บทที่ 10

“เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว” เขาตั้งคำถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่คาดคั้น

นิรินยังคงหอบหายใจน้อยๆ เธอส่ายหน้าเบาๆ พยายามกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก “หนู... ไม่แน่ใจค่ะ มันชอบเป็นเวลาที่หนูตกใจ หรือเวลาที่อากาศเย็นจัด...”

“ฉันไม่ได้ถามถึงอาการกำเริบ” อารัญสวนกลับ ขยับเข้ามาประชิดขอบเตียงอีกก้าว “ฉันถามว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะเรื้อรังขนาดนี้ ปล่อยทิ้งไว้มานานแค่ไหน ทำไมถึงไม่มีประวัติการทำเอคโค่ หรือการปรับยาในรอบสองปีที่ผ่านมาเลย”

คำถามทางการแพทย์ที่แทงตรงจุดทำให้นิรินชะงัก หญิงสาวก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก ริมฝีปากที่เพิ่งมีสีเลือดฝาดกลับมาซีดลงอีกครั้ง

“ไม่มีใครพาหนูไปตรวจหรอกค่ะ” เธอตอบเสียงเบาหวิว คล้ายกำลังพูดกับตัวเองมากกว่าตอบคำถามหมอ “คุณพ่อบอกว่า... การพาหนูเข้าออกโรงพยาบาลเอกชนบ่อยๆ มันเป็นเรื่องสิ้นเปลือง และทำให้ตระกูลเสียชื่อเสียงที่มีลูกสาวขี้โรค”

คำตอบนั้นทำให้อารัญขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์

“แล้วเธอกินยาอะไรควบคุมอาการ”

“ยาเม็ดสีขาวๆ เล็กๆ ค่ะ หนูไม่รู้ชื่อ...” นิรินตอบตามตรง “เวลาที่หนูหายใจไม่ออก ป้าแม่บ้านจะไปซื้อยาจากคลินิกทั่วไปแถวปากซอยมาให้กิน พออาการดีขึ้นก็หยุดกินไปเอง...”

อารัญหลับตาลงช้าๆ พยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ของประธานสภามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ มีทรัพย์สินหมุนเวียนนับพันล้าน แต่กลับถูกทิ้งให้กินยาประทังชีวิตจากคลินิกห้องแถวโดยไม่มีแม้แต่หมอเจ้าของไข้ ไม่มีใครสนใจว่าเธอจะช็อกตายตอนไหน ปล่อยให้กล้ามเนื้อหัวใจทำงานหนักจนพังทลายลงเรื่อยๆ

ข้อมูลที่ได้รับยิ่งตอกย้ำภาพความเน่าเฟะของตระกูลหวัง ตาแก่สารเลวนั่นไม่ได้ส่งลูกสาวมาเป็นหมากขัดดอก แต่ส่งก้อนเนื้อที่รอวันเน่าเปื่อยมาทิ้งไว้เพื่อปัดภาระพ้นตัวชัดๆ

และความโกรธของอารัญในตอนนี้ ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ผู้หญิงตรงหน้าอีกต่อไป มันพุ่งตรงไปยังต้นตอของความบัดซบทั้งหมด

“ทำไมถึงยอม” อารัญเปิดเปลือกตาขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความเศร้า “ทำไมถึงปล่อยให้พวกมันทำเหมือนเธอไม่ใช่คน ไม่ดิ้นรน ไม่เรียกร้อง ปล่อยให้ตัวเองนั่งรอความตายโง่ๆ อยู่ในบ้านหลังนั้นได้ยังไง”

“แล้วหนูมีสิทธิ์เลือกเหรอคะ” นิรินเงยหน้าขึ้นเถียง แววตาของเธอไม่ได้ก้าวร้าว แต่มันคือความตัดพ้อที่สั่งสมมาทั้งชีวิต “คุณหมอก็รู้ว่าบ้านนั้นเขาไม่เคยแคร์ว่าหนูจะเป็นหรือตาย”

“สิทธิ์ของความเป็นมนุษย์ไง!” อารัญเผลอขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัว “ต่อให้พ่อเธอจะเลวทรามขนาดยกเธอให้ศัตรู แต่ตัวเธอเองก็ต้องหัดรักชีวิตตัวเองบ้าง ไม่ใช่ยอมก้มหน้ารับสภาพเป็นเศษขยะรอวันถูกกวาดทิ้งแบบนี้!”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและรุนแรงของเขาแทงทะลุความรู้สึกของนิริน หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงแหมะลงบนหลังมือ เธอถูกคนในบ้านด่าว่าตัวภาระมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งไหนที่มันเจ็บปวดเท่ากับการถูกผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอ ชี้หน้าด่าว่าเธอไม่รักตัวเอง

“หนูก็แค่อยากมีชีวิตรอดไปวันๆ...” นิรินพูดเสียงสั่นสะอื้น มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาที่แก้มลวกๆ “ถ้าการดิ้นรนมันทำให้หนูเจ็บปวดกว่าเดิม การอยู่เงียบๆ มันก็คือวิธีปกป้องตัวเองที่ดีที่สุดของหนู คุณหมอไม่เคยเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการ คุณหมอไม่เข้าใจหรอกค่ะ”

อารัญมองผู้หญิงที่กำลังร้องไห้เงียบๆ บนเตียง ความดื้อดึงของเธอไม่ใช่การแข็งข้อ แต่มันคือกลไกป้องกันตัวของคนที่ถูกทำร้ายจนแหลกสลาย เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า เป็นคนคุมเกมทรมานศัตรู แต่กลายเป็นว่าศัตรูตัวเล็กๆ คนนี้กลับทิ้งน้ำหนักความรู้สึกผิดชอบชั่วดีลงบนบ่าของเขาอย่างจัง

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว หันหลังเดินไปที่แผงควบคุมระบบสื่อสารบนผนังห้อง เขากดปุ่มเรียกหาลูกน้องคนสนิทที่อยู่ด้านนอก

“คิน”

“ครับนาย” เสียงคินตอบรับผ่านลำโพงทันที

“ติดต่อไปที่บริษัทยา แจ้งรหัสวีไอพีของฉัน สั่งเบิกลอตยาควบคุมโรคหัวใจและยาขยายหลอดลมเกรดพรีเมียมที่สุดมาให้หมด เอาตัวที่ผลข้างเคียงน้อยที่สุดและบำรุงกล้ามเนื้อหัวใจโดยตรง ฉันต้องการให้ของมาถึงที่นี่ก่อนรุ่งเช้า”

คำสั่งของอารัญทำให้นิรินที่กำลังสะอื้นอยู่เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง ยาเกรดพรีเมียมที่เขาพูดถึง เธอรู้ดีว่าราคามันสูงลิบลิ่วเกินกว่าที่พ่อเธอจะยอมจ่ายให้ลูกเมียน้อยอย่างเธอแน่นอน

“ยาพวกนั้นราคาสูงมากนะครับนาย สั่งด่วนแบบนี้ต้องจ่ายบวกเพิ่มอีกหลายเท่า” คินท้วงติงด้วยความแปลกใจ เพราะปกติเจ้านายไม่เคยใช้อภิสิทธิ์ทางการแพทย์ขั้นสูงสุดกับนักโทษคนไหนมาก่อน

“ฉันเป็นคนจ่าย ไม่ใช่ตระกูลหวัง” อารัญตอบเสียงกร้าว “สั่งมาตามที่ฉันบอก และให้พยาบาลเข้ามาเปลี่ยนสายน้ำเกลือเพื่อเตรียมดริปยาตัวใหม่ให้ผู้หญิงคนนี้ด้วย”

“รับทราบครับนาย”

อารัญปล่อยมือจากปุ่มอินเตอร์คอม เขาหมุนตัวกลับมามองนิรินที่ยังคงนั่งเบิกตากว้างมองเขาอยู่บนเตียง คราบน้ำตายังเกาะติดอยู่บนหางตา แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ

“คุณหมอ... ทำแบบนี้ทำไมคะ”