บทที่ 6

"จำความเจ็บปวดนี้ไว้" อารัญปรับน้ำเสียงให้กลับมาราบเรียบและเย็นชาตามเดิม เขาเบือนหน้าหนีจากรอยเลือดนั้น หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง

"เธอไม่ใช่คนไข้อนาถาที่ฉันต้องมานั่งใจดีด้วย เธอคือนักโทษ คือตัวแทนล้างหนี้เลือดของตระกูลเธอ หน้าที่ของเธอคือมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อรับความเจ็บปวดแทนพ่อของเธอ จนกว่าสภาจะตัดสินใจว่าจะเอายังไงกับชีวิตเธอต่อไป"

เขาหยุดฝีเท้าที่หน้าประตูเหล็กบานหนา หันกลับมามองนิรินที่นั่งกอดตัวเองอยู่บนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย

"และถ้าคิดจะหาทางหนี..." นัยน์ตาของอารัญวาวโรจน์ขึ้นมาในเงามืด "ฉันจะหักขาทีละข้าง แล้วขังเธอไว้ในห้องนี้ไปตลอดชีวิต"

ประตูบานเลื่อนเหล็กถูกดึงปิดลงอย่างแรง เสียงล็อกอัตโนมัติดัง คลิก เป็นการตัดขาดนิรินออกจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวและความหวาดกลัวในกรงขังสีขาวแห่งนี้เพียงลำพัง

สองวันเต็มที่ผ่านพ้นไปภายใต้กำแพงสีขาวไร้หน้าต่าง

อารัญนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานกระจกตัวใหญ่ในห้องส่วนตัวบนชั้นสองของคลินิก แสงจากหน้าจอแท็บเล็ตสะท้อนลงบนเลนส์แว่นตากรอบเงิน ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนอ่านรายงานผลการตรวจเลือดและประวัติการรักษาเบื้องต้นของนักโทษวีไอพีในห้องพักฟื้นชั้นล่าง

ตัวเลขหลายค่าบนหน้าจอแสดงผลเป็นสีแดง บ่งบอกถึงความผิดปกติที่ศัลยแพทย์อย่างเขาเห็นแล้วต้องขมวดคิ้ว

ระดับอัลบูมินต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานมาก สะท้อนถึงภาวะทุพโภชนาการเรื้อรัง ร่างกายขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน ค่าโพแทสเซียมปริ่มเส้นขอบล่าง ยิ่งไปกว่านั้นคือผลกระทบจากการได้รับยาสเตียรอยด์เพื่อรักษาอาการหอบหืดอย่างต่อเนื่อง ทำให้ผิวหนังของเธอเปราะบางและเกิดรอยช้ำจ้ำเลือดได้ง่ายกว่าคนปกติหลายเท่า

ข้อมูลทางการแพทย์เหล่านี้ยืนยันสิ่งที่นิรินพูดเมื่อสองวันก่อนอย่างชัดเจน... เจ้าสัวหวังไม่เคยเลี้ยงดูเด็กคนนี้ในฐานะลูกสาว เธอถูกทิ้งขว้าง ให้อดมื้อกินมื้อ และไม่ได้รับการรักษาโรคประจำตัวอย่างถูกวิธี

แต่ความน่าสมเพชนั้นไม่ได้ทำให้อารัญใจอ่อน

“นายครับ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่คินจะผลักประตูเข้ามา บอดี้การ์ดคนสนิทหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ แต่มีแววความลำบากใจแฝงอยู่ในดวงตา

“มีอะไร” อารัญถามโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ

“แม่บ้านรายงานว่า ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมแตะอาหารเลยครับ ถาดข้าวต้มเมื่อเช้าก็ถูกปล่อยทิ้งไว้จนเย็นชืด ส่วนมื้อเที่ยงที่เพิ่งเอาเข้าไปให้ เธอก็แค่เขี่ยไปมาแล้ววางช้อน...” คินรายงานตามตรง “สองวันมานี้ เธอกินน้ำไปแค่ไม่กี่แก้วครับ”

ปลายนิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอของอารัญหยุดชะงัก ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองลูกน้อง นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดขึ้นมาทันที

“คิดจะประท้วงอดอาหารเรียกร้องความสนใจงั้นสิ” อารัญแค่นเสียงหยัน “หรือคิดว่าตัวเองยังมีค่าพอให้ฉันต้องเดือดร้อนถ้าเกิดตายขึ้นมา”

“ผมว่าเธออาจจะกินไม่ลงจริงๆ หรือไม่ก็ผลข้างเคียงจากยา...”

“ไม่ต้องแก้ตัวแทนมัน คิน” อารัญตัดบทเสียงเฉียบขาด เขากดปิดหน้าจอแท็บเล็ตดังตึบ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่เขาสวมใส่ยิ่งขับเน้นรังสีความคุกคามให้แผ่กระจายไปทั่วห้อง “ตระกูลหวังมันเจ้าเล่ห์กันทุกคน ยายเด็กนั่นคงคิดว่าวิธีทรมานตัวเองจะทำให้ฉันรำคาญแล้วยอมปล่อยตัวไป”

เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงาน ก้าวยาวๆ ตรงไปยังประตู

“ไปเอาถาดข้าวต้มชามใหม่มา” อารัญหันมาสั่งลูกน้องขณะหมุนลูกบิดประตู “ฉันจะลงไปจัดการเรื่องนี้เอง อยากรู้เหมือนกันว่าปากเก่งๆ ที่บอกว่ายอมตายแทนพ่อได้ จะทนหิวไปได้สักกี่น้ำ”

ภายในกรงขังสีขาว นิรินนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนมุมเตียงผู้ป่วย

สายน้ำเกลือที่หลังมือซ้ายถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อวาน เหลือเพียงรอยพลาสเตอร์ปิดแผลเล็กๆ แต่สิ่งที่ปรากฏชัดเจนบนผิวเนื้อขาวซีดของเธอคือรอยจ้ำสีม่วงคล้ำขนาดเท่าหัวแม่มือ มันคือรอยช้ำที่เกิดจากแรงกดของอารัญเมื่อสองวันก่อน ความเจ็บปวดจางหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงร่องรอยที่ตอกย้ำสถานะนักโทษของเธอ

ไม่ใช่แค่นั้น เมื่อเช้าตอนที่เธอเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ นิรินพบว่าตามท่อนแขนและหัวเข่าของเธอมีรอยช้ำสีเขียวอมเหลืองเพิ่มขึ้นมาอีกหลายจุด ทั้งที่เธอแทบไม่ได้ขยับตัวไปไหน ร่างกายของเธอกำลังประท้วงความอ่อนแอจากทั้งโรคประจำตัวและความเครียดสะสม

สายตาของหญิงสาวทอดมองไปยังรถเข็นคร่อมเตียงสเตนเลส ชามข้าวต้มหมูสับที่พยาบาลนำมาวางไว้ให้เมื่อชั่วโมงก่อนส่งกลิ่นคาวอ่อนๆ ควันความร้อนระเหยหายไปหมดแล้ว เธอลองตักเข้าปากไปหนึ่งคำเมื่อสิบนาทีที่แล้ว แต่แค่สัมผัสรสชาติ กระเพาะอาหารที่ว่างเปล่าก็บีบรัดตัวอย่างรุนแรงจนเธอพะอืดพะอม ต้องรีบคายทิ้งและดื่มน้ำตาม

เธอไม่ได้อยากประท้วง ไม่ได้อยากสร้างปัญหา เธอรู้ดีว่าตัวเองต้องมีชีวิตรอด แต่ความหวาดกลัวที่เกาะกินจิตใจทำให้คอของเธอตีบตัน แค่กลืนน้ำลายยังรู้สึกลำบาก

แกร๊ก...

เสียงปลดล็อกประตูอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นทำลายความเงียบ นิรินสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณระแวงภัยทำงานอัตโนมัติ เธอรีบขยับตัวถอยร่นไปชิดหัวเตียง รวบผ้าห่มขึ้นมาคลุมทับหน้าอกไว้แน่น

อารัญก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหารใบใหม่ในมือ กลิ่นหอมของซุปไก่ร้อนๆ ลอยแตะจมูก แต่มันกลับทำให้กระเพาะของนิรินปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มปรายตามองชามข้าวต้มที่เย็นชืดบนรถเข็น ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมาจ้องหน้าผู้ป่วยที่นั่งหน้าซีดอยู่บนเตียง

เขาเดินเข้ามาใกล้ วางถาดอาหารชามใหม่ลงบนรถเข็นสเตนเลสเสียงดังเคร้ง แล้วดันชามเก่าออกไปให้พ้นทาง

“สองวัน”