บทที่ 23

“โอเค ที่รัก ผมคิดว่าผมคงห้ามคุณไม่ได้ ผู้หญิงที่รักการทำงานเป็นชีวิตจิตใจก็คงเป็นแบบนี้ทุกคน แต่...คุณจะไม่ถามหน่อยหรือว่าตอนนี้ผมเป็นยังไงบ้าง”

คลอเดียเอียงศีรษะมองสามีก่อนยิ้มมุมปากอย่างมีนัย

“ให้ฉันตอบแทนไหมคะว่าคุณเป็นยังไง คุณก็เหมือนดาวเทียมที่อยู่ในวงโคจรพ้องคาบโลกและตอนนี้เชื้อเพลิงใกล้หมด ในอนาคตก็จะหลุดจากวงโคจรและกลายเป็นแค่ขยะอวกาศ”

“ฮันนี่...” ไมค์ออดอ้อนกลับขณะยกมือบางขึ้นมาบีบเบา ๆ

“พวกผู้หญิงนี่ประชดประชันกันได้เจ็บดีจริงนะ พระเจ้าสร้างพวกเธอมาได้สมบูรณ์แบบกันทุกคน”

“สำหรับคุณไม่มีผู้หญิงคนไหนขาดตกบกพร่องหรอกค่ะ ไมค์”

“ฮันนี่...ผมคิดว่าจะกลับไปที่ เอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ป”

คำกล่าวนั้นทำให้คลอเดียหยุดชะงักขณะกำลังจะดึงมือกลับด้วยอารมณ์ขุ่นหมอง เธอจ้องหน้าไมค์ก่อนหัวเราะหึ

“นี่มันเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของคุณค่ะ เพราะเราต่างคนต่างก็ทำงานและมีชีวิตที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกันมานานแล้ว”

“แต่ระหว่างผมกับคุณก็ยังมีแม็กซ์”

“แม็กซ์หรือคะ...เขาไปไกลเกินกว่าจะเรียกได้ว่าเป็นอะไรที่อยู่ตรงกลางระหว่างเราสองคน”

“แต่คุณก็รักเขามากนะ คลอเดีย...ผมรู้”

หญิงวัยสี่สิบปลาย ๆ น้ำตาคลอขณะอีกฝ่ายยกมือบอบบางขึ้นแนบริมฝีปาก คลอเดียถอนใจอีกครั้งก่อนเอ่ย

“พระเจ้าสร้างเขามาจากเรา แต่ไม่ใช่เพื่อเราถ้าคุณเข้าใจ”

“พระเจ้าสร้างทุกอย่างมาเพื่อกันและกัน...แน่นอนว่าผมทิ้ง เอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ปมานานแล้ว แต่ตอนนี้ผมคิดว่าควรกลับไปสะสางโครงการที่จะเสนอนาซ่าให้เสร็จสิ้นเสียที”

แม็กซ์อยู่ที่นั่นค่ะ เขากำลังสะสางทุกอย่างและมันกำลังจะลุล่วง”

“แต่งานจะสำเร็จไม่ได้ถ้าขั้นตอนสุดท้ายไม่มีผม!...แม็กซ์กับทีมวิจัยของบริษัทกำลังพัฒนาเทคโนโลยีเคลื่อนย้ายสายอากาศที่ยังใช้การได้จากดาวเทียมหมดสภาพไปใช้กับดาวเทียมดวงใหม่ แต่ทุกอย่างยังไม่ถึงขั้นสุดเพราะแม้แต่ดาร์พา (สำนักงานโครงการวิจัยชั้นสูงของกระทรวงกลาโหม – Defense Advanced Research Projects Agency) ก็ยังทำไม่สำเร็จ”

“แต่แม็กซ์ต้องทำได้ค่ะ เขาเป็นหนึ่งในซีลทีมซิกซ์”

“ลูกชายของเราเก่งเสมอ แต่นี่ไม่ใช่ฉากการสร้างยานอวกาศในนิยายเรื่องสตาร์เทร็ค...ยอมรับเถอะคลอเดียว่า เอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ ...ยังต้องการผม”

คลอเดียเงียบไปนาน เธอกำลังใคร่ครวญทุกอย่างด้วยความไม่แน่ใจ ไมค์เปลี่ยนไปจริงหรือ เขาดูจริงจังมากกว่าทุกครั้งที่เกิดปัญหาระหว่างเธอกับเขา

“แล้วผู้หญิงของคุณ...คนนั้น”

พอถูกถามเรื่องนี้ไมค์กลับนิ่งไปราวกับยังชั่งใจอะไรบางอย่าง เขากำลังตรึกตรองถึงวันที่ลูกชายไปบอกข่าวของแม่ เขาเป็นฝ่ายก่นว่าฮอฟมันน์หลายคำหาก้ต้องกลับมาทบทวนใหม่ว่าได้ทำอะไรไปบ้างกับครอบครัว

 ตลอดเวลาที่ผ่านมาสายสัมพันธ์ระหว่างเขาและภรรยาเหมือนมีหมอกหนามาขวางกั้น เขามีผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าทว่าถึงตอนนี้กลับเริ่มฉุกคิดได้ เป็นเพราะเขาที่ทอดทิ้งครอบครัวให้เคว้งคว้างจนบุตรชายคนเดียวถึงกับต้องยอมสละหน้าที่เพื่อชาติกลับมาเป็นผู้นำแทนเขา

 ถึงฮอฟมันน์จะเป็นหนุ่มหัวดื้อเลือดร้อนหากแต่ความรับผิดชอบในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่งกลับสูงส่งมากเสียจนเขาละอาย ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะเอื้อนเอ่ยก็ถูกขัดด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน ไมค์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์คนสนิท

“มิตซ์ ฉันบอกแกแล้วไงว่าอย่าโทรมาตอน...” เสียงห้าวกังวานขาดหายไปเมื่อได้ยินอีกฝั่งสายรายงานยาวยืด

“แกแน่ใจหรือว่าเป็น...”

ไมค์ปล่อยมือคลอเดียก่อนจะลุกขึ้นเดินห่างออกมาขณะยังแนบโทรศัพท์ไว้กับหู ชั่วครู่ชายวัยกลางคนจึงลดมันลงเพื่อพินิจดูภาพนับสิบที่ปรากฏบนหน้าจอ

“จูเวล...บัดซบ!”

 เขาเข่นเขี้ยวสบถกับตัวเองเบา ๆ ก่อนตัดสายทิ้ง ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นลูบหน้าก่อนหันกลับมาทางภรรยาที่กำลังนั่งมองอยู่

“คลอเดีย...ผมจะอยู่ที่ดาร์มตัดช์จนกว่าคุณจะหายและกลับไปทำงานที่สถานีได้ตามปกติ”

ทุกวันที่ผ่านไปบนเกาะกลางทะเลลึกสำหรับบุษราคัมเหมือนอยู่ในสถานที่กว้างใหญ่แต่คำว่าอิสรภาพช่างไร้ความหมาย จากเวลาเกือบสัปดาห์ล่วงเข้าไปจะครบเดือนแล้ว หญิงสาวรู้สึกใจหายทุกครั้งที่นั่งคิด พ่อ...จะเป็นอย่างไรบ้างและจะกระวนกระวายแค่ไหนที่เธอจากมาไกลเกินเวลาที่กำหนด

บ่อยครั้งที่ดูแหวนแล้วเผลอร้องไห้เพราะป่านนี้เจ้าของไม่รู้จะเป็นเช่นไรเมื่อเธอไม่อยู่นาน ๆ แม้แต่อัญมณีพี่สาวที่เธออยากเห็นหน้าก็ไม่รู้ว่าจะติดต่อได้โดยวิธีไหน บุษราคัมไม่ยอมเข้าใกล้และพูดคุยกับฮอฟมันน์นับแต่วันนั้นและดูเหมือนเขาก็อยู่ห่างเธอเช่นกันแต่ด้วยเหตุผลบางประการ