดาห์ในแผนกผู้ป่วยต่างชาติ VVIP สำหรับพนักงานคนอื่นอาจหมายถึงความกดดันจนแทบอยากยื่นใบลาออกวันละหลายรอบ แต่สำหรับเอวา มันคือการเรียนรู้จังหวะชีวิตใหม่ที่ท้าทายและเต็มไปด้วยรายละเอียดที่ต้องจดจำ

โดยเฉพาะรายละเอียดที่เกี่ยวกับนายแพทย์ปรวีร์

หญิงสาวกวาดสายตามองตารางนัดหมายบนหน้าจอแท็บเล็ต ขณะก้าวเดินไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมหนานุ่มดูดซับเสียงฝีเท้า เธอเรียนรู้แล้วว่าศัลยแพทย์หัวหน้าทีมคนนี้จะดื่มกาแฟเอสเปรสโซช็อตแรกตอนเจ็ดโมงสี่สิบห้านาที เขาจะราวด์วอร์ดรอบเช้าด้วยความเร็วที่พยาบาลต้องวิ่งตาม และเขาเกลียดการรายงานเคสที่ใช้คำฟุ่มเฟือยวกวน

แต่ในขณะเดียวกัน เอวาก็เรียนรู้ความลับอีกข้อหนึ่ง... ใต้ความเนี้ยบตึงเปรี๊ยะและกฎระเบียบที่ตั้งไว้สูงลิ่ว ผู้ชายคนนี้มักจะแวะซื้อนมสดรสสตรอว์เบอร์รีมาวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานของเธอเสมอ โดยอ้างสารพัดเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้น ตั้งแต่พนักงานร้านสะดวกซื้อหยิบผิด ไปจนถึงคลินิกเด็กเอามาแจก

"คุณเอวาคะ ทางห้อง 905 กดกริ่งเรียกค่ะ ญาติคนไข้ชาวอาหรับดูเหมือนจะมีปัญหาเรื่องการปรับเตียง แล้วพยาบาลเวรนี้ไม่มีใครสื่อสารภาษาฝรั่งเศสหรืออาหรับได้เลย"

เสียงเรียกจากเคาน์เตอร์พยาบาลทำให้เอวาหลุดจากภวังค์ความคิด เธอพยักหน้ารับและเก็บแท็บเล็ตลงในกระเป๋าเสื้อสูททันที

"เดี๋ยวเอวาเข้าไปดูให้เองค่ะ พี่พยาบาลเตรียมเครื่องวัดความดันสแตนด์บายไว้เผื่อคนไข้ตื่นตกใจด้วยนะคะ"

เอวาสาวเท้าตรงไปยังห้องพักฟื้นขนาดใหญ่ที่อยู่สุดทางเดิน เมื่อผลักประตูบานหนาเข้าไป สิ่งแรกที่ปะทะจังหวะการมองเห็นคือความวุ่นวายขนาดย่อม หญิงชาวอาหรับวัยกลางคนในชุดคลุมยาวกำลังยืนส่งเสียงเอะอะอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ชี้มือชี้ไม้ไปที่แผงควบคุมไฟฟ้าของเตียง ขณะที่พื้นหินอ่อนใกล้กับโซฟารับแขกมีรอยน้ำหกเจิ่งนอง คาดว่าน่าจะมาจากเหยือกน้ำที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเตี้ย

"Madame, s'il vous plaît, calmez-vous. Laissez-moi vous aider." (มาดามคะ โปรดใจเย็นลงก่อน ให้ฉันช่วยดูให้นะคะ) เอวาส่งเสียงทักทายเป็นภาษาฝรั่งเศสด้วยโทนเสียงนุ่มนวลและใจเย็น หญิงคนนั้นหันมามองด้วยสีหน้าโล่งใจเมื่อมีคนสื่อสารด้วยภาษาที่ตนเองถนัด เธอเริ่มอธิบายอย่างรวดเร็วว่าพยายามจะปรับระดับหัวเตียงให้สามีที่เพิ่งผ่าตัด แต่เผลอไปกดปุ่มผิดจนเตียงปรับระดับเอียงลง และจังหวะที่ตกใจก็ถอยหลังไปชนโต๊ะจนน้ำหก

"ไม่ต้องกังวลค่ะ ฉันจัดการให้เดี๋ยวนี้"