บทที่ 10

"เข้าใจค่ะ แต่สถานการณ์แบบนั้นใครจะมีเวลามานั่งประเมินองศาการล้มกันล่ะคะ"

เอวาเถียงต่อ แต่แล้วเธอก็ต้องสูดลมหายใจลึกเมื่อความเย็นจัดของสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงบนปากแผล ความแสบแล่นปราดจนหญิงสาวเผลอกระตุกมือหนี

"อยู่นิ่งๆ" ปรวีร์กดเสียงต่ำ แต่การเคลื่อนไหวของเขากลับสวนทางกับน้ำเสียงอย่างสิ้นเชิง

นิ้วโป้งของเขาลูบเบาๆ ที่หลังมือของเธอเพื่อรั้งไม่ให้ขยับ ขณะที่มืออีกข้างค่อยๆ เช็ดคราบเลือดและทำความสะอาดรอบบาดแผลอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าผิวเนื้อตรงนั้นจะบุบสลายไปมากกว่าเดิม ความนุ่มนวลที่ไม่เข้ากับใบหน้าตึงเครียดของเขาทำให้เอวาเผลอมองสำรวจเสี้ยวหน้าด้านข้างของผู้ชายตรงหน้าอย่างลืมตัว

เขายังคงสวมแว่นตาโลหะกรอบสีเงิน เส้นผมที่เคยเซ็ตทรงไว้อย่างดีตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำจางๆ บ่งบอกถึงการอดนอน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจดจ่ออยู่กับแผลเล็กๆ บนมือเธอราวกับมันเป็นเคสผ่าตัดระดับชาติ

"ล้างแผลเสร็จแล้ว เดี๋ยวผมเอาพลาสเตอร์ปิดทับไว้ให้ จะได้กันฝุ่นและกันการเสียดสีกับแขนเสื้อ" เขากล่าวหลังจากทายาฆ่าเชื้อเสร็จเรียบร้อย

ปรวีร์ละมือจากอุปกรณ์บนรถเข็น ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ เอวาคิดว่าเขาคงจะหยิบพลาสเตอร์ยาสีเนื้อแบบมาตรฐานของโรงพยาบาลออกมา ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่บนปลายนิ้วยาวของเขากลับทำให้หญิงสาวต้องเบิกตากว้าง

มันคือพลาสเตอร์ยาพื้นสีเหลืองอ่อน พิมพ์ลายไดโนเสาร์ทีเร็กซ์สีเขียวที่กำลังฉีกยิ้มกว้าง

ความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมพื้นที่ตรงนั้นอยู่สามวินาที เอวากะพริบตาปริบๆ มองพลาสเตอร์ลายการ์ตูนสลับกับใบหน้าดุดันของศัลยแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาล ความขัดแย้งขั้นสุดยอดนี้ทำให้เธอต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะ

"คุณหมอ..." เอวาพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด "คุณหมอพกพลาสเตอร์เด็กลายนี้ไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ด้วยเหรอคะ"

ปรวีร์ชะงักไปเล็กน้อยตอนที่ก้มลงมองของในมือ ใบหูของเขาขึ้นสีแดงเรื่อจางๆ อย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มกระแอมในลำคอเบาๆ พยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด

"ไอ้หมอพีทมันแกล้งเอามาใส่ไว้ในกระเป๋าผมเมื่อเช้า" เขาตอบเสียงห้วน รีบแกะซองพลาสเตอร์ออกด้วยความรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ผมแค่ขี้เกียจเดินเอาไปทิ้งถังขยะ ก็เลยปล่อยมันไว้แบบนั้นแหละ"

คำแก้ตัวที่ฟังดูไร้น้ำหนักทำให้เอวาลอบยิ้ม เธอรู้ดีว่าคนเจ้าระเบียบอย่างนายแพทย์ปรวีร์ ถ้าไม่ชอบหรือรำคาญอะไร เขาคงจับมันโยนทิ้งไปตั้งแต่ห้าวินาทีแรกที่เห็นแล้ว ไม่มีทางปล่อยให้พลาสเตอร์เด็กเล่นมานอนแอ้งแม้งอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ตัวโปรดของเขาได้ทั้งวันแน่ๆ

"งั้นเหรอคะ" เอวาแกล้งลากเสียงยาว "ดีจังเลยนะคะที่คุณหมอไม่ทิ้งมันไปซะก่อน ไดโนเสาร์ตัวนี้น่ารักดีออก เข้ากับแผลถลอกของฉันพอดีเลย"

ปรวีร์ไม่ตอบโต้การล้อเลียนนั้น เขาดึงแถบกาวออกและค่อยๆ บรรจงทาบพลาสเตอร์ลายไดโนเสาร์ลงบนหลังมือของเอวา ปลายนิ้วโป้งของเขากรีดรีดไปตามขอบพลาสเตอร์เพื่อให้แนบสนิทกับผิวเนื้อ สัมผัสแผ่วเบาที่ลากผ่านผิวหลังมือทำให้กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นปราดไปตามเส้นประสาทของเอวา

กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นผสมกับกลิ่นอาฟเตอร์เชฟและกลิ่นสบู่ฆ่าเชื้อจางๆ ลอยอวลอยู่รอบตัวเขา มันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่เอวาเริ่มรู้สึกคุ้นเคยและ... สบายใจ

"เรียบร้อย" เขากล่าวเสียงเบา

จังหวะที่ปรวีร์เงยหน้าขึ้นมา สายตาของเขาปะทะเข้ากับดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนของเอวาที่กำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองคนหดสั้นลงจนเหลือไม่ถึงคืบ ร่างสูงใหญ่ของเขายืนบดบังแสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ด้านหลัง ทำให้เงาของเขาทาบทับลงมาบนตัวเธอ

เอวาสัมผัสได้ถึงจังหวะลมหายใจสม่ำเสมอของเขาที่เป่ารดเหนือกระหม่อม ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นที่เคยมองเธอด้วยความจับผิดในวันแรก บัดนี้กลับทอประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งและยากจะคาดเดา มันมีความอ่อนโยน ความห่วงใย และความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้ก้อนเนื้อในอกของอดีตเจ้าหญิงกระตุกเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

ไม่มีใครขยับตัว ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมา บรรยากาศรอบข้างที่เคยเต็มไปด้วยเสียงเดินไปมาของพยาบาลหรือเสียงเครื่องมือแพทย์ดูเหมือนจะถูกตัดขาดออกไปชั่วขณะ เอวาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วของเธอยังคงวางนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขา ความร้อนจากกายชายหนุ่มแผ่ซ่านผ่านมาถึงผิวเนื้อของเธอ

"อ้าวๆ ทำอะไรกันอยู่วะนั่น"

เสียงทักทายยียวนที่ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบงันทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว ปรวีร์รีบปล่อยมือเอวาราวกับถูกไฟลวกและก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ขณะที่เอวาก็รีบดึงมือตัวเองกลับมาประสานไว้ด้านหน้า ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องก้มหน้างุด

นายแพทย์พีท กุมารแพทย์อารมณ์ดีประจำโรงพยาบาลกำลังเดินล้วงกระเป๋าสาวเท้าเข้ามาหาพวกเขาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แววตาของเพื่อนสนิทเต็มไปด้วยความจับผิดและล้อเลียนอย่างปิดไม่มิด

"ฉันเดินตามหาแกตั้งนานไอ้หมอวี พยาบาลบอกว่าแกพุ่งพรวดเข้ามาจัดการเคสในห้อง 905" พีทหยุดยืนมองหน้าเพื่อนสลับกับใบหน้าแดงเรื่อของพนักงานประสานงานสาว ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับพลาสเตอร์สีเหลืองอ๋อยบนหลังมือของเอวา "โอ๊ะโอ... นั่นมันพลาสเตอร์ลายไดโนเสาร์ลิมิเต็ดอิดิชันที่ฉันอุตส่าห์แบ่งให้แกนี่หว่า หัวหน้าทีมศัลยกรรมมารับจ๊อบทำแผลถลอกให้ผู้ช่วยตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย บริการดีระดับ VVIP เลยนะเว้ย"

"หุบปากไปเลยไอ้พีท"