บทที่ 24

กลางดึกทุกคืนเขายังคงฝึกตัวเองอย่างหนักทั้งออกไปวิ่งบนชายหาดและดำน้ำอยู่กลางท้องสมุทรนับชั่วโมง หลายครั้งที่หญิงสาวก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าหลังเที่ยงคืนใยจึงตื่นขึ้นมาและคอยมองออกไปนอกหน้าต่างห้องราวกับจะค้นหาอะไรสักอย่าง จนกระทั่งเกือบสางที่พอร่างสูงใหญ่สวมกางเกงเดนิมตัวเดียวเปียกซ่กกลับขึ้นมาจากห้วงน้ำ บุษราคัมจึงค่อยขยับกลับไปที่เตียงก่อนหลับไปด้วยความโล่งใจอย่างประหลาด

หากก็มีช่วงเวลาหนึ่งที่บุษราคัมมักเห็นว่าตอนเที่ยงวันจะมีเครื่องบินเล็กร่อนลงจอดพร้อมชายอีกสี่ห้าคนหอบหิ้วกระเป๋าเอกสารและกล่องอุปกรณ์มากมายเข้ามาภายในบ้านซึ่งเธอจะเก็บตัวเงียบก่อนออกไปดูอีกครั้ง ทว่าก็พบเพียงความว่างเปล่า ทุกอย่างเงียบงันไม่มีเสียงสนทนาพาทีหรือเงาของใครแม้สักคน

หญิงสาวแปลกใจทุกครั้งเพราะแม้แต่ฮอฟมันน์ก็หายไปด้วย พวกเขาไปอยู่ที่ไหนกัน...เธอจะได้รับคำตอบอีกครั้งก็เมื่อเครื่องบินทะยานออกไปจากเกาะ บุษราคัมได้แต่คาดเดาว่าภายในบ้านรูปทรงสมัยใหม่หลังนี้อาจมีบางส่วนซึ่งเธอไม่เคยเห็นก็เป็นได้

“ที่นี่เคยใช้เป็นจุดนัดพบและที่ประชุมลับของหน่วยซีลที่ผมสังกัด”

คำพูดของฮอฟมันน์ยังดังก้องในค่ำคืนที่หญิงสาวมิอาจข่มตาหลับได้ลง เธอนึกกระวนกระวายมากกว่าราตรีไหน ๆ ที่พ้นผ่านและมันทำให้ร่างบอบบางตัดสินใจเดินลงไปที่ชายหาดในห้วงเวลาเลยกึ่งกลางของรัตติกาลอาบแสงเงินยวง เธอเกลียดเขาไม่ใช่หรือ...บุษราคัมยังย้ำเตือนตัวเองหากแต่ในความไม่ตั้งใจกลับเห็นภาพใบหน้าคร้ามเข้มของบุรุษผู้นั้นชัดเจนขึ้นทุกที

“บีน่า...”

บทที่ 6 ทัณฑ์นั้นคือเสน่หา

เสียงที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้บุษราคัมหันกลับจากชายหาดซึ่งเธอพยายามเพ่งมองหาใครคนหนึ่ง และใครคนนั้นกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าตอนนี้แล้ว ร่างสูงใหญ่ภายใต้กางเกงเดนิมเพียงตัวเดียวอวดเรือนร่างเคร่งเครียดด้วยมัดกล้ามแต่ไม่เปียกปอนอย่างทุกค่ำคืนที่เธอได้เห็น ความดีใจอย่างประหลาดแล่นปราดขึ้นมาหากเพียงชั่วครู่ดวงตาคู่สวยกลับฉายแววเย็นชาอีกครั้ง

“คุณกำลังจะไปไหน บีน่า?” ฮอฟมันน์ถามขึ้นขณะก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าร่างเล็กที่อยู่ห่างแค่คืบและมองเธออย่างค้นคว้า

“ไม่ต้องกลัวหรอกนะคะ แม็กซ์...ฉันไม่คิดหนีคุณไปจากเกาะนี้แน่”

“ถ้าคุณไม่ร้อนตัวแล้วจะรีบปฏิเสธผมทำไม!”

ชายหนุ่มทำทีก้าวเข้าไปหาในขณะที่หญิงสาวถอยห่างและมองเขาอย่างจะกินเลือดเนื้อ ในห้วงเวลาหลายวันที่ต้องวุ่นวายอยู่กับการประชุมลับกับนักวิจัยของบริษัทเขาก็แทบไม่ได้เห็นหน้าแม่สาวไทยจอมพยศนอกจากเวลาที่เธอหลับไปแล้ว บางครั้งนึกถึงเสียงหวานแสนประชดประชันและเรือนร่างนุ่มนิ่มที่ทำให้อยากกอดใจจะขาด แต่พอได้พบหน้ากลับนึกถึงแต่เรื่องของ ผู้ชายคนนั้น คู่หมั้นของบุษราคัมที่รบกวนความรู้สึกของขาตลอดเวลา

“ฉันไม่ได้ทำผิดอะไรนะคะ ก็แค่เชลยที่คุณอยากขังไว้ตามความพอใจเท่านั้น อย่ามาหาเรื่องฉันดีกว่าค่ะแม็กซ์”

“คุณนั่นแหละที่เป็นฝ่ายยอกย้อนผม บีน่า!”

ฮอฟมันน์ก้าวพรวดเข้าไปหาและกระชากไหล่บางเขามาชิดอกกว้าง ใช่...บุษราคัมไม่ได้ทำผิดอะไรแต่ทำไมเขาถึงพลุ่งพล่านได้ถึงขนาดนี้

“ไงล่ะ ไม่เจอหน้ากันตั้งหลายวันคุณคงสบายใจมากซีนะที่ไม่ต้องเจอกับคนบ้าอย่างผม”

“แม็กซ์! คุณบ้าไปแล้วรึไง...ปล่อยนะ ฉันจะกลับไปที่ห้อง”

บุษราคัมร้องออกมาเสียงดังขณะทุบหน้าอกเครียดด้วยกล้ามเนื้อเป็นพัลวันแต่ดูเหมือนเขาไม่รู้สึกอะไรเลย

“ผมถามคุณไม่ได้ยินหรือ บีน่า! บอกมาสิว่าสบายใจมากมั้ยที่ไม่ต้องเจอหน้าผม”

ร่างสูงแผดเสียงลั่นและทำให้หญิงสาวชะงักกึกร่างบางเก็บกลั้นความเจ็บปวดที่เขาใช้มือกดไหล่เอาไว้ แม้ตอบโต้ด้วยร่างกายไม่ได้หากแต่แววตากล้าแข็งคู่นั้นไม่เคยยอมแพ้

“ฉันได้ ยินทุกอย่าง! แต่ฉันไม่ใช่ผู้ใต้บังคับบัญชาที่คุณจะมาตะโกนใส่หน้าแบบนี้ ที่สำคัญ คุณจะมาคาดคั้นฉันทำไมในเมื่อก็รู้แก่ใจแล้วว่าฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ!”

“ที่ไม่อยากเจอหน้าคงนั่งนับวันเวลาจะได้กลับไปหาเจ้าของแหวนวงนี้ใช่มั้ย บีน่า!”

“แม็กซ์!”

หญิงสาวครางออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อเขาคว้ามือข้างซ้ายของเธอขึ้นมาบีบไว้แน่นด้วยความโกรธจัด ประกายของแหวนทองเหลืองแม้ไม่เจิดจ้าหากก็เป็นยิ่งกว่าปลายมีดทิ่มทะลุเข้าไปนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น

บุษราคัมแทบกลั้นน้ำตาไม่ไหว ถ้ารู้ว่าต้องเจอพายุอารมณ์ร้าย ๆ ก็จะไม่ก้าวออกมาจากห้องเป็นเด็ดขาด แต่ทำไมเธอยังมาที่นี่ ต้องมาเจอเจ้าของคำพูดเสียดแทงและทำลายความรู้สึกให้เจ็บช้ำแทบไม่มีชิ้นดีทุกทีที่ได้พบ ร่างเล็กเม้มปากแน่นก่อนจะโพล่งออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด