บทที่ 4

นิรินยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก อาการปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังและท่อนแขน เธอหันมองสำรวจรอบตัว ห้องพักฟื้นนี้กว้างขวางและตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวสะอาดตา แต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด มันไม่มีหน้าต่าง ไม่มีช่องระบายอากาศ ผนังทุกด้านเรียบสนิท มีเพียงประตูบานหนาหนักที่ทำจากเหล็กเคลือบสีขาวบานเดียวเท่านั้นที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอก

มันไม่เหมือนห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพี แต่มันเหมือนกรงขังที่ถูกออกแบบมาเพื่อไม่ให้ใครเล็ดลอดออกไปได้

ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด นิรินตวัดขาทั้งสองข้างลงจากเตียง ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับพื้นกระเบื้องยางสีเทาเย็นเฉียบ เธอใช้มือขวากุมเสาน้ำเกลือไว้เป็นหลักยึด แล้วค่อยๆ พยุงตัวเองเดินตรงไปยังประตูบานนั้น

มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดสเตนเลส ออกแรงบิดและดึง

มันล็อกสนิท

นิรินออกแรงเขย่าลูกบิดอีกสองสามครั้ง แต่ประตูเหล็กบานนั้นไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ความตื่นตระหนกเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง หลอดลมที่เพิ่งได้รับการรักษาเริ่มหดเกร็งขึ้นมาอีกนิดตามสภาวะความเครียด เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติ บอกตัวเองว่าอย่าเพิ่งตื่นตระหนกจนอาการกำเริบซ้ำ

แกร๊ก...

เสียงปลดล็อกอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นจากด้านนอก ลูกบิดประตูถูกหมุนเปิดออกอย่างแรงจนนิรินต้องผงะถอยหลัง

ชายร่างสูงใหญ่ก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามาภายในห้อง นพ. อารัญ ภักดีดำรง ไม่ได้สวมเสื้อกาวน์สีขาวเหมือนเมื่อคืน เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแล็กสีเดียวกัน รูปลักษณ์ที่กลมกลืนไปกับความมืดมิดตัดกับความสว่างจ้าของห้องพักฟื้นอย่างสิ้นเชิง อารัญตวัดสายตาเย็นเยียบมองหญิงสาวที่ยืนเกาะเสาน้ำเกลืออยู่กลางห้อง

"ตื่นมาก็คิดจะหาทางออกเลยหรือไง" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงความเย็นชาจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน

นิรินเบียดตัวเข้าหาเสาน้ำเกลือโดยสัญชาตญาณ เธอเงยหน้ามองผู้ชายที่สูงกว่าเธอเกือบไม้บรรทัด เขากดดันเธอด้วยสายตาและท่าทางที่แผ่อำนาจคุกคามชัดเจน

อารัญก้าวเดินเข้ามาหา นิรินเผลอถอยหลังหนีหนึ่งก้าว แต่สายน้ำเกลือที่ตึงรั้งทำให้เธอเสียหลักเซไปด้านหลัง

ฝ่ามือใหญ่คว้าเข้าที่ต้นแขนซ้ายของเธออย่างรวดเร็ว แรงบีบนั้นไม่ได้มีความนุ่มนวลเลยสักนิด มันแน่นจนนิรินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เขาดึงร่างบอบบางของเธอกลับมายืนทรงตัวได้ ก่อนจะออกแรงกระชากเบาๆ บังคับให้เธอเดินกลับไปที่เตียง

"ขึ้นไปนั่ง" เขาสั่งเสียงดุ

นิรินไม่กล้าขัดขืน เธอยอมปีนกลับขึ้นไปนั่งบนเตียงผู้ป่วย รวบมือทั้งสองข้างประสานกันไว้บนตัก อารัญปล่อยมือจากแขนของเธอ เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มบนเครื่องมอนิเตอร์เพื่อดูค่าออกซิเจนและอัตราการเต้นของหัวใจย้อนหลัง ก่อนจะหยิบไฟฉายขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อกระเป๋าเสื้อเชิ้ต

"เงยหน้า"

เมื่อหญิงสาวยังคงนั่งก้มหน้ามองมือตัวเองด้วยความหวาดกลัว อารัญก็หมดความอดทน มือใหญ่ที่เพิ่งล้วงไฟฉายออกมา เอื้อมไปบีบปลายคางของนิรินแล้วเชิดหน้าเธอขึ้นอย่างถือวิสาสะ

สัมผัสหยาบกระด้างจากปลายนิ้วของเขาทำให้ลมหายใจของนิรินสะดุด แสงไฟฉายดวงเล็กส่องวาบเข้ามาในดวงตาจนเธอต้องหรี่ตาลง อารัญตรวจดูการตอบสนองของรูม่านตาทั้งสองข้างอย่างรวดเร็วและเป็นมืออาชีพ

"ทางเดินหายใจยุบบวมไปเยอะ แต่ออกซิเจนในเลือดยังต่ำกว่ามาตรฐานนิดหน่อย" เขาพูดพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะคุยกับคนป่วย ปิดไฟฉายแล้วเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อตามเดิม ก่อนจะดึงสายออกซิเจนแคนนูล่าออกจากจมูกของเธอ "ถอดออกได้ เธอไม่ตายง่ายๆ แล้ว"

"ที่นี่... ที่ไหนคะ" นิรินรวบรวมความกล้าเปล่งเสียงถามออกมาเป็นครั้งแรก เสียงของเธอแหบพร่าและเบาหวิว คอแห้งผากเหมือนอมทรายไว้ในปาก

อารัญละสายตาจากจอมอนิเตอร์ กลับมามองใบหน้าซีดเซียวของเธอ มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน

"นรกมั้ง" เขาตอบสั้นๆ "แต่เป็นนรกวีไอพีสำหรับขยะที่ถูกตระกูลหวังทิ้งขว้าง"

คำว่า 'ตระกูลหวัง' และ 'ขยะทิ้งขว้าง' ทิ่มแทงความรู้สึกของนิรินอย่างจัง เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ พยายามเก็บซ่อนความสั่นไหวในแววตา

"คุณ... คุณหมอเป็นคนช่วยหนูไว้เหรอคะ"

"อย่าสำคัญตัวผิด" อารัญสวนกลับทันที น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นดุดัน "ฉันไม่ได้อยากช่วยศัตรูให้รอดชีวิต ฉันตั้งใจจะปล่อยให้เธอขาดอากาศตายดิ้นทุรนทุรายอยู่หน้าคลินิกนั่นแหละ แต่บังเอิญว่าสัญชาตญาณความเป็นหมอมันขัดขวางการฆ่าคนทางอ้อมของฉัน ก็เลยจำใจต้องลากคอเธอขึ้นมาจากความตาย"

นิรินรับฟังคำพูดร้ายกาจนั้นด้วยความรู้สึกชาหนึบ เธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ ไม่รู้ว่าเขาคือใคร และไม่รู้ว่าตระกูลของเธอไปสร้างความแค้นอะไรให้เขา แต่สายตาที่เขามองมา มันเต็มไปด้วยความชิงชังที่ฝังรากลึก

"ถ้าอย่างนั้น... ทำไมไม่ปล่อยหนูไปล่ะคะ" นิรินถามเสียงแผ่ว "ในเมื่อคุณหมอไม่อยากช่วย และหนูก็ไม่ใช่คนที่คุณหมอต้องการ"

"ใครบอกว่าฉันไม่ต้องการ" อารัญขยับตัวเข้ามาประชิดขอบเตียง โน้มใบหน้าลงมาใกล้นิรินจนหญิงสาวต้องเอนหลังหนี "พ่อของเธอ... เจ้าสัวหวัง เป็นหนี้สภามาเฟีย เป็นหนี้เลือดที่ต้องชดใช้ด้วยชีวิต และตาแก่นั่นก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าตัวเองกำลังจะหมดทางสู้ เลยเลือกส่ง 'ดอกเบี้ย' ก้อนแรกมาขัดดอกให้ฉัน"