บทที่ 5

เขาไล่สายตามองสารรูปของนิรินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาประเมินค่า

"ลูกสาวเมียน้อยที่ไม่เคยมีตัวตนในสายตาครอบครัว ถูกเลี้ยงดูทิ้งๆ ขว้างๆ ไม่มีปากมีเสียง ถูกส่งมาเป็นตัวแทนล้างหนี้เลือด... เธอคิดว่าพ่อของเธอส่งเธอมาที่นี่เพื่ออะไร ริน"

อารัญจงใจเรียกชื่อเล่นของเธอด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เขาต้องการเห็นความพังทลายของลูกคุณหนูตระกูลมาเฟีย ต้องการเห็นเธอฟูมฟาย ร้องไห้ร้องห่ม ร้องขอความเมตตา หรือไม่ก็ด่าทอสาปแช่งพ่อตัวเองที่ส่งมาตาย

แต่นิรินกลับนั่งนิ่ง

ดวงตากลมโตที่เคยสั่นระริกด้วยความกลัวเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่แสนเศร้า ริมฝีปากที่แห้งผากของเธอเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะคลายออกช้าๆ

"หนูรู้ค่ะ" นิรินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาของเธอสบกับดวงตาคมกริบหลังเลนส์แว่นโดยไม่หลบหลีก "หนูรู้ว่าคุณพ่อไม่ได้ส่งหนูมาเพื่อให้คุณหมอรักษา... ท่านส่งหนูมาตายแทน"

คำตอบของเธอทำให้อารัญคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"หนูไม่มีค่าพอให้คุณพ่อมาไถ่ตัวหรอกค่ะ" นิรินพูดต่อ น้ำเสียงของเธอไม่ได้ประชดประชัน แต่มันคือการยอมรับความจริงที่เจ็บปวดมาตลอดทั้งชีวิต "ต่อให้คุณหมอจะฆ่าหนูทิ้ง หรือทรมานหนูจนตาย คุณพ่อก็จะไม่เสียใจ และจะไม่มีวันเอาอะไรมาแลกเพื่อชีวิตของหนู... การที่ท่านส่งหนูมา ก็แค่เพื่อซื้อเวลาให้ตัวเองหนีรอดไปได้นานขึ้นอีกนิดเท่านั้น"

อารัญมองผู้หญิงตรงหน้านิ่ง เขาเคยรักษาพวกมาเฟียมานับไม่ถ้วน เคยเห็นลูกหลานคนรวยร้องไห้กราบกรานขอชีวิตเมื่อรู้ว่าจะถูกฆ่าทิ้ง แต่ผู้หญิงบอบบางที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาเมื่อคืน กลับนั่งพูดถึงความไร้ค่าของตัวเองด้วยท่าทีสงบงัน

ความสงบที่ดูเหมือนการยอมจำนนต่อโชคชะตาอย่างสมบูรณ์แบบ

และนั่นคือสิ่งที่ทำให้อารัญหงุดหงิด

เขาเกลียดคนอ่อนแอ เกลียดคนที่ยอมแพ้ต่อทุกสิ่งโดยไม่คิดจะต่อสู้ และเขาไม่เชื่อว่าลูกหลานของตระกูลหวังจะยอมรับความตายได้ง่ายดายขนาดนี้ มันต้องเป็นแค่การเสแสร้งเพื่อเรียกร้องความสงสาร

"ละครบทนี้พ่อเธอสอนมาดีนี่" อารัญแค่นยิ้ม "แกล้งทำตัวน่าสมเพช เพื่อให้ฉันใจอ่อนแล้วปล่อยเธอไปงั้นสิ"

"หนูไม่ได้แกล้งทำค่ะ" นิรินเถียงเสียงเบา

"งั้นมาดูกัน ว่าความอดทนของเธอจะเก่งเหมือนปากหรือเปล่า"

อารัญยื่นมือไปจับข้อมือซ้ายของนิรินข้างที่มีเข็มน้ำเกลือเจาะอยู่ นิรินสะดุ้งพยายามจะชักมือกลับ แต่ฝ่ามือใหญ่ของเขากุมข้อมือเธอไว้แน่นราวกีบคีมเหล็ก

เขาไม่ได้ใช้เครื่องมือแพทย์ ไม่ได้ใช้ยาพิษ เขาเพียงแค่วางนิ้วหัวแม่มือลงบนผิวเนื้อหลังมือของเธอ... ตรงตำแหน่งที่ต่ำกว่าปลายเข็มพลาสติกที่ฝังอยู่ในเส้นเลือดเพียงนิดเดียว

อารัญกดน้ำหนักนิ้วลงไปอย่างจงใจ

ความเจ็บปวดแล่นแปลบขึ้นมาตามท่อนแขนทันทีเมื่อปลายเข็มพลาสติกขยับเสียดสีกับผนังเส้นเลือดด้านใน นิรินเบิกตากว้าง ร่างกายของเธอเกร็งกระตุกตามสัญชาตญาณ ลมหายใจที่เพิ่งเข้าที่เข้าทางเริ่มขาดห้วงอีกครั้ง

"เจ็บไหม" อารัญถามเสียงเย็น น้ำหนักที่กดลงบนหลังมือไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

นิรินอยากจะกรีดร้อง อยากจะขอร้องให้เขาปล่อย แต่เมื่อเธอมองเข้าไปในแววตาของเขา เธอเห็นเพียงความท้าทายและการรอคอยที่จะได้เห็นเธอพังทลาย เขาต้องการให้เธอร้องไห้ ต้องการให้เธอคุกเข่าอ้อนวอนเหมือนที่เขาเชื่อว่าคนตระกูลหวังทุกคนเป็นพวกขี้ขลาด

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ฟันซี่เล็กกัดลงบนริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างแรงเพื่อสกัดกั้นเสียงร้องที่กำลังจะหลุดรอดออกมา

ความเจ็บจากการถูกกดทับบริเวณเข็มน้ำเกลือทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำตาใสๆ เอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตา แต่นิรินยังคงนั่งหลังตรง เธอไม่พยายามดึงมือออก ไม่พยายามสะบัดหนี และไม่ยอมเปล่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว

อารัญจ้องมองใบหน้าที่เริ่มบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดของคนตรงหน้า คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น ผู้หญิงคนนี้ตัวสั่นจนแทบจะนั่งไม่อยู่ เครื่องมอนิเตอร์ส่งเสียงเตือนอัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงขึ้นทะลุร้อยครั้งต่อนาที แต่เธอกลับเลือกที่จะกัดปากตัวเองจนแน่น แทนที่จะร้องขอความเมตตาจากเขา

ฟันที่ขบลงบนเนื้ออ่อนของริมฝีปากแรงเกินไป ทำให้ผิวที่ซีดเซียวปริแตก หยดเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากรอยแยกนั้น ไหลลงมาตามมุมปากของหญิงสาว

เลือดสีแดงหยดนั้นสะดุดตาอารัญอย่างจัง

เขาเป็นศัลยแพทย์ เห็นเลือดกระฉูดออกมาจากร่างคนไข้มานับไม่ถ้วน เลือดแค่นี้ไม่ควรทำให้เขารู้สึกอะไร แต่มันกลับทำให้ปลายนิ้วหัวแม่มือของเขาที่กำลังกดทับหลังมือของเธออยู่หยุดชะงัก

อารัญคลายแรงกดลงทันที ก่อนจะปล่อยมือจากข้อมือของนิรินราวกับสัมผัสถูกของร้อน

นิรินรีบชักมือกลับมากุมไว้ที่หน้าอกตัวเอง ร่างกายของเธอยังสั่นเทา ลมหายใจหอบถี่ติดขัด รสฝาดเฝื่อนของเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก แต่เธอก็ยังคงจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อดึง แม้จะมีหยาดน้ำตาเกาะพราวอยู่บนแพขนตาก็ตาม

ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องพักฟื้นสี่เหลี่ยม อารัญยืนล้วงกระเป๋ากางเกง มองหยดเลือดที่ริมฝีปากของนิรินด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เขาตั้งใจจะสั่งสอนให้เธอรู้สถานะ ตั้งใจจะทำให้เธอหวาดกลัวจนหัวหด แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของเธอผิดคาดไปหมด

ความอดทนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่างกายที่พังทลายนั้น... เป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นจากคนของตระกูลหวัง

"จำความเจ็บปวดนี้ไว้"