บทที่ 12

สิบห้านาทีต่อมา นิรินในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาพับแขนและกางเกงขายาวที่ต้องพับขาขึ้นสองทบ ก็เดินตามหลังคินออกมาจากกรงขังสีขาวเป็นครั้งแรกในรอบสามวัน

ทางเดินด้านนอกไม่ได้เป็นสีขาวสะอาดตาเหมือนในห้องพักฟื้น ผนังทางเดินถูกทาด้วยสีเทาเข้มตัดกับแสงไฟนีออนสีขาวอมฟ้า บรรยากาศเงียบสงัดและเย็นเยียบ อากาศผสมปนเปไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กลิ่นสนิมเหล็ก และกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่พยายามกลบเกลื่อนบางสิ่ง

ยิ่งเดินลึกเข้าไปตามโถงทางเดิน นิรินยิ่งสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติของสถานที่แห่งนี้

มันไม่ใช่คลินิกรักษาโรคทั่วไป และไม่ใช่โรงพยาบาลเอกชนหรูหรา แต่มันเหมือนป้อมปราการที่ถูกสร้างขึ้นใต้ดิน มีประตูเหล็กบานหนาปิดกั้นเป็นโซนๆ และทุกจุดเชื่อมต่อจะมีชายชุดดำยืนเฝ้าอยู่อย่างแน่นหนา

คินพาเธอมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานเลื่อนกระจกฝ้าที่เขียนป้ายตัวอักษรภาษาอังกฤษว่า โซนพักผ่อน' เขาแตะคีย์การ์ดปลดล็อก ประตูเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นพื้นที่ด้านในที่กว้างขวางกว่าที่คิด

มันคือโซนพักผ่อนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโซฟาหนังสีดำ ทีวีจอยักษ์ โต๊ะบิลเลียด และเคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่ม แสงไฟในโซนนี้สลัวกว่าด้านนอก ควันบุหรี่ลอยจางๆ อยู่ในอากาศ แม้จะมีระบบดูดควันทำงานอยู่ก็ตาม

และที่สำคัญที่สุด... ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คน

นิรินชะงักฝีเท้าอยู่แค่หน้าประตู สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องลั่นเมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับกลุ่มคนไข้ที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ตามมุมต่างๆ

ชายฉกรรจ์รอยสักเต็มตัวที่กำลังนั่งเล่นไพ่พลางสบถคำหยาบ ชายวัยกลางคนที่มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะและมีคราบเลือดซึมนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่บาร์ บางคนมีเฝือกดามแขน บางคนนั่งขัดปืนกระบอกเล็กกึ่งเล่นกึ่งจริง ทุกคนในห้องนี้ล้วนแผ่รังสีความอันตรายและคาวเลือดออกมาอย่างปิดไม่มิด

นี่คือโลกใต้ดิน โลกของอาชญากรที่บาดเจ็บและไม่สามารถเดินเข้าโรงพยาบาลสว่างๆ ได้

"มัวยืนบื้อทำไม เดินเข้ามา"

เสียงทุ้มต่ำและคุ้นหูดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง นิรินสะดุ้งเล็กน้อย หันไปตามเสียงก่อนจะพบร่างสูงใหญ่ของอารัญนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเดี่ยวตัวใหญ่ริมผนังกระจก

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทตัวเก่ง แขนเสื้อพับขึ้นถึงศอกเผยให้เห็นนาฬิกาเรือนหรู บนตักมีแฟ้มประวัติคนไข้วางอยู่ สายตาคมกริบภายใต้แว่นตากรอบเงินตวัดมองมาที่เธออย่างประเมิน

นิรินกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ เธอไม่กล้าสบตากับพวกผู้ชายหน้าตาน่ากลัวในห้องที่เริ่มหันมามองเธอเป็นตาเดียว หญิงสาวก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง แล้วรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาอารัญให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

เมื่อเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา อารัญก็ปิดแฟ้มในมือลงดังพับ

"นั่งลง" เขาพยักพเยิดหน้าไปยังโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม

นิรินยอมทำตามอย่างว่าง่าย เธอทิ้งตัวลงนั่งหมิ่นๆ บนขอบโซฟา สองมือบีบเข้าหากันแน่นบนตัก พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาอยากรู้อยากเห็นจากคนรอบข้าง

"ฉันให้คินพาเธอออกมาเดินยืดเส้นยืดสาย เพราะไม่อยากให้กล้ามเนื้อฝ่อจนกลายเป็นภาระในการรักษา" อารัญเริ่มต้นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่าทางของเขาผ่อนคลายแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่กดข่มทุกคนในบริเวณนั้น "ตั้งแต่วันนี้ไป ในช่วงบ่ายเธอสามารถออกมานั่งในโซนนี้ได้ จำกัดเวลาแค่สองชั่วโมง"

"ขอบคุณค่ะ... คุณหมอ" นิรินตอบรับเสียงเบา

"แต่อย่าคิดว่าการที่ฉันอนุญาตให้ออกจากห้อง จะหมายความว่าเธอมีสิทธิพิเศษอะไร" อารัญเอนหลังพิงพนักโซฟา นัยน์ตาเยียบเย็นจ้องมองใบหน้าของเธอ "เธอคือนักโทษ คือสิ่งของขัดดอกที่ตระกูลหวังทิ้งไว้ ฉันอนุญาตให้เธอเดินหายใจอยู่ในคลินิกนี้ได้ ก็เพื่อรอเวลาที่สภามาเฟียจะตัดสินใจว่าจะเอายังไงกับชีวิตเธอ"

คำพูดของเขาตอกย้ำสถานะที่แท้จริงอย่างโหดร้าย นิรินเม้มริมฝีปากเบาๆ เธอรู้ดีอยู่แล้ว แค่เมื่อคืนเขาใจดีรักษาเธอ ไม่ได้แปลว่าความแค้นระหว่างเขาและพ่อของเธอจะหายไป

"หนูเข้าใจค่ะ" เธอตอบกลับโดยไม่เถียง

"เข้าใจก็ดี" อารัญลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โยนแฟ้มประวัติคนไข้ให้คินที่ยืนอยู่ด้านหลัง "ตามมา ฉันจะพาไปดูอะไรบางอย่าง จะได้รู้ไว้ว่าการเดินเพ่นพ่านในที่ของฉัน เธอต้องเจอกับอะไรบ้าง"

อารัญออกเดินนำหน้าไปทางโซนโต๊ะบิลเลียด นิรินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลุกขึ้นและเดินตามเขาไปติดๆ เธอไม่กล้าทิ้งระยะห่างมากนัก เพราะยิ่งเดินลึกเข้าไปในห้อง สายตาของผู้ชายหลายคนที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ก็ยิ่งจับจ้องมาที่เธออย่างเปิดเผย

สายตาพวกนั้นไม่ได้มองเธอด้วยความเคารพหรือเกรงใจ แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังประเมินเนื้อชิ้นใหม่ที่หลงเข้ามาในถ้ำเสือ

นิรินรู้สึกเหมือนตัวเองเปลือยเปล่าท่ามกลางฝูงหมาป่า เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งไม่ได้ช่วยปกปิดความเปราะบางของเธอเลยสักนิด ขนอ่อนตามหลังคอของเธอลุกชัน หญิงสาวเผลอขยับเข้าไปใกล้แผ่นหลังกว้างของอารัญโดยสัญชาตญาณ อย่างน้อยรังสีความน่ากลัวของเขาก็เป็นสิ่งเดียวที่พอจะกันสายตาคุกคามเหล่านั้นออกไปได้บ้าง

อารัญหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะบิลเลียดที่กำลังมีชายฉกรรจ์สามคนแทงลูกคิวกันอยู่ หนึ่งในนั้นคือชายร่างกำยำที่มีรอยแผลเป็นทางยาวพาดผ่านคิ้วขวา เขาสวมเสื้อกล้ามสีดำรัดรูป เผยให้เห็นรอยสักรูปงูที่เลื้อยพันท่อนแขน

ชายคนนั้นหยุดชะงักเมื่อเห็นอารัญเดินเข้ามา เขาวางไม้คิวลงและค้อมศีรษะให้ศัลยแพทย์หนุ่มด้วยความเกรงใจ

"อ้าว หมอรัญ วันนี้ลงมาตรวจถึงข้างล่างเลยเหรอครับ"