บทที่ 9

วันต่อมาจักรพรรดินีทรงเสด็จมาเยี่ยมอาการป่วยของเซียงป่ายเหอ และการเสด็จมาครั้งนี้ ทำให้หญิงสาวรู้ว่าหูตาของอีกฝ่าย ถูกวางเอาไว้ทั่วทั้งตำหนักฮุ่ยเจ๋อ เพราะจูเชวี่ยเอ่ยถามเรื่องที่นางไล่นางกำนัลและขันทีออกมาจากตำหนักเมื่อวันวาน

“หม่อมฉันเพียงรู้สึกหงุดหงิดเพคะ อยากอยู่ตามลำพังแต่เหตุการณ์วันนั้นจึงต้องให้หลิ่งจือรั้งอยู่ เพราะเกรงว่าจะมีมือสังหารบุกเข้ามาอีก”

เซียงป่ายเหอตอบด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน หลิ่งจือบอกนางว่าเซียงป่ายเหอคนก่อนมักทำอะไรคาดเดาได้ยาก บางครานางทำอะไรเอาแต่ใจตัวเอง โดยที่ไม่มีเหตุผลอะไรซุกซ่อนไว้ทั้งสิ้น ดังนั้นการตอบเช่นนี้นับว่าเป็นเซียงป่ายเหอโดยแท้

มองดูสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าแย้มยิ้มด้วยความเข้าอกเข้าใจ เซียงป่ายเหอได้แต่สงสัย ในใจของนางให้อย่างไรก็ยังกังขา เพราะนี่คือหนึ่งในผู้ต้องสงสัยที่ต้องการชีวิตนาง

วันนั้นหากนางมองไม่ผิด หนึ่งในมือสังหารพุ่งเป้ามาที่ตัวนางชัดๆ จนถึงตอนนี้แม้แต่กับหลิ่งจือ นางเองก็ยังไม่ได้เล่าให้ผู้ใดฟัง

เพียงแต่...หลินหยางผู้นั้น…

“เจ้าหายดีแล้วกระมัง”

“เพคะ”

“เรื่องนี้คงยากจัดการเสียแล้ว เพราะเกี่ยวพันถึงความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นฉู่และแคว้นฉินของเรา หากจัดการได้ไม่ดี แคว้นฉู่อาจคิดว่าแคว้นฉินของเราเป็นฝ่ายต้องการสังหารอัครมหาเสนาบดีผู้นั้น แต่หลักฐานที่ชี้ไปยังรัชทายาทก็ยังไม่อาจยืนยันว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องภายในของแคว้นฉู่ ยากยิ่งจะเชื่อ”

นั่นสินะ มือสังหารบุกเข้ามาถึงฝ่ายใน พูดออกไปเช่นนี้รังแต่จะทำให้แคว้นฉินหมดความน่าเชื่อถือ

“แล้วนอกจากคุณชายหลินผู้นั้นมีใครได้รับบาดเจ็บหรือไม่เพคะ”

“โชคดีที่คนติดตามของเซี่ยซูมีฝีมือ นอกจากเจ้าที่ตกลงไปในทะเลสาบกับคุณชายหลินแล้ว ทุกคนล้วนปลอดภัย”

เซียงป่ายเหอพยักหน้าช้าๆ

“ป่ายเหอ”

“เพคะ”

“เจ้าคงได้ยินข่าวลือแล้วกระมัง เรื่องนี้คงต้องขอบคุณคุณชายหลินยิ่งนัก เขายังช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้ด้วย เรื่องนี้นับว่าแคว้นฉินติดค้างเขาอย่างใหญ่หลวง”

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวแทบอยากจะกลอกตา นางพอจะเข้าใจอยู่หรอกว่าคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็เห็นต่างไปจากสิ่งที่เกิดขึ้น หากแต่นางไหนเลยจะคาดคิดว่าแม้แต่จักรพรรดินีเองก็ทรงคิดเช่นนั้น

“อาการเขาเป็นเช่นไรบ้างเพคะ เห็นว่ามือสังหารล้วนใช้พิษทั้งสิ้น”

“พิษหรือ”

มองดูท่าทีประหลาดใจของอีกฝ่าย เซียงป่ายเหอพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ

“เจ้าหมายถึงเรื่องใดกัน ในรายงานขององครักษ์หาได้เอ่ยถึงพิษ”

แม้นางไม่ได้ชำนาญเรื่องนี้ แต่เมื่ออยู่ในโลกปัจจุบันนางอ่านนิยายมาเยอะ ดังนั้นดูจากวันนั้นขันทีและนางกำนัลที่ต้องลูกดอกต่างก็สิ้นใจไปในทันที

ที่สำคัญเลือดที่ไหลออกมาจากปากแผลยังกลายเป็นสีดำ กลิ่นคาวคลุ้งที่ปะปนมากับกลิ่นประหลาดนั่นอีก เมื่อมองเข้าไปในดวงตาสุกใสของจูเชวี่ย เซียงป่ายเหอก็แสร้งยิ้ม

“หม่อมฉันนี่เลอะเลือนจริง พิษนั่นเป็นหม่อมฉันถูกวางยาจนเกือบสิ้นใจ กลับเอามาปะปนกับเรื่องนี้เสียได้”

หากแม้แต่ในรายงานยังไม่เอ่ยถึงพิษ นั่นย่อมหมายถึงเป้าหมายคือตัวนางจริงๆ และผู้ที่ลงมือนี้คงเป็นคนแคว้นฉินที่จัดฉากขึ้น ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริง การที่นางนำเรื่องนี้มากราบทูล มิใช่โง่งมหรอกหรือ เพราะผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในแคว้นฉินนั้น ก็คือสตรีตรงหน้า

“หม่อมฉันมีเรื่องอยากทูลขอเพคะ”

“เจ้ารีบว่ามาสิ เจ้าก็รู้ว่าข้าให้เจ้าได้ทั้งนั้น”

เซียงป่ายเหอยิ้ม แต่นางยังไม่ทันได้เอ่ยปากก็มีเสียงโวยวายขึ้นเสียก่อน จูเชวี่ยถอนหายใจก่อนหันมาสบตากับนาง

“เพราะข่าวลือของเจ้ากับหลินหยาง อิ่นเหยียนถึงกับขัดคำสั่งข้าบุกเข้ามายังตำหนักฮุ่ยเจ๋อ เขาต้องการจะมาเยี่ยมเจ้าให้ได้”

มองดูความวุ่นวายที่อยู่ห่างออกไป เซียงป่ายเหอได้แต่ขมวดคิ้ว “องค์จักรพรรดินี”

“ว่าอย่างไร”

“หม่อมฉันอยากไปเยี่ยมอาการคุณชายหลินเพคะ”

“ได้สิ”

“ยังมี ขอเพียงหม่อมฉันแต่งนายท่านสักคน และไม่ก้าวออกจากเมืองหลวง หม่อมฉันก็สามารถออกจากวังหลวงไปใช้ชีวิตอิสรเสรีได้ใช่หรือไม่เพคะ”

ได้ยินดังนั้นจูเชวี่ยพลันเลิกคิ้วมองเซียงป่ายเหอด้วยความประหลาดใจ “เจ้า...จะแต่งผู้ใดหรือ”

เซียงป่ายเหอยิ้มก่อนมองไปยังอิ่นเหยียนที่ถูกกันอยู่ห่างออกไป “หม่อมฉัน...จะอย่างไรก็เป็นหนึ่งในผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ ทั้งยังไม่อาจปล่อยผ่านคือเรื่องข่าวลือ”

“เจ้าจะทำอะไร หรือว่าโกรธเรื่องหนังสือประโลมโลกเล่มนั้น”

ได้ยินดังนั้นเซียงป่ายเหอก็หันขวับไปมองอีกฝ่าย

จูเชวี่ยกระแอมคราหนึ่ง “เจ้าจะโทษข้าก็ไม่ถูก ข้าเห็นพวกนางกำนัลและขันทีเอาแต่ซุบซิบกันไม่หยุด ดังนั้นจึงอยากรู้และให้พวกนางไปหามา ความจริงก็วาดไม่เหมือนเจ้าเสียทีเดียว”

ให้ตายเถอะ จักรพรรดินีผู้นี้นะหรือ คือคนที่นางกำลังสงสัยว่าเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารนาง ดูอย่างไรก็เป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่รักสนุกชัดๆ

“ท่านปราชญ์” หลิ่งจือวิ่งตามมาหลังจากนางกำนัลไปแจ้ง นางที่ได้รู้ว่าผู้เป็นนายกำลังตรงไปยังตำหนักรับรองถึงกับรีบเข้ามาขวางเบื้องหน้า