บทที่ 11

“คุณหมอ... ทำแบบนี้ทำไมคะ” นิรินถามเสียงแผ่ว “หนูบอกแล้วไงคะ ว่าหนูไม่มีค่าพอให้คุณพ่อมาไถ่ตัว... คุณหมอเสียเงินค่ายาแพงๆ ไปก็ไม่ได้อะไรกลับคืนมาหรอกค่ะ”

แทนที่จะตอบคำถาม อารัญเดินกลับมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง เขาโน้มตัวลงมาใกล้ วางมือทั้งสองข้างท้าวลงบนฟูกนอน คร่อมกักขังร่างบอบบางของเธอไว้กลายๆ นัยน์ตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ มันไม่ได้มีความสงสาร ไม่ได้มีความเมตตา แต่เต็มไปด้วยความดุดันและเผด็จการตามสไตล์มาเฟีย

“ฉันไม่ได้สนใจว่าพ่อเธอจะมาไถ่ตัวหรือไม่ไถ่” อารัญพูดด้วยระดับเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน “และฉันก็ไม่ได้ทำเพราะใจดีอยากสงเคราะห์เธอ”

เขาละสายตาจากดวงตาของเธอ เลื่อนลงมามองที่ตำแหน่งหน้าอกซ้าย ภายใต้ชุดคนไข้สีฟ้าที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ

“แต่ในเมื่อเธอถูกส่งมาเป็นของของฉัน ชีวิตเธอ ร่างกายเธอ รวมถึงลมหายใจของเธอ มันก็ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน” อารัญเงยหน้าขึ้นสบตาเธออีกครั้ง แววตาของเขาวาวโรจน์และเอาแต่ใจ

“เสียงหัวใจน่ารำคาญแบบนี้... ฉันจะรักษามันเอง”

คำประกาศกร้าวนั้นตอกลิ่มลงในความรู้สึกของนิริน ถ้อยคำเหล่านั้นปราศจากความอ่อนหวาน ทว่ากลับหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยการประกาศกร้าวเพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของจากมัจจุราชหนุ่ม

อารัญยืดตัวขึ้น ยืนล้วงกระเป๋ามองคนป่วยที่นั่งนิ่งงันอยู่บนเตียง เขาไม่ได้แสดงความอ่อนโยนใดๆ เพิ่มเติม ชายหนุ่มหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูเหล็กบานหนา

“นอนพักซะ พรุ่งนี้เช้าฉันจะเข้ามาตรวจดูผลยา” เขาพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมามอง “และถ้าเธอยังคิดจะปล่อยให้ตัวเองตายง่ายๆ อีก... ฉันจะถือว่าเธอท้าทายอำนาจการรักษาของฉัน”

ประตูเหล็กเลื่อนปิดลงพร้อมเสียงล็อกอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้น นิรินถูกทิ้งให้อยู่ในห้องเพียงลำพังอีกครั้ง แต่ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เคยกดทับกลับเบาบางลงอย่างประหลาด

หญิงสาวยกมือขึ้นทาบลงบนหน้าอกซ้ายของตัวเอง สัมผัสถึงแรงเต้นของหัวใจที่เริ่มกลับมาเป็นจังหวะสงบ แม้จะยังรู้สึกเจ็บแปลบอยู่บ้าง แต่ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่เคยกดทับอยู่ตรงนี้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้เจือจาง

เธอหลับตาลงช้าๆ ซึมซับความรู้สึกที่แปลกประหลาดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต... ความรู้สึกที่ว่า มีใครสักคนกำลังพยายามยื้อแย่งชีวิตของเธอ มาจากเงื้อมมือของความตายอย่างแท้จริง

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องพักฟื้นบอกเวลาบ่ายสองโมงตรง

นิรินนั่งเหม่อมองสายน้ำเกลือที่หยดลงมาตามท่อพลาสติกใสอย่างสม่ำเสมอ ของเหลวที่ไหลเข้าสู่เส้นเลือดของเธอในวันนี้ไม่ใช่ยาบรรเทาอาการแบบที่เคยได้รับ แต่มันคือยาควบคุมการเต้นของหัวใจและยาขยายหลอดลมเกรดพรีเมียมที่ นพ.อารัญ สั่งเบิกฉุกเฉินมาเมื่อคืน

ผลลัพธ์ของมันชัดเจนจนคนป่วยเองยังรู้สึกได้

ความอึดอัดแน่นหน้าอกที่คอยตามหลอกหลอนมาตลอดชีวิตเบาบางลงอย่างน่าประหลาดใจ จังหวะการสูบฉีดเลือดในอกซ้ายที่เคยเต้นสะดุดและรัวเร็ว กลับมาทำงานในจังหวะที่นิ่งและลึกขึ้น แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียจากการขาดอาหารก่อนหน้านี้ แต่ลมหายใจที่สูดเข้าปอดแต่ละครั้งกลับเต็มอิ่มกว่าที่เคยเป็น

หญิงสาวยกมือขวาขึ้นทาบลงบนหน้าอกตัวเอง สัมผัสถึงก้อนเนื้อที่กำลังทำงานอยู่ภายใต้ซี่โครง ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาฉายชัดในหัว ภาพของผู้ชายสวมแว่นตากรอบเงินที่พุ่งเข้ามาช่วยชีวิตเธอ ฝ่ามือใหญ่ที่กดทาบลงมาเพื่อบังคับจังหวะหายใจ และน้ำเสียงดุดันที่ประกาศกร้าวว่าจะรักษาเสียงหัวใจของเธอด้วยตัวเอง

เขาเป็นคนน่ากลัว เป็นศัตรูที่ประกาศตัวชัดเจนว่าเกลียดชังครอบครัวของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาดึงเธอขึ้นมาจากความตายอย่างเอาจริงเอาจัง

เสียงปลดล็อกประตูอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดที่กำลังสับสนของนิริน

บอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ชื่อ 'คิน' ก้าวเข้ามาในห้อง ในมือของเขาไม่ได้ถือถาดอาหารเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นชุดเสื้อผ้าที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย มันคือเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาเข้มเนื้อผ้านุ่มและกางเกงผ้าฝ้ายขายาวสีดำที่ขนาดดูเล็กกว่าชุดของอารัญ แต่ก็ยังใหญ่กว่าตัวของนิรินอยู่ดี

"นายสั่งให้เอามาให้เปลี่ยนครับ" คินวางชุดลงบนปลายเตียง น้ำเสียงของเขาราบเรียบและรักษาระยะห่างตามหน้าที่ "พยาบาลถอดสายน้ำเกลือออกให้แล้ว คุณรินเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ นายอนุญาตให้ออกจากห้องนี้ได้แล้วครับ"

นิรินก้มมองพลาสเตอร์ยาบนหลังมือตัวเองที่เพิ่งถูกปิดทับรอยเข็มไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เธอเงยหน้ามองบอดี้การ์ดหนุ่มด้วยความแปลกใจ

"คุณหมอ... จะให้หนูไปไหนคะ"

"ไปเดินดูรอบๆ คลินิกครับ" คินตอบสั้นๆ "นายบอกว่าขังคุณไว้ในห้องแคบๆ นานเกินไป เดี๋ยวจะตรอมใจตายคาคลินิกเสียก่อน เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเคาะเรียกผมที่หน้าประตูนะครับ ผมจะพาไปหานาย"

พูดจบ คินก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้นิรินนั่งงุนงงอยู่บนเตียง

เธอไม่ได้คาดคิดว่าจะได้รับอิสระเร็วขนาดนี้ แม้จะเป็นอิสระแค่ภายในอาณาเขตของคลินิกใต้ดินก็ตาม หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียง หยิบเสื้อผ้าที่คินนำมาให้เดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองอย่างเงียบเชียบ