บทที่ 13

"อ้าว หมอรัญ วันนี้ลงมาตรวจถึงข้างล่างเลยเหรอครับ" ชายรอยสักงูทักทาย น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและติดจะก้าวร้าว

"แค่ลงมาดูความเรียบร้อย" อารัญตอบเสียงเรียบ "แผลถูกยิงที่สีข้างของแกเป็นยังไงบ้าง ไอ้เชิด"

"หายห่วงครับหมอ ฝีมือเย็บของหมอเนียนซะจนผมแทบจะกลับไปรับงานกระทืบคนได้พรุ่งนี้เลย" ไอ้เชิดหัวเราะร่วน

แต่ในขณะที่พูด สายตาของไอ้เชิดกลับไม่ได้มองหน้าอารัญ มันตวัดเลยไปด้านหลัง เล็งเป้าหมายไปที่ร่างเล็กบางของนิรินที่ยืนหลบอยู่หลังแผ่นหลังกว้างของศัลยแพทย์หนุ่ม

รอยยิ้มหยาบโลนปรากฏขึ้นบนมุมปากของนักเลงปลายแถว มันไล่สายตามองตั้งแต่ใบหน้าซีดเซียวที่ปราศจากเครื่องสำอาง ลำคอระหงที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ต ลงมาจนถึงช่วงขาเรียวเล็กที่ซ่อนอยู่ในกางเกงผ้าฝ้าย

"แล้วนั่น..." ไอ้เชิดพยักหน้าไปทางนิริน "พยาบาลคนใหม่ของคลินิกเหรอครับหมอ หน้าตาจิ้มลิ้มสเปกผมเลยว่ะ ดูท่าทางบอบบางน่ารังแกดีจัง"

คำพูดแทะโลมที่มาพร้อมกับสายตาหยาบคายทำให้นิรินตัวชาวาบ เธอถอยหลังไปครึ่งก้าว มือบางเผลอยกขึ้นกำชายเสื้อเชิ้ตสีดำของอารัญไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว มันคือปฏิกิริยาป้องกันตัวของคนที่กำลังหวาดกลัวขั้นสุด

อารัญสัมผัสได้ถึงแรงดึงเบาๆ ที่ชายเสื้อด้านหลัง โสตประสาทของเขาได้ยินเสียงลมหายใจของนิรินที่เริ่มติดขัดขึ้นมานิดๆ

ความหงุดหงิดสายหนึ่งก่อตัวขึ้นในช่องท้องของอารัญทันที

เขาไม่ได้หงุดหงิดที่นิรินมาเกาะเสื้อเขา แต่เขาหงุดหงิดสายตาของไอ้สวะตรงหน้าที่กล้ามองของของเขาด้วยสายตาหยาบโลน

"ไม่ใช่พยาบาล" อารัญตอบเสียงต่ำ ระดับความเย็นชาในน้ำเสียงลดฮวบลงจนคนฟังเริ่มรู้สึกได้

แต่ไอ้เชิดที่ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเองกลับย่ามใจ มันขยับก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะบิลเลียดมากขึ้น ชะโงกหน้ามองนิรินด้วยแววตาหื่นกระหาย

"ถ้าไม่ใช่พยาบาล งั้นก็อีหนูคนใหม่ของหมอเหรอครับ" ไอ้เชิดหัวเราะในลำคอ "แหม หมอรัญนี่ตาถึงนะ ปกติเห็นควงแต่ดาราพริตตี้ เปลี่ยนรสชาติมาควงเด็กจืดๆ แบบนี้บ้างก็เข้าท่าดี... ว่าแต่ ถ้าหมอเบื่อแล้ว ผมขอเซ้งต่อได้ไหมครับ จ่ายงามๆ เลย"

พูดจบ ไอ้เชิดก็ยื่นมือที่สากกร้านหมายจะไปจับปลายคางของนิรินที่ยืนหลบอยู่

นิรินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอสะดุ้งสุดตัวและเบี่ยงหน้าหลบฝ่ามือนั้นอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพงด้านหลังจนไร้ทางหนี

แต่ก่อนที่ปลายนิ้วสกปรกของไอ้เชิดจะทันได้สัมผัสโดนแม้แต่ปลายเส้นผมของเธอ...

พลั่ก!

อารัญไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ด่าทอ เขาใช้ความเร็วดุจสัตว์ป่าพุ่งเข้าประชิดตัวไอ้เชิด มือซ้ายของเขาคว้าหมับเข้าที่คอหอยของนักเลงร่างยักษ์ ออกแรงบีบและกระแทกร่างของมันเข้ากับขอบโต๊ะบิลเลียดอย่างรุนแรงจนลูกคิวบนโต๊ะกระเด็นตกพื้นเสียงดังขรม

"อั้ก!" ไอ้เชิดเบิกตากว้างด้วยความจุกและตกใจ สองมือของมันพยายามแกะมือของหมอหนุ่มที่บีบรัดคอหอยมันอยู่ราวกับคีมเหล็ก

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องพักผ่อนใต้ดินทันที ลูกน้องของไอ้เชิดอีกสองคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ชะงักค้าง ไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าช่วยลูกพี่ เพราะทุกคนรู้ดีว่าที่นี่คือถิ่นของใคร และการมีเรื่องกับเจ้าของสถานที่แห่งนี้หมายถึงความตายที่ไม่มีหลุมฝัง

อารัญกดน้ำหนักมือลงไปที่ลำคอของไอ้เชิดมากขึ้น นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนบรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือก เขาล้วงมือขวาเข้าไปในเสื้อแจ็กเก็ตของไอ้เชิด ดึงปืนพกขนาด 9 มม. ที่มันพกติดตัวออกมาอย่างง่ายดาย

แกร๊ก!

เสียงปลดเซฟปืนดังก้องในความเงียบ อารัญยกกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมขึ้นจ่อลงกลางหน้าผากของไอ้เชิดโดยไม่มีความลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

"มึงคิดว่าตัวเองกำลังเห่าอยู่หน้าบ้านใคร ไอ้เชิด" อารัญพูดลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันที่พร้อมจะลั่นไกได้ทุกเมื่อ

"หมอ... อึก... ผมขอโทษ... ผมพูดเล่น..." ไอ้เชิดพยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่ถูกบีบ เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าผาก ความกร่างเมื่อครู่หดหายไปจนหมดสิ้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับมัจจุราชตัวจริง

"กูไม่ตลกกับมึง" อารัญตอกกลับ ปลายกระบอกปืนกดแรงลงบนผิวหนังจนเป็นรอยแดง "ผู้หญิงคนนี้คือของของกู เป็นกรรมสิทธิ์ของกูคนเดียว"

เขาปรายตามองนิรินที่ยืนตัวสั่นพิงกำแพงอยู่ด้านหลัง ก่อนจะตวัดสายตากลับมากวาดมองผู้ชายทุกคนในห้องพักผ่อนใต้ดิน สายตาของเขาดุดันและทรงอำนาจจนพวกนักเลงหัวไม้ต้องรีบก้มหน้าหลบตา

"ใครที่มันบังอาจใช้สายตาสกปรกๆ มองของของกู หรือคิดจะยื่นมือมาแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บ..." อารัญลดระดับปืนลงจากหน้าผาก เลื่อนมาจ่อที่หน้าอกซ้ายของไอ้เชิด... ตรงตำแหน่งของหัวใจ "กูจะควักหัวใจมันออกมาโยนให้หมาแดก โดยไม่ใช้ยาชา"

คำขู่ของศัลยแพทย์เถื่อนไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ทุกคนในคลินิกนี้รู้ดีว่า นพ.อารัญ สามารถผ่าตัดช่วยชีวิตคนได้เก่งกาจแค่ไหน เขาก็สามารถชำแหละอวัยวะคนเป็นๆ ได้อย่างเลือดเย็นไม่แพ้กัน

ไอ้เชิดหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด มันพยักหน้ารัวๆ ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

"ขะ... เข้าใจแล้วครับหมอ... ผมจะไม่มอง... จะไม่ยุ่งอีกแล้วครับ..."