All Chapters of เจ้าหญิงของหมอปรวีร์: Chapter 1 - Chapter 10

อากาศเช้าวันจันทร์ในกรุงเทพมหานครยังคงวุ่นวายไม่ต่างจากเมืองหลวงอื่นทั่วโลก แต่สำหรับเอวา... หรืออดีตคือเจ้าหญิงอลิซาเบธแห่งเอราเวีย ความวุ่นวายนี้คือความอิสระที่เธอโหยหามาตลอดชีวิตหญิงสาวก้าวลงจากรถไฟฟ้าใต้ดิน เดินลัดเลาะผ่านฝูงชนวัยทำงานด้วยความกระฉับกระเฉง วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพอดีตัวทับด้วยสูทเข้ารูปสีเข้ม กระโปรงทรงสอบยาวคลุมเข่า และรองเท้าคัตชูส้นเตี้ย ป้ายชื่อพนักงานพลาสติกที่หนีบอยู่บนปกเสื้อพิมพ์ตัวอักษรภาษาอังกฤษชัดเจนว่า 'Eva - International Patient Coordinator' เครื่องแบบธรรมดาที่ไม่มีเครื่องหมายราชวงศ์ ไม่มีมงกุฎ และไม่มีสายตาจับผิดจากเหล่าขุนนางเอวาสูดลมหายใจลึกเมื่อเดินผ่านประตูบานเลื่อนอัตโนมัติของโรงพยาบาลเอกชนระดับแนวหน้าของประเทศ แอร์เย็นฉ่ำปะทะใบหน้า กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อให้ความรู้สึกสะอาดและเป็นระเบียบ เธอเพิ่งรายงานตัวกับฝ่ายบุคคลเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา และวันนี้คือการลงสนามทำงานจริงวันแรก ในแผนกผู้ป่วยต่างชาติที่ขึ้นชื่อว่ารับมือยากที่สุดเป้าหมายของเธอคือการใช้ชีวิตเป็นสามัญชนคนหนึ่ง ทำงาน หาเงิน และเรียนรู้โลกกว้างให้คุ้มค่

"ใช่ครับ" ปรวีร์ตอบเสียงเรียบก่อนจะขยับแว่นตาให้เข้าที่ "ส่วนคนไข้ของคุณมาร์แต็ง ผมจะเข้าไปจัดการเอง เชิญคุณไปที่ห้องผู้อำนวยการได้แล้ว"เขาไม่รอฟังคำทักท้วงใดๆ ชายหนุ่มหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องรับรอง VIP ด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและทรงพลัง ทิ้งให้เอวายืนอ้าปากค้างอยู่กลางโถงทางเดิน"คนอะไร... เผด็จการ ไร้เหตุผลที่สุด!" เอวาบ่นอุบอิบกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด เธออุตส่าห์ช่วยแก้ปัญหาให้แท้ๆ แทนที่จะขอบคุณสักคำ กลับมาสั่งทำโทษกันเสียอย่างนั้นหญิงสาวตัดสินใจอย่างแน่วแน่ในวินาทีนั้นว่า ตลอดหนึ่งปีที่อยู่ที่นี่ เธอจะพยายามหลีกเลี่ยงการเจอกับ 'นายแพทย์ปรวีร์' คนนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาคือมนุษย์ประเภทที่เธอเกลียดที่สุด เจ้าระเบียบ ตึงเปรี๊ยะ และทำตัวเป็นศูนย์กลางของจักรวาลหัวหน้าพยาบาลที่แอบดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ค่อยๆ เดินเข้ามาหาเอวา ใบหน้าของพยาบาลรุ่นพี่เต็มไปด้วยความเห็นใจปนขบขันเล็กน้อย"พี่ขอโทษนะที่เข้ามาช่วยไม่ทัน เมื่อกี้ทำเอาพวกพี่หัวใจจะวายกันหมด นึกว่าน้องเอวาจะโดนเชือดคากองชาร์ตซะแล้ว""เขาเป็นบ้าอะไรคะพี่ ดุอย่างกับร็อตไวเลอร์ประจำวอร์ด" เอวายังคงหน้ามุ่ยหัวหน้าพยาบาลหัวเ

"อะไรนะครับ!" ปรวีร์เผลอหลุดเสียงดัง "อาจารย์จะให้พนักงานคนนี้มาตามติดผมเนี่ยนะ? ผมไม่ต้องการผู้ช่วยส่วนตัวครับ พยาบาลในวอร์ดก็ทำงานประสานได้ดีอยู่แล้ว""พยาบาลในวอร์ดไม่ได้มีทักษะการเจรจาระดับการทูตหมอวี" ผู้อำนวยการสวนกลับทันที "และเคสนี้เดิมพันสูงมาก ถ้าเรารักษาชีค อัล-ฟาร์ซี สำเร็จและสร้างความประทับใจได้ มันจะดึงดูดนักลงทุนจากตะวันออกกลางเข้ามาอีกมหาศาล นี่ไม่ใช่คำขอร้องหมอวี... นี่คือคำสั่ง"คำว่า 'คำสั่ง' ทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ปรวีร์กรามบดเข้าหากันแน่น เขาเป็นศัลยแพทย์อันดับหนึ่ง ไม่เคยมีใครกล้าบังคับให้เขาทำงานกับคนที่ไม่ต้องการมาก่อน ยิ่งเป็นผู้หญิงที่กล้าเถียงเขาฉอดๆ ตั้งแต่วันแรกแบบนี้ด้วยแล้วเอวาเองก็รู้สึกเหมือนถูกหินก้อนใหญ่ทุบลงกลางหลัง เธอหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของปรวีร์ สันกรามที่นูนขึ้นเป็นสันชัดเจนบ่งบอกถึงความอดกลั้นขั้นสุดของเขา ถ้าต้องทำงานร่วมกับผู้ชายเผด็จการคนนี้ตลอดสามเดือน ชีวิตการเป็นสามัญชนของเธอคงไม่ต่างอะไรกับการตกนรกทั้งเป็น"เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม ทั้งสองคน" ผู้อำนวยการกวาดสายตามองคนทั้งคู่"รับทราบครับ" ปรวีร์ตอบรับเสียงแข็งกระด้าง"

แต่ลึกๆ แล้ว เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังมองหาใครชายหนุ่มขยับกรอบแว่นตาโลหะสีเงินให้เข้าที่เมื่อเห็นว่าพนักงานคนใหม่กำลังฟุบหลับคาโต๊ะทำงาน เขาเดินตรงเข้าไปหาด้วยจังหวะฝีเท้าที่เงียบกริบ ตั้งใจจะปลุกขึ้นมาตักเตือนเรื่องการนอนหลับในพื้นที่ให้บริการ แม้ว่าเวลานี้จะเลยเวลาทำการปกติมาแล้วก็ตามทว่าเมื่อเดินเข้ามาใกล้จนหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ สายตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่มกลับสะดุดเข้ากับหน้าจอคอมพิวเตอร์และกองกระดาษที่ถูกขีดเขียนด้วยปากกาเน้นข้อความหลากสีปรวีร์ก้มลงอ่านเนื้อหาบนหน้าจอ มันไม่ใช่ตารางสรุปที่เธอส่งให้เขาเมื่อตอนบ่าย แต่มันคือการวิเคราะห์ประวัติการใช้ยา Heparin ของคนไข้ที่เธอสกัดออกมาจากรายงานการแพทย์ฉบับย่อยของโรงพยาบาลในปารีส หญิงสาวเขียนโน้ตภาษาไทยกำกับไว้ด้านข้างอย่างละเอียดว่าคนไข้เคยมีภาวะเลือดหยุดไหลช้าเมื่อสามปีก่อน ซึ่งเป็นข้อมูลที่ทีมแพทย์ฝั่งตะวันออกกลางไม่ได้ไฮไลต์ส่งมาให้มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปเคาะโต๊ะเพื่อปลุกคนหลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศปรวีร์ไล่อ่านตัวอักษรเหล่านั้นทีละบรรทัด ความรู้สึกหงุดหงิดและอคติที่มีต่อเด็กดื้อรั้นคนนี้ค่อยๆ สลายลง แทนที่ด้วยความเคารพในความเป็นม

"ไม่ต้องกังวลค่ะ ฉันจัดการให้เดี๋ยวนี้" เอวาส่งยิ้มกว้าง เดินเลี่ยงกองน้ำบนพื้นเข้าไปที่แผงควบคุม จัดการปรับระดับเตียงให้กลับมาอยู่ในองศาที่ถูกต้องและปลอดภัยสำหรับผู้ป่วยหลังผ่าตัด"Merci beaucoup, mon Dieu... J'étais tellement paniquée." (ขอบคุณมาก พระเจ้าช่วย... ฉันตกใจแทบแย่) หญิงชาวอาหรับถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นทาบอกตัวเอง ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาหาเอวาเพื่อจับมือขอบคุณทว่าด้วยความรีบร้อนและรองเท้าแตะสำหรับใส่ในห้องพักที่ไม่ได้ออกแบบมาให้ยึดเกาะกับพื้นเปียก ปลายเท้าของหญิงวัยกลางคนเหยียบลงบนแอ่งน้ำที่หกอยู่พอดี ร่างท้วมนั้นเสียหลักลื่นไถลไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว"ระวังค่ะ!"เอวาร้องเตือน สัญชาตญาณสั่งให้เธอพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของญาติคนไข้เอาไว้สุดแรงเพื่อดึงรั้งไม่ให้ล้มฟาดพื้น แรงกระชากทำให้น้ำหนักตัวทั้งหมดของอีกฝ่ายทิ้งมาที่เธอ เอวาเสียการทรงตัว ร่างบางเซถลาไปชนกับขอบโต๊ะหินอ่อนที่ตั้งอยู่ข้างโซฟาอย่างจังปึก!"โอ๊ย!"เสียงอุทานหลุดออกจากปากเอวาพร้อมกับความรู้สึกแสบร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาจากหลังมือขวา ขอบโต๊ะหินอ่อนที่สลักลวดลายคมกริบขูดเข้ากับผิวเนื้อจนเกิดรอยถลอกลึก เลือดสีสดค่อยๆ ซึมซ