บทที่ 7

ชายหนุ่มยอมอยู่นิ่งในที่สุด เขามองดูการต่อสู้ที่อยู่เบื้องหลัง ก่อนลอบมองใบหน้าของคนที่กำลังพาเขาว่ายน้ำกลับขึ้นฝั่ง เสี้ยวหน้าจริงจังของนางทำให้คิ้วเข้มของเขามุ่นลง

“ท่านปราชญ์” เขากระซิบเมื่อเท้าแตะพื้นดินใต้น้ำ

ดูเหมือนนางจะพาเขามาถึงฝั่งได้จริงๆ ครานี้นางสอดสองแขนเข้ากับตัวเขาเพื่อลากร่างสิ้นเรี่ยวแรงขึ้นฝั่ง

“ข้าไม่เคยรู้ว่าท่านปราชญ์ว่ายน้ำเป็น”

ได้ยินดังนั้นเซียงป่ายเหอพลันปล่อยมือ ร่างสูงจมลงไปในน้ำทันที หญิงสาวนึกขึ้นได้ก็รีบควานลงไปงมเขาขึ้นมา ชายหนุ่มสำลักน้ำก่อนมองนางด้วยรอยยิ้ม

“เรื่องนี้...คงไม่ถึงขั้นต้องคิดฆ่าคนปิดปากกระมัง เป็นความลับถึงเพียงนั้นเลยหรือ” เขาหัวเราะ

เซียงป่ายเหอถลึงตาใส่เขา

“หุบปาก!” นางตวาดก่อนลากเขาขึ้นไปส่งให้ขันทีและนางกำนัลที่รออยู่บนฝั่ง ดูเหมือนการต่อสู้ที่เก๋งกลางทะเลสาบจะยุติลงไปแล้ว อีกทั้งร่างที่กำลังถูกหิ้วออกไปนั้น คงจะเป็นมือสังหารที่บุกเข้ามาเมื่อครู่กระมัง

หลิ่งจือปราดเข้ามาพร้อมกับเสื้อคลุม นางมองผู้เป็นนายสลับกับใบหน้าขาวซีดของชายหนุ่ม รู้สึกประหลาดใจกับรอยยิ้มของเขาซึ่งมองตรงมายังผู้เป็นนาย

“ท่านปราชญ์ ปลอดภัยดีหรือไม่เจ้าคะ” นางเอ่ยถามเซียงป่ายเหอด้วยความห่วงใย

“ข้าไม่เป็นไร ตอนนี้อยากเปลี่ยนชุด” หลังจากนั้นหญิงสาวก็เดินจากไปโดยไม่ได้หันกลับไปมองเบื้องหลัง

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายยังตำหนักฮุ่ยเจ๋อผ่านไป เซียงป่ายเหอล้มป่วยเพราะตกลงไปในทะเลสาบเย็นเยียบ นางไหนเลยจะรู้ว่าข้างนอกนั้น เรื่องราวได้ส่งผลกระทบเป็นวงกว้างกว่าที่คิด

หลังจากมือสังหารถูกจับก็กลืนยาพิษที่อมไว้ในปากจนสิ้นใจ กระนั้นกลับมีการค้นพบสัญลักษณ์ของรัชทายาทแคว้นฉู่ในตัวของมือสังหาร

แม้เรื่องนี้จะถูกปิดเป็นความลับ แต่เรื่องซุบซิบในวังหลวงไหนเลยจะสามารถหาต้นตอได้ ไม่นานข่าวลือก็มีมากมายจนไม่อาจควบคุม

เรื่องแรกหนีไม่พ้นการที่อัครมหาเสนาบดีแคว้นฉู่ถูกลอบสังหารในวังหลวงแคว้นฉิน เรื่องนี้แน่นอนว่าแคว้นฉินย่อมถูกวิพากษ์วิจารณ์

เรื่องที่สองเห็นจะหนีไม่พ้นหลักฐานที่ถูกพบในตัวมือสังหาร เนื่องจากมีใครบ้างไม่รู้ว่าอัครมหาเสนาบดีแคว้นฉู่ กุมอำนาจเหนือบัลลังก์มังกร

เรื่องสุดท้ายที่ทำเอาสะเทือนไปทั้งแคว้นฉิน เห็นจะหนีไม่พ้นความใกล้ชิดระหว่างท่านปราชญ์ผู้สูงส่ง กับหลินหยางกุนซือผู้ติดตามของอัครมหาเสนาบดีหนุ่มจากแคว้นฉู่

ภาพที่เซียงป่ายเหอในชุดตัวในสีขาวบางพลิ้วเปียกปอน กอดก่ายร่างใหญ่ของชายหนุ่ม ทำเอานางกำนัลวังหลวงต่างลือกันไปต่างๆ นานา

ที่หนักกว่าก็คือถึงกับมีนิยายประโลมโลกและสมุดภาพวาดล้อเลียนเหตุการณ์นั้น จนทำให้เกิดข่าวลือขึ้นไปทั่วทั้งเมืองหลวง

ได้ยินหลิ่งจือรายงานเรื่องราวทั้งหมดจบลง เซียงป่ายเหอได้แต่กุมขมับ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองหลิ่งจือ ก่อนมองไปยังประตูห้องที่มีขันทีและนางกำนัลคอยรับคำสั่ง

“หลิ่งจือ”

“เจ้าคะท่านปราชญ์”

“ไล่พวกเขาออกไปให้หมด ข้ามีเรื่องพูดกับเจ้าตามลำพัง เรื่องสำคัญมาก”

แม้จะรู้สึกประหลาดใจแต่หลิ่งจือก็ยังทำตามโดยดี นางเดินออกไปถ่ายทอดคำสั่ง ไม่นานทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ภายในหลงเหลือเพียงหลิ่งจือและนางเพียงสองคน

เซียงป่ายเหอยื่นมือออกมา “เอามาให้ข้า”

หลิ่งจือถึงกับสะดุ้ง “อะ...อะไรเจ้าคะ”

“สมุดภาพวาด ข้ารู้นะว่าเจ้ามี” ท่าทางมีพิรุธถึงเพียงนี้ ดูไม่ออกข้าก็โง่งมเต็มทนแล้ว!

หลิ่งจือทำท่าทางเสียดายสุดแสน ตอนที่นางส่งสมุดภาพวาดประกอบนิยายประโลมโลกออกมา เมื่อเปิดหน้าแรกเซียงป่ายเหอถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้า นางเงยหน้ามองหลิ่งจือก่อนหลับตาสะกดเพลิงโทสะ

‘ตำนานรักปราชญ์หญิงยอดดวงใจ’

ชื่อนิยายยังไม่ทำให้นางโกรธเท่ากับภาพประกอบ เพราะในภาพนั้นมีหนึ่งบุรุษอุ้มหญิงสาวซึ่งเปียกปอนเอาไว้ในอ้อมแขน แถมเสื้อผ้านั้นบางเสียยิ่งกว่าบาง มองเห็นทุกอย่างได้อย่างไม่ต้องคาดเดา ใบหน้าของทั้งสองนั้นชัดเจนว่าวาดขึ้นมาโดยมีผู้ใดเป็นต้นแบบ