Se connecterPartager
บทที่ 17
Date de publication:
2026-10-29 21:33:20
Dernier chapitre
เชลยเสน่หา บทที่ 51
“หม่อมฉันเพียงคิดเท่านั้น”นางขมวดคิ้ว “แต่เขาจะหึงทำไม”ชิงหลัวไม่ตอบทันที ในใจกลับคิดถึงข้อสงสัยเดิม ถ้าเจิ้งเทียนคือเทียนหลงจริง เรื่องทั้งหมดจะยิ่งประหลาดกว่าเดิม เสวี่ยเหมยล้วงหยกออกมา“เขายังบอกว่าเทียนหลงอาจไม่กลับ”“องค์หญิงเชื่อหรือไม่เพคะ”“ไม่”นางตอบทันที“เทียนหลงสัญญาแล้ว”รอยยิ้มเล็ก ๆ กลับมาบนใบหน้าอีกครั้ง“ข้าเชื่อเขา”ไกลออกไปบนทางเดินชั้นบนของตำหนักกลาง เจิ้งเทียนซึ่งเดินกลับหออักษรพอดีมองเห็นนางจากระยะไกล แม้ไม่ได้ยินว่าเสวี่ยเหมยพูดอะไร แต่เห็นหยกในมือ และเห็นรอยยิ้ม สีหน้าของเขาก็มืดลงอีกครั้งหลี่เซวียนที่เดินตามหลังเพียงเหลือบก็เข้าใจทันที“ฝ่าบาท”“อะไร”“ไม่ทรงหึงพ่ะย่ะค่ะ”เจิ้งเทียนหันขวับ “เจ้าพูดอะไร”หลี่เซวียนก้มหน้าอย่างรวดเร็ว “กระหม่อมไม่ได้พูดอะไรพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยอ๋องเดินต่อไปทันที ทว่าความหงุดหงิดในใจกลับไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย เพราะคืนนี้เขาเพิ่งค้นพบสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตน เจิ้งเทียนไม่พอใจที่เสวี่ยเหมยรักชายอื่น แล
เชลยเสน่หา บทที่ 50
เจิ้งเทียนรู้สึกเหมือนถูกแทงตรงจุดที่ตนยังไม่ยอมรับว่ามีอยู่“ข้าไม่ได้ต้องการหัวใจเจ้า”คำตอบออกมาทันที เสวี่ยเหมยยิ้มเย็น “ดี”คำเดียว กลับทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม ดี? เหตุใดต้องตอบว่าดีอย่างโล่งใจถึงเพียงนั้น“เจ้าดูดีใจ”“แน่นอน”“เพราะอะไร”“เพราะข้าไม่ต้องเสียเวลาปฏิเสธ”เจิ้งเทียนกำจอกในมือแน่น นางทำได้อย่างไร ทำให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มเรื่อง จากนั้นก็ทำให้เขาอยากพูดสิ่งตรงข้ามกับที่พูดออกไปทุกครั้ง“เสวี่ยเหมย” น้ำเสียงต่ำลง“ฝ่าบาท” นางตอบด้วยสีหน้าไร้เดียงสาเกินจริง“อย่าท้าทายข้ามากนัก”“ข้าเพียงตอบคำถาม”“เจ้ารู้ว่าข้าหมายถึงอะไร”“ไม่รู้” นางหยิบตะเกียบขึ้นอีกครั้ง “ถ้าฝ่าบาทเรียกข้ามากินข้าว ก็กินเถิด อาหารเย็นหมดแล้ว”ความโกรธของเขาเหมือนถูกชนด้วยกำแพงอ่อน ๆ อีกครั้ง เจิ้งเทียนไม่พูดต่อ ทั้งสองจึงรับประทานอาหารในความเงียบอยู่พักใหญ่ แต่ความเงียบนี้กลับไม่ได้ทำให้ใจเขาสงบ ตรงกันข้าม ทุกครั้งที่เห็นเสวี่ยเหมยแตะถุงหยกตรงเอว เขากลับนึกถึงสิ่งที่นางเพิ่งพูด หัวใจของ
เชลยเสน่หา บทที่ 49
เทียนหลง…เพียงคิดถึงชื่อนั้น มุมปากของนางก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว และนั่นเองทำให้คนที่นั่งรออยู่เห็นอย่างชัดเจน เจิ้งเทียนขมวดคิ้วทันที“เห็นหน้าข้าแล้วน่าขันหรือ”เสวี่ยเหมยชะงัก “อะไร”“เจ้ากำลังยิ้ม”“ข้าจะยิ้มไม่ได้หรือ”“ได้”เขาตอบเสียงราบเรียบ “แต่ข้าอยากรู้ว่าคิดอะไรอยู่”เสวี่ยเหมยเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม “ฝ่าบาทนี่อยากรู้เรื่องคนอื่นไปเสียทุกอย่างจริง ๆ”“เฉพาะเรื่องที่อยู่ตรงหน้า”“ความคิดอยู่ในหัวข้า ไม่ได้อยู่ตรงหน้า”เจิ้งเทียนมองนางนิ่ง “เทียนหลง?”มือที่กำลังหยิบถ้วยชาของเสวี่ยเหมยหยุดลง“อะไรนะ”“เมื่อครู่เจ้าคิดถึงเขาหรือ”นางค่อย ๆ วางถ้วยลง “เหตุใดพระองค์ถึงชอบเอ่ยชื่อเขานัก”“เพราะเมื่อวานเจ้าบอกว่าเขาเป็นชายในดวงใจ”น้ำเสียงของเขาฟังเหมือนเยาะ แต่เสวี่ยเหมยกลับสังเกตเห็นความแข็งบางอย่างซ่อนอยู่“แล้วอย่างไร”“ไม่มีอะไร ข้าเพียงไม่คิดว่าเจ้าหญิงแห่งหานจะตกหลุมรักบุรุษที่แทบไม่รู้ที่มา”“ข้าก็ไม่ได้บอกว่ารัก”“ชอบ”“ใช่”
เชลยเสน่หา บทที่ 48
“ข้ากลับได้หรือยัง”เสวี่ยเหมยถาม เจิ้งเทียนหลุดจากความคิด“พรุ่งนี้อาหารเย็น”นางถอนหายใจ “ยังไม่ลืมอีก”“ข้าความจำดี”“เรื่องสำคัญกว่านี้จำให้ได้ก็ดี”“เช่น?”“ไม่ลดเสบียงข้าอีก”เขาหัวเราะเบา ๆ “กลับไปเถอะ”เสวี่ยเหมยกำลังจะเดินจาก แต่หยุดแล้วหันมา “ฝ่าบาท”“อะไร”“ถ้าพระองค์รู้จักเทียนหลงจริง” สายตานางจริงจังขึ้น “บอกเขาด้วยว่าเสวี่ยเหมยยังเก็บหยกไว้”หัวใจของเจิ้งเทียนเหมือนถูกบีบเบา ๆ นางพูดต่อ“และถ้าเขาไม่อยากพบข้า ก็ไม่เป็นไร”“ทำไม”“ข้าเพียงอยากให้เขารู้ว่า ข้ายังจำคำสัญญาใต้ต้นเหมยได้”เจิ้งเทียนสบตานาง คำสัญญานั้นเขาก็จำทุกคำ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหนักกว่าวันที่พูด“ข้าจะบอก”เขาตอบ เสวี่ยเหมยยิ้มให้เป็นครั้งแรกในวันนี้ ไม่ใช่รอยยิ้มของเชลยที่มอบให้เว่ยอ๋อง แต่เป็นรอยยิ้มของหญิงสาวที่ดีใจเพราะคิดว่าคนตรงหน้าอาจส่งข่าวไปถึงชายในดวงใจได้ และนั่นทำให้เจิ้งเทียนหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลอีกครั้ง“ไปได้แล้ว”น้ำเสียงเย็นลงกะทันหัน เสวี่
เชลยเสน่หา บทที่ 47
นางไม่ตอบทันที เขาจึงยิ้มเยาะเพื่อปิดความสนใจที่มากเกินไป“หรือไม่กล้าบอก เพราะกลัวข้าจะไปจัดการเขา?”เสวี่ยเหมยหัวเราะ “ฝ่าบาทคิดว่าตนเองน่ากลัวถึงเพียงนั้น?”“หลายคนคิด”“ข้าไม่ใช่หลายคน”“เช่นนั้นบอกมา”นางสบตาเขา หากคนตรงหน้ารู้จักเทียนหลงจริง บางทีนี่อาจเป็นโอกาสได้ข่าว“เขาชื่อเทียนหลง”ถ้วยชาซึ่งขันทีคนหนึ่งกำลังยกอยู่ด้านหลังเกือบหลุดมือ หลี่เซวียนซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาบริเวณลานพอดีหยุดฝีเท้า ส่วนเจิ้งเทียน นิ่งสนิท เสวี่ยเหมยมองปฏิกิริยาเขาอย่างสงสัย“ฝ่าบาท?”“เทียนหลง?” เขาทวนช้า ๆ“ใช่”“ชายที่ให้หยกเจ้า?”“ใช่”คำตอบทุกคำเหมือนทำให้ความรู้สึกในใจเจิ้งเทียนซับซ้อนขึ้น นางมีชายในดวงใจ ชายคนนั้นคือเขา เขาควรพอใจ แต่สิ่งที่ทำให้หงุดหงิดอย่างประหลาดคือ นางรักเทียนหลง ไม่ได้รักเจิ้งเทียน เทียนหลงได้รับรอยยิ้ม ได้รับความไว้ใจ ได้รับพื้นที่ในหัวใจส่วนเจิ้งเทียนได้รับความเย็นชา ความดื้อรั้น และสายตาที่บอกชัดว่าไม่อยากเข้าใกล้ ทั้งสองคือคนเดียวกัน แต่ในใจนางกลับต่างกันราวฟ้ากับด
เชลยเสน่หา บทที่ 46
เจิ้งเทียนเลิกคิ้ว “เจ้ากล้าต่อรองกับข้า?”“ถ้าไม่มีเดิมพันก็ไม่น่าสนุก”“เจ้าต้องการอะไร”เสวี่ยเหมยคิด นี่อาจเป็นโอกาส“อนุญาตให้ข้าเข้าหอหนังสือโดยไม่ต้องขอพระบัญชา”ดวงตาเจิ้งเทียนเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย เขารู้อยู่แล้วว่านางกำลังหาข้อมูลบางอย่าง“แล้วถ้ายิงไม่ถูก”“ฝ่าบาทต้องการอะไร”เจิ้งเทียนมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสวี่ยเหมยรู้สึกไม่ไว้ใจทันที“ทำไมมองเช่นนั้น”“กำลังคิด”“คิดเรื่องอะไรน่ากลัวหรือ”“เจ้ากลัว?”“ไม่” คำตอบทันที มุมปากของเขายกขึ้น “ถ้าแพ้ พรุ่งนี้มากินอาหารเย็นกับข้า”เสวี่ยเหมยชะงัก นางคิดว่าเขาจะสั่งให้คุกเข่า ขอขมา หรือทำอะไรสักอย่างเพื่อเอาชนะ แต่กลับเป็นกินอาหาร?“เท่านี้?”“เท่านี้”เสวี่ยเหมยหรี่ตา “ฝ่าบาทกำลังคิดอะไร”“กลัวแพ้ก็ไม่ต้องพนัน”ประโยคเดียวได้ผลทันที “ใครบอกว่ากลัว”นางรับลูกธนู เจิ้งเทียนยิ้ม รู้จุดกระตุ้นนางได้ง่ายขึ้นทุกวัน เสวี่ยเหมยยืนประจำตำแหน่ง เป้าอยู่ห่างออกไปไม่มาก แต่ลมวันนี้พัดด้า
Vous vous intéresseriez aussi à
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.9K Vuesท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่147.5K Vuesเกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน39.7K Vuesลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.4K Vuesทะลุมิติมาเป็นแม่นมให้ฝ่าบาท
ภัสสพิชชา32 Vuesด้ายแดงของข้ามีเพียงท่าน
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)209 Vuesเนตรอัปมงคล
หิมะที่ปลิดปลิว151 Vuesคำสาปรักฮูหยินตัวร้าย
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน480 Vues
