บทที่ 18

หญิงสาวอ้าปากจะค้านแต่กลับไม่ทันลิ้นจาบจ้วงที่ฉกเข้าไปในโพรงปากเล็ก แขนของเธอถูกตรึงไว้ด้วยมือทรงพลัง ขาเรียวยาวทั้งคู่ถูกท่อนขาแข็งแกร่งกดทับไว้แน่นหนา เพียงแค่อยากปฏิเสธด้วยการส่ายหน้าเธอก็ทำไม่ได้ดังใจคิด เสียงแหบพร่าแค่อื้ออึงในลำคอและนึกโกรธกำลังอันน้อยนิดของตัวเองที่ต่อต้านเขาไม่ไหว

“แม็กซ์!...คุณหยุดเดี๋ยวนี้นะคะ...ฉันบอกให้คุณหยุด!”

ร่างเล็กแค่นเค้นเสียงเมื่อเขาถอนเรียวปากหนาออกไปและรู้สึกถึงความร้อนที่กลุ้มรุมแกนกายแผ่ซ่านลงไปจรดปลายเท้า

“แม็กซ์!...แม็กซ์!”

ยิ่งส่งเสียงเธอก็ยิ่งหอบเหนื่อยทั้งเรี่ยวแรงของเรือนร่างเปลือยเปล่าก็อ่อนลงในทุกวินาที ฮอฟมันน์ไม่สนใจเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวด้วยมึนเมาในกำหนัดและอำนาจครอบงำของน้ำเปลี่ยนนิสัย จมูกโด่งซุกไซ้ไปตามซอกคอและไหปลาร้าของร่างบอบบางก่อนบรรจบลงที่ปลายถันและครอบครองเม็ดสีชมพูแสนหวานด้วยเรียวปากร้อนอย่างกระหายหิว

 หยาดน้ำหยดน้อยซึมอยู่ที่หางตาของบุษราคัมกับความดิบเถื่อนที่เธอจะจดจำไม่มีลืมเลือน ท้ายที่สุดคนตัวเล็กกว่าก็อ่อนระทดระทวยและจำต้องปล่อยตัวเองไปตามพายุปรารถนาที่ไหลบ่าออกมาจากร่างสูง

“บีน่า” ฮอฟมันน์ครางเสียงปร่าอยู่กับยอดมณีปลายบุษบาแสนสวย ในเสี้ยวสำนึกกลับแปลกประหลาดใจว่าใยเจ้าของเรือนร่างเย้ายวนจึงไม่รู้จักครางครวญตอบสนอง เขาสัมผัสได้ก็แค่ผิวเนื้อผุดผ่องที่สั่นระริกผิดจากผู้หญิงร่านร้อนช่ำชองและเสียงหัวใจเต้นดังยิ่งกว่ากลองรัว

“เลิกเสแสร้งซะที...ให้ตายเถอะ!”

ชายหนุ่มสบถสาบานเสียงดังก่อนพลิกร่างแน่งน้อยไว้บนตัวเขาแทน เรียวปากจิ้มลิ้มบนหน้าหวานสั่นระริกพอ ๆ กับตัวเธอที่สั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งที่กอดรัดเอาไว้

“แม็กซ์...ปล่อยฉันนะ!”

 บุษราคัมคิดว่าจะมีโอกาสขัดขืนแต่เปล่าเลยเพราะวงแขนของฮอฟมันน์แข็งยิ่งกว่าคีมเหล็กกล้า ในแสงจันทร์นวลที่สาดส่องเข้ามาเธอเห็นดวงตาสีเข้มจัดสะท้อนความไม่พอใจ

“คุณนั่นแหละที่ต้องหยุด! บีน่า...หยุดแกล้งทำเป็นขัดขืน หยุดทำตัวไม่ประสาเรื่องผู้ชายเสียที เรื่องแบบนี้ผู้หญิงอย่างคุณรู้ดียิ่งกว่าอะไร!”

“ฉันไม่รู้อะไรที่คุณพูด...แม็กซ์...คุณจะให้ฉันทำยังไง จะมีผู้หญิงคนไหนพอใจที่ถูกผู้ชายข่มขืน!”

หญิงสาวโพล่งใส่ใบหน้าหล่อเหลาด้วยโทสะสุดระงับ ดวงตากลมโตคู่สวยรื้นน้ำจนฮอฟมันน์เกือบจะพ่ายแพ้แก่ความสงสารที่จู่โจมเข้ามาโดยไม่ทันรู้ตัว ใบหน้างามที่ผมยุ่งสยายและทอดร่างอยู่บนตัวเขายามนี้ช่างบอบบางนัก แต่ทิฐิลึกล้ำโน้มนำเขาตลอดเวลาว่าเธอก็คงไม่ต่างจากพี่สาวเป็นแน่

“คุณไม่รู้จริง ๆ หรือบีน่า คุณจำไม่ได้จริง ๆ หรือ...” ชายหนุ่มเค้นเสียงหนักก่อนพลิกกายขึ้นมาอยู่เหนือร่างสาวที่มองเขาอย่างตื่นตระหนก

“ว่าเวลาผู้ชายทำแบบนี้...คุณต้องทำยังไง!”

“แม็กซ์!” บุษราคัมร้องได้แค่นั้นทุกอย่างก็เหมือนหยุดนิ่งไปในบัดดลเพราะแม้แต่ร่างสูงใหญ่ที่ใช้กำลังโจนจ้วงเข้าไปใจกลางเรียวขางามที่เขาใช้ความแข็งแกร่งกว่าเบียดแทรกก็ถึงกับผงะเมื่อสัมผัสกับความบอบบางที่ปริแยกซึ่งเขารู้ได้ในทันทีว่ามันเป็นสัญญาณบ่งบอก...พรหมจรรย์

“บีน่า...”  ถึงจะอยู่ในอาการมึนเมาแต่ก็ไม่เข้าขั้นขาดสติ ฮอฟมันน์ชะงักงันไปชั่วครู่ก่อนได้ยินเสียงสะอื้นไห้จากเจ้าของใบหน้าสวยที่บัดนี้บิดเบ้ด้วยความปวดเจ็บขณะจิกปลายเล็บลงบนมัดกล้ามแขนคนตัวโต

“ทีนี้...คุณคงรู้แล้วใช่ไหม...ว่าฉัน...ไม่รู้จะทำยังไง...จริง ๆ “

เสียงแผ่วต่ำขาดเป็นห้วง ๆ ราวคนจะขาดใจเสมือนหมุดแหลมทิ่มลงไปถึงใต้บึ้งของชายหนุ่ม เขาอาจเคยผ่านผู้หญิงมาแต่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนพิสุทธิ์อย่างบุษราคัม

“บีน่า...คุณเป็นอะไร” คราวนี้ฮอฟมันน์ลดเสียงดุดันจนกลายเป็นกระซิบเมื่อเห็นหญิงสาวปิดเปลือกตาทว่ายังขมวดคิ้วมุ่น ชายหนุ่มเผลอจูบซับรอยเหงื่อบนขมับของร่างเล็กก่อนได้ยินเสียงตอบกลับมาเนิบช้า

“ฉันเจ็บ” บุษราคัมลืมตาขึ้นอีกครั้งหากก็พบประกายสีน้ำเงินในแววตาคู่นั้นอ่อนลงมากกว่าเก่า

“คุณคงพอใจแล้ว แม็กซ์....ได้โปรดปล่อยฉัน”