บทที่ 100

            “น่าแปลกนะทำไมซันเดถึงได้เป็นห่วงจาบรินมากถึงเพียงนี้” วาคิมเผลอหลุดปากพูดออกมาตามความคิดของตนเอง

            “คุณหมอเชื่อในเรื่องรักแรกพบไหมคะ” หญิงสาวหนึ่งเดียวที่นั่งอยู่ภายในห้องนั้นเอ่ยถาม

            “ผมเองก็ตอบไม่ถูกเหมือนกันครับ เพราะยังไม่เคยรักใครตั้งแต่แรกพบซะที”

            รอยยิ้มจางๆ ระบายอยู่บนใบหน้าของพันไมล์ ก่อนที่เธอจะเอื้อนเอ่ยอะไรบางอย่าง

            “โดยส่วนใหญ่แล้วผู้หญิงจะมีความละเอียดอ่อน ทางด้านอารมณ์ความรู้สึกมากกว่าผู้ชาย เหตุการณ์บางอย่างสำหรับผู้ชายอาจเป็นช่วงเวลาที่ผ่านเลย แต่สำหรับผู้หญิงมันเป็นภาพความประทับใจ ที่ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจไม่เปลี่ยนแปลง”

            “จาบรินทำอะไรให้คุณเกิดความประทับใจตั้งแต่แรกพบอย่างนั้นหรือ” อัมรานถามด้วยความไม่พอใจ สายตาคมตวัดไปมองจาบริน

            “ฉันไม่ได้พูดถึงตัวเองค่ะ หมายถึงซันเดต่างหาก”

             คำปฏิเสธของพันไมล์ก็ไม่อาจทำให้แววตาขุ่นมัวของอัมรานดีขึ้นได้

            พันไมล์ค้อนขวับ ไม่ว่าเธอจะพูดอย่างไรเขาก็ยังไม่คลายความหึงหวง

            “ผู้ชายที่ทำให้ฉันประทับใจตั้งแต่แรกพบได้ มีอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้นล่ะค่ะ”

            “มันเป็นใคร!” อัมรานถามเสียงเข้ม หน้าตาบูดบึ้งขึ้นมาทันที

            “ก็คุณยังไงล่ะคะ เจอกันครั้งแรกก็กล่าวหาว่าฉันเป็นขโมย ขู่จะตัดมือ แถมยังแกล้งให้เป็นคนใช้ส่วนตัว ทำกันถึงขนาดนี้แล้วจะไม่ให้ฉันประทับใจในตัวคุณได้ยังไง จริงไหมคะ”

            อัมรานยิ้มกว้าง เมื่อได้ยินคำพูดของภรรยาซึ่งเขาไม่อาจจะปฏิเสธได้ เพราะสิ่งที่เธอพูดมานั้นถูกต้องทุกอย่าง

            “แสนดีขนาดนั้น ใครจำไม่ได้สมองก็แย่เต็มที” เขายียวน

            “จำค่ะ จำขึ้นใจ มีแต่คุณนั่นแหละ...”

            “ผมทำไม!”

            “ชอบหาเรื่องไปเรื่อยไงคะ...”เมื่อเห็นเขาทำท่าจะปฏิเสธ เธอก็มองเขาด้วยสายตาจริงจัง “หรือไม่จริง”

            “ไม่จริง!...” แต่เมื่อชายายังจ้องเขม็งเขาก็อึกอัก แต่ก็ยังปากแข็ง พูดเอาแต่ใจตัวเองว่า “คนไม่ชอบไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ”  

            พันไมล์ค้อน ยิ้มขันคนท่ามาก “รู้ค่ะว่าไม่ชอบ แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกนะคะ เป็นเรื่องของซันเดและองครักษ์จาบริน”

            อัมรานมองไปยังจาบรินด้วยสายตาเป็นคำถาม แต่องค์รักษ์หนุ่มส่ายหน้า พันไมล์เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มและเฉลยให้ทุกคนหายสงสัย

            “ซันเดเขาประทับใจในตัวองครักษ์คนสนิทของคุณ เพราะเขาเคยช่วยซันเดไว้จากการถูกพวกเจ้าหนี้รุมโทรมข่มขืน”

            “คุณพายหมายความว่าจาบรินเป็นรักแรกพบของซันเดอย่างนั้นหรือครับ” วาคิมเป็นคนเอ่ยถาม

            “ประมาณนั้นค่ะ”

            พันไมล์ถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมดที่เธอได้ยินมาจากปากของซันเดให้ทุกคนฟัง

             “อีกไม่นานเพื่อนรักของเราก็คงจะได้สละโสดตามท่านชีคไปอีกคน” คุณหมอหนุ่มเอ่ยพร้อมกับส่งสายตาล้อเลียนไปยังจาบริน ที่ดูจะงงงันกับเรื่องราวที่เพิ่งจะได้ยินมา

            หลังจากคิดทบทวนเหตุการณ์ในอดีตดูอีกครั้ง ทำให้จาบรินนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นขึ้นมาได้ แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือซันเดเป็นบุคคลคนเดียวกับเด็กสาวที่เขาเคยช่วยเหลือไว้เมื่อสิบปีก่อน

            “ซันเดคือเด็กสาวคนนั้นหรือครับ” จาบรินถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

            พันไมล์พยักหน้าเพื่อยืนยันคำตอบเดิมอีกครั้ง

            แม้ใบหน้าของจาบรินยังเรียบเฉย แต่ประกายตาเขากลับสดใสเป็นประกาย ก่อนจะถามชายาของท่านชีคว่าตอนนี้ซันเดอยู่ที่ไหน พันไมล์ตอบว่าอยู่ในสวน

            “ผมขอตัวสักครู่นะครับท่านชีค”

            อัมรานพยักหน้า โดยไม่พูดอะไร แต่หลังจากที่จาบรินคล้อยหลังไปได้ไม่นาน ทุกคนต่างก็พร้อมใจกันเดินไปที่หน้าต่าง พวกเขาเห็นซันเดนั่งเหม่อมองอยู่เพียงลำพังท่ามกลางแสงจันทร์ ไม่นานนักองครักษ์หนุ่มก็เดินตามมาสมทบ ไม่มีใครรู้ว่าสองหนุ่มสาวพูดคุยอะไรกัน เห็นแต่เพียงซันเดก้มหน้าซบกับฝ่ามือของตนเอง

            ส่วนจาบรินก็ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาว พร้อมกับดึงมือเล็กบางของเธอออก เขาค่อยๆ บรรจงเช็ดน้ำตาให้และดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง ก่อนจะดึงร่างบางของซันเดเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

            พันไมล์เงยหน้ามองชีคอัมราน ดวงตาของเธอสบประสานกับประกายตาคมกล้าที่ฉายแววรักใคร่ เธอซบไหล่เขา อัมรานโอบกระชับร่างบางของพันไมล์ไว้ในอ้อมแขนที่อบอุ่น

            “อีกไม่นานเราคงได้รับข่าวดี” พันไมล์เอ่ย

            วาคิมและยะห์ซินที่ยืนมองเพื่อนหนุ่มผ่านหน้าต่างอีกบานได้แต่อมยิ้ม คิดตรงกันว่าอีกไม่นานนี้เพื่อนรักของเขาต้องสละโสดแน่

            เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากเสร็จสิ้นพิธีศพของฮาร์มาล บารัซก็ต้องจัดเตรียมงานใหญ่ขึ้นอีกครั้ง นั่นคือการจัดพิธีสาบานตนเพื่อขึ้นรับตำแหน่งผู้นำบารัซอย่างเป็นทางการของชีคอัมราน และจะมีการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่

            สองวันต่อมาชีคอัมรานและพันไมล์ได้ชักชวนกันไปที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ พร้อมกับองครักษ์คนสนิททั้งสาม เพื่อไปกราบสักการะองค์เทพีรีฮานน่า ก่อนจะกลับได้แวะไปทักทายพูดคุยกับแม่เฒ่าโซฟิลาอยู่พักใหญ่ แม่เฒ่าเดินออกมาส่งสองหนุ่มสาวและผู้ติดตามที่ด้านหน้าวิหาร

            “ยินดีด้วยนะท่านชีค” จู่ๆ แม่เฒ่าก็พูดขึ้น

            อัมรานและพันไมล์หันมามองหน้ากัน “ยินดีเรื่องอะไร!” เขาถาม

            “ก็ยินดีกับเรื่องที่ทุกคนต่างก็รอคอย”

            อัมรานขมวดคิ้วไม่พอใจคำพูดปริศนาของแม่เฒ่า

            แม่เฒ่าหัวเราะ ไม่สนใจท่าทีหงุดหงิดของชีคหนุ่ม “ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ท่านชีคก็ยังไม่เปลี่ยน”

            อัมรานกำลังจะอ้าปากโต้แย้ง แต่พันไมล์ดึงแขนเขาไว้เป็นการเตือน ชีคหนุ่มกลับไม่คิดจะสนใจ เธอจึงรีบพูดขัดขึ้นว่า  

            “พูดถึงเรื่องนี้ทำให้ฉันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เมื่อสองคืนก่อนองค์เทพีรีฮานน่ามาปรากฏตัวให้ฉันเห็นในฝันค่ะ”

            “พระนางได้เอ่ยอะไรกับท่านชายาบ้างหรือเปล่า” แม่เฒ่าหันไปถามพันไมล์

            “เอ่ยค่ะ พระนางบอกว่าได้มอบของสำคัญล้ำค่าอย่างหนึ่งให้กับฉัน และยังเน้นย้ำให้ฉันดูแลของสิ่งนั้นให้ดีๆ แต่ว่าจนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ทราบเลยนะคะว่าท่านมอบของล้ำค่าอะไรให้ คราวที่แล้วพระนางบอกว่าจะมอบสิ่งที่มีค่าอย่างหนึ่งให้แล้วฉันก็ได้เขามา แต่ก็ยังไม่ค่อยมั่นใจนักว่าเขาดีจริงไหม”

            “พระนางจะมอบแต่สิ่งดีดีให้กับทุกคนเสมอ”

            “คนอื่นอาจจะเห็นว่าเขาดี แต่ที่จริงแล้วเขาเป็นผู้ชายที่เจ้าเล่ห์มากเลยนะคะแม่เฒ่า”

            “พันไมล์” อัมรานเรียกชื่อเธอเสียงเข้ม

            หญิงสาวรีบเดินตรงไปยืนตรงหน้าเขา พร้อมกับยิ้มหวานหว่านเสน่ห์

            “เมื่อกี้คุณไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูดใช่ไหมคะ”

            “ใครว่า ผมได้ยินมันอย่างชัดเจนเต็มสองหู บังอาจนักกล้ามากล่าวหาว่าผมเป็นผู้ชายเจ้าเล่ห์”

            “ก็หรือไม่จริงคะ”

            แม่เฒ่ายิ้มขณะที่มองสองหนุ่มสาวยืนโต้เถียงกัน ด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยเมตตา นึกขอบคุณเทพีรีฮานน่าที่ส่งหญิงสาวน้ำใจงามราวกับพระจันทร์ มาประดับไว้บนผืนทรายเคียงคู่กับผู้นำของบารัซ