บทที่ 7 ความวุ่นวายของบ้าน

โจวลี่อินพาลูกสาวเข้ามาในห้อง ก่อนจะเข้านอนก็เอ่ยบอกให้หลี่อิงอิงไปล้างหน้าแปรงฟัน เด็กน้อยก็ว่าง่ายเตรียมแปรงสีฟันแล้วเดินออกไปเข้าห้องน้ำทันที

หลังจากหลี่อิงอิงแปรงฟันเสร็จก็เดินเข้ามาในห้อง โจวลี่อินจึงออกไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนจะกลับเข้าห้องมาเห็นลูกสาวกำลังนอนอยู่บนเตียง ก่อนจะแอบมองมาที่เธอบ่อยๆ ทำเอาโจวลี่อินรู้สึกแปลกใจ

"อิงอิงป็นอะไรไปหรือ"

"อิงอิงอยากให้แม่เล่านิทานให้ฟังค่ะ" ก่อนหน้านี้หลี่อิงอิงเคยขอให้แม่เล่านิทานให้ฟัง โจวลี่อินก็ตะคอกเสียงใส่ไม่ยอมเล่าให้ฟังแถมยังหยิกเธอเสียจนเนื้อเขียว หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยขอให้แม่เล่าให้ฟังอีกเลยเพราะกลัวว่าจะโดนทำร้ายอีก แต่ว่าตอนนี้แม่ของเธอใจดีแล้ว ขอให้เล่านิทานให้ฟังคงจะไม่เป็นไร

"เอาไว้แม่ซื้อหนังสือนิทานมาแล้วจะเล่าให้ฟังนะจ๊ะ" โจวลี่อินเล่านิทานเป็นเสียที่ไหนกันละ เอาไว้วันหน้าเธอจะไปซื้อหนังสือนิทานมาให้ลูกสาวก็แล้วกัน

"ได้ค่ะ" หลี่อิงอิงรับคำอย่างว่าง่าย ถึงแม้เด็กน้อยจะอายุเพียงแค่สามขวบครึ่งแต่ก็เป็นเด็กที่รู้ความเป็นอย่างมาก ช่างเป็นเด็กที่น่ารักเสียจริงๆ ทำไมคนบ้านนี้ถึงจิตใจมืดบอด รังแกได้แม้กระทั่งหลานของตนเองได้ลงคอ ถึงแม้คนพวกนั้นจะไม่ชอบเธอแต่หลี่อิงอิงก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของหลี่เหว่ย

"ดีมากจ้ะ ได้เวลานอนแล้ว แม่จะปิดไฟแล้วนะ" โจวลี่อินเอ่ยบอกกับลูกสาวก่อนจะเดินไปปิดไฟ ในห้องจึงเหลือแต่ความมืดสนิท ร่างบางเดินกลับไปหย่อนตัวนั่งบนเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้กับเด็กน้อยข้างกายเพราะกลัวว่าลูกสาวจะหนาว

"แม่คะอิงอิงคิดถึงพ่อ เมื่อไรพ่อจะกลับมาหาพวกเราคะ" จู่ๆ เด็กน้อยก็เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความมืด เธอคิดถึงพ่อเหลือเกิน เห็นพี่หลินหลินกับพี่ชิงชิงมีทั้งพ่อแม่อยู่ด้วยกันพร้อมหน้า เธอก็อยากให้พ่อกลับมาอยู่กับเธอเหมือนกัน อยากให้พ่อคอยหยอกล้อเล่นเหมือนกับที่ลุงหยวนทำกับพี่หลินหลินและชิงชิง

"พ่อต้องไปทำงานจ้ะ แต่ถ้าหากว่าพ่อมีเวลาจะต้องรีบกลับมาหาอิงอิงอย่างแน่นอน" โจวลี่อินเอ่ยบอกกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลี่อิงอิงคงจะคิดถึงพ่อมากสินะ น่าสงสารเด็กคนนี้จัง เกิดมาในครอบครัวที่มีแต่คนแบบนี้ ดีเท่าไรแล้วที่หลี่อิงอิงไม่เกิดอาการป่วยเป็นซึมเศร้าเสียก่อน

"จริงเหรอคะแม่" เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

"จริงจ้ะ แต่ตอนนี้ได้เวลานอนแล้ว เด็กดีของแม่ต้องนอนได้แล้วจ้ะ" โจวลี่อินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลี่อิงอิงจึงยอมหลับตาลงอย่างว่าง่าย ไม่นานเด็กน้อยก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ได้ยินเสียงหายใจดังสม่ำเสมอ

โจวลี่อินจึงหลับตาลง ปล่อยวางความคิดทุกอย่างก่อนจะหลับไหลไปด้วยความอ่อนเพลีย สองร่างใหญ่เล็กนอนกอดกันภายใต้ผ้าห่มในห้องนอนที่ไม่กว้างมากแต่ถือว่าดีกว่าที่อยู่ของใครหลายๆ คน

ภายในครัวขนาดเล็กยังเปิดไฟสว่างไปทั่วทั้งห้องเมื่อหญิงสาวร่างบางอย่างหนิงเหมยกำลังยืนล้างถ้วยอยู่ หญิงสาวนึกโมโหเป็นอย่างมากที่ต้องมายืนล้างถ้วยท่ามกลางความหนาวแบบนี้ แทนที่เธอจะได้นอนใต้ผ้าห่มอุ่นๆ เป็นเพราะโจวลี่อินที่หนีเข้าห้องไม่ยอมล้างถ้วย นังแก่แม่สามีก็เลยต้องมาใช้เธอล้างแทน

มือบางหยิบถ้วยขึ้นมาขัดอยู่หลายใบ พอเสร็จแล้วก็ล้างด้วยน้ำเปล่าก่อนจะนำไปคว่ำ ความจริงแล้วต้องเช็ดด้วยผ้าให้แห้ง แต่หนิงเหมยขี้เกียจที่จะทำ จึงคว่ำถ้วยทั้งๆ ที่เปียกอย่างนั้น เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็เดินเข้าห้องนอน เห็นลูกๆ ทั้งสองยังวิ่งเล่นกันอยู่ในห้องส่วนสามีก็นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะ

"ทำไมถึงยังไม่ไปอาบน้ำ นี่มันดึกมากแล้วนะอาหลินอาชิง" หนิงเหมยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเสียงดังด้วยความหงุดหงิด เข้ามาในห้องนึกว่าลูกๆ อาบน้ำเตรียมจะเข้านอนแล้ว ที่ไหนได้ยังวิ่งเล่นกันอยู่เลย สามีของเธอก็ไม่คิดจะบอกให้เด็กๆไปอาบน้ำบ้างหรือไง มัวแต่อ่านหนังสืออะไรก็ไม่รู้ อ่านอยู่ที่โรงเรียนไม่พอหรือไง ถึงกลับมาบ้านแล้วยังต้องเอามาอ่านอีก

"แม่ดูพี่ชิงสิคะ มาแย่งดินสอของหลินหลินไป" หลี่หลินเห็นแม่เข้ามาก็รีบเอ่ยฟ้องทันที ดินสอแท่งนี้ คุณปู่เป็นคนซื้อให้เธอกับชิงชิงตนละแท่ง แต่พอพี่ชายของเธอทำหาย ก็มาแย่งเอาของเธอไปหน้าตาเฉย

"อาชิง มาแย่งของน้องทำไม เอาคืนให้น้องเดี๋ยวนี้เลย" หนิงเหมยหันไปดุลูกชายพร้อมกับสั่งให้อีกฝ่ายคืนดินสอให้กับหลี่หลิน

"ผมไม่คืน น้องหลินอยากเอายางลบของผมไปขว้างทิ้งก่อน ผมเอาดินสอของน้องหลินมา ก็ถือว่าหายกัน" หลี่ชิงเอ่ยบอกออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง หลี่หลินเคยขอยางลบจากหลี่ชิง พอพี่ชายไม่ให้ก็ขว้างยางลบทิ้งจนมันหายไป ทำเอาหลี่ชิงโกรธเป็นอย่างมากจนต้องเอาดินสอของอีกฝ่ายมาแทน

"อาหลินทำไมถึงทำอย่างนั้น" หนิงเหมยเอ่ยถามด้วยความปวดหัว

"..." หลี่หลินไม่ตอบเอาแต่เม้มปากแน่นเมื่อรู้ว่าตนเองผิด แต่เธอจะไม่ยอมรับผิดเด็ดขาด

"ขอโทษพี่ชายเดี๋ยวนี้อาหลิน" หนิงเหมยเอ่ยออกมาเสียงดังด้วยความโกรธ

"ไม่ค่ะ" หลี่หลินเอ่ยบอกจบก็วิ่งไปหาหลี่หยวนที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ทันที เธอรู้ว่าพ่อจะต้องช่วยเธออย่างแน่นอน

"แม่บอกให้ขอโทษพี่ชายไง" หนิงเหมยเดินเข้าไปหาลูกสาวพร้อมกับตะคอกเสียงใส่

"พ่อช่วยด้วย แม่จะตีหลินหลินแล้ว" เด็กน้อยรีบเอ่ยฟ้องพ่อของตนเองทันที

"นี่คุณจะเสียงดังไปถึงเมื่อไร กลัวว่าพ่อกับแม่ของผมจะไม่ตื่นมารับรู้เหรอว่าคุณกำลังจะลงไม้ลงมือกับลูก" หลี่หยวนปิดหนังสือลงก่อนจะหันมาต่อว่าภรรยา บางครั้งหนิงเหมยก็เป็นคนอ่อนหวานเอาใจเก่ง บางครั้งก็ทำตัวน่ารำคาญเสียจริง

"ฉันก็แค่สอนลูก ไม่อยากให้ลูกทำนิสัยไม่ดีก็เท่านั้นเอง"

"ก่อนจะสอนลูก ผมว่าคุณทำตัวของคุณให้เป็นแบบอย่างที่ดีก่อนจะดีกว่านะ" พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องไปทันที ทำเอาหนิงเหมยยืนนิ่งด้วยความโกรธ นี่เธอกำลังโดนสามีต่อว่าเหรอ นับวันเขาจะยิ่งเอาใหญ่แล้วนะ

ฝากกดเข้าชั้นคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ