บทที่ 8

เปิดหน้าถัดไป ถัดไป และถัดไป เนื้อเรื่องตรงกับเรื่องราวก่อนหน้านี้ กระทั่งมาเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ตรงที่ชายหนุ่มในนิยายเป็นฝ่ายช่วยชีวิตหญิงสาว ทั้งยังอุ้มนางขึ้นมาจากทะเลสาบ

“ท่านปราชญ์”

มองดูเซียงป่ายเหอมือกำสมุดภาพเล่มนั้นแน่นจนข้อซีดขาว หลิ่งจือพลันรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง นางรับรู้ได้ถึงอารมณ์โกรธกรุ่นของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

“ตอนจบปราชญ์หญิงเกิดความซาบซึ้งจึงแต่งเขาเป็นนายท่านอย่างนั้นเรอะ”

น้ำเสียงเย็นเยียบทำเอาหลิ่งจือคุกเข่าลงอย่างแรง “ขอท่านปราชญ์อย่าได้มีโทสะ เรื่องนี้ข้าน้อยจะสอบสวนหาตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้”

มองดูอีกฝ่ายคุกเข่าลงพร้อมเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง เซียงป่ายเหอครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงบอกให้นางยืนขึ้น “ช่างเถิด จะทำอย่างไรได้เล่า พวกเขาวันๆ อยู่แต่ในกำแพงสูง การเล่นสนุกนี้ก็เป็นเพียงเรื่องที่ทำเพื่อความสำราญเล็กๆ น้อย หากข้ามีโทสะและเอาความ รังแต่จะเป็นการยอมรับและทำให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะ”

“ท่านปราชญ์” หลิ่งจือมองหญิงสาวราวกับมองคนแปลกหน้า

“หลิ่งจือ”

“เจ้าคะ”

“ข้าขอบอกเจ้าตามตรง” หญิงสาวใคร่ครวญดีแล้ว อย่างน้อยนางก็ควรจะพูดกับคนสนิทให้กระจ่าง หาไม่คงไม่อาจเอาตัวรอดไปได้อย่างแน่นอน

“ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในวันนั้นบนแพกลางแม่น้ำ”

หลิ่งจือจดจ้องหญิงสาวนิ่ง ตั้งใจฟังทุกคำที่หญิงสาวเอื้อนเอ่ย

“ข้า...พบว่าตัวเองจดจำสิ่งใดไม่ได้เลย”

น้ำเน่าใช่ไหมเล่า แต่นางจะใช้เสียอย่าง

หาไม่...มีแต่จะโดนหาว่าเสียสติไปเสียอย่างนั้น ความจำเสื่อมก็ยังน่าเชื่อถือกว่าบอกว่านางคือวิญญาณคนอื่นมาสิงร่างเซียงป่ายเหอละน่า

หลิ่งจือกะพริบตามองเซียงป่ายเหอนิ่ง ดวงตาไม่อยากจะเชื่ออย่างเห็นได้ชัด ทำเอาเซียงป่ายเหอพูดไม่ออก “ข้าพูดเรื่องจริง ข้าจำอะไรไม่ได้เลย กระทั่งชื่อของตัวเอง หากเจ้าไม่บอกข้าก็ไม่รู้” นางปด

“ข้ากลัว ข้ารู้สึกว่าไม่อาจไว้ใจใคร ดังนั้นจึงได้แค่ปล่อยให้เหตุการณ์ไหลไปตามน้ำ แต่หลายวันมานี้ข้าสังเกตแล้วว่าเจ้าไว้ใจได้”

ไม่ลืมประจบประแจงเล็กๆ น้อยๆ ไปด้วย

หลิ่งจือมองเซียงป่ายเหอครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ยื่นมือออกมากุมมือหญิงสาวเอาไว้

“ข้ารู้อยู่แล้ว หลายวันมานี้ท่านเอาแต่พูดว่าอยากอยู่คนเดียว บางครั้งยังมองข้าเหมือนเป็นคนแปลกหน้า ข้ายังคิดว่าท่านโกรธที่วันนั้นข้าไม่อยู่ จนเป็นเหตุให้ท่านเกิดเรื่อง” หลิ่งจือน้ำตาคลอ

“ข้าคิดว่าท่านไม่ไว้ใจข้า ไม่ต้องการข้าอีกต่อไปแล้ว ที่แท้เรื่องก็เป็นเช่นนี้นี่เอง”

เซียงป่ายเหอยิ้มแหย เออ บทจะง่ายก็ง่ายจนน่าบัดซบ ให้ตาย…

“ท่านปราชญ์ท่านอย่าห่วงเลยนะเจ้าคะ นับตั้งแต่ท่านช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ข้าก็สาบานแล้วว่าชีวิตของข้าเป็นของท่านแต่เพียงผู้เดียว จะอย่างไรข้าจะปกป้องท่านจนถึงที่สุด ต่อไปนี้จะไม่ยอมพลาดเป็นครั้งที่สองอีกแล้ว”

“เอ่อ อ้อ เช่นนั้นลำบากเจ้าแล้ว” เซียงป่ายเหอตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ หลังจากนั้นก็ซักถามสิ่งที่นางสงสัยกับหลิ่งจือ

เพียงแต่เรื่องระหว่างอิ่นเหยียนและเซียงป่ายเหอ แม้แต่หลิ่งจือเองก็รู้ไม่มาก

ที่อีกฝ่ายรู้มีเพียงแค่อิ่นเหยียนรู้จักเซียงป่ายเหอ ก่อนที่เขาจะเป็นผู้ชักนำหญิงสาวเข้าสู่ราชสำนัก ด้วยการพานางไปพบจูเชวี่ยที่เมืองหวงเฉียน