บทที่ 106

            “ช่วยด้วยค่ะ...ช่วยด้วย...เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

            หนูน้อยเชอรีนร้องขอความช่วยเหลือจากแม่เฒ่า ก่อนที่ร่างปราดเปรียวจะปรากฏตัวให้เห็น เมื่อไปถึงจึงรู้ว่าแม่เฒ่าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง แต่กำลังนั่งคุยอยู่กับบิดามารดาของตนเอง พร้อมด้วยสามองครักษ์หนุ่มที่เชอรีนมักจะขนานนามพวกเขาว่า “หน่วยสวาท”

            “เกิดอะไรขึ้น! ทำไมลูกถึงได้วิ่งหน้าตาตื่นมาแบบนี้” อัมรานเอ่ยถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

            แม่หนูน้อยเมื่อเห็นบิดา ก็เหมือนพระมาโปรด วิ่งถลาเข้าสู่อ้อมกอดของพ่อทันที

            “พ่อจ๋า”

            อัมรานเห็นดวงหน้าเล็ก อ่อนใสของลูกสาว ก็แทบจะลืมเลือนเรื่องยุ่งๆ ที่บุตรสาวก่อไว้จนหมดสิ้น ได้แต่ดึงลูกมาหอมแก้มแดงใสไปมาด้วยความรักใคร่

            หลังจากเชอรีนหอมแก้มสากระคายของบิดาทั้งสองข้างแล้ว เหมือนจะนึกอะไรได้ ดวงตากลมโตที่ถอดแบบบิดามาแทบทุกอย่างเบิกกว้างราวกับนึกอะไรได้

            “โอ๊ะ! พ่อจ๋า มีคน มีคนอยู่...” ปากเล็กๆ สีแดงเรื่อกำลังจะบอกพ่อ

            พันไมล์ซึ่งมองเห็นท่าทีร้อนรนของลูกสาว ก็เอ่ยทะลุกลางปล้องขึ้นมาว่า

            “ไปก่อเรื่องอะไรไว้อีกเชอรีน”

            หนูน้อยเชอรีนสะดุ้ง รีบส่ายหน้าปฏิเสธเมื่อได้ยินคำถามของมารดา

            “บอกพ่อมาว่าเกิดอะไรขึ้น”

            แม่หนูน้อยเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟังอย่างฉะฉาน พร้อมกับโชว์ผลงานซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะใช้มัดตัวฝ่ายตรงข้าม

            “นี่ไงคะรอยแผลที่เขากัดเชอรีน”

            ทายาทลำดับที่หนึ่งของผู้นำบารัซพูดพร้อมกับยื่นแขน ที่มีรอยแผลเลือดซึมไปตรงหน้าบิดามารดา รอยแผลเด่นชัดที่แขนของเชอรีนซึ่งดูจากความลึกแล้วคาดว่า ถ้ารักษาไม่ดีอาจจะเป็นแผลเป็นได้ในอนาคต ถือเป็นเครื่องยืนยันคำพูดของแม่หนูน้อยได้เป็นอย่างดี

            “ลูกไปพบเขาที่ไหน พาพวกเราไปดูซิ”

            พวกผู้ใหญ่ต่างยกขบวนเดินตามหนูน้อยเชอรีนไปยังจุดเกิดเหตุ แต่กลับไม่พบเด็กหนุ่มคู่กรณีคนนั้นที่จุดดังกล่าว

            “หายไปไหนแล้ว!” เชอรีนเอ่ยเมื่อสอดส่ายสายตาหาจนทั่วบริเวณนั้น ก่อนจะกอดอกด้วยความภูมิใจ

            “ฮึ! สงสัยจะกลัวเชอรีนก็เลยรีบชิ่งหนีไปซะก่อน“เธอพูดด้วยความภาคภูมิใจ

            เหตุการณ์ในครั้งนี้สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน เพราะสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ใครก็จะเข้ามากันได้ง่ายๆ แต่เด็กหนุ่มคนนั้นกลับแอบเข้ามาซุกซ่อนตัวอยู่ที่นี่โดยที่ไม่มีใครรู้

            ‘น่าแปลกเด็กคนนั้นเข้ามาสถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร’ อัมรานครุ่นคิดในใจ

            ก่อนจะหันไปสั่งองครักษ์ให้ช่วยกันออกตามหาตัว พ่อหนุ่มน้อยที่บุตรสาวเอ่ยถึง พร้อมกับสั่งให้จัดวางเวรยามเพิ่มเติม เพื่อมาคุ้มกันความปลอดภัยของวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ เหล่าองครักษ์ต่างก็เร่งรีบไปจัดการตามคำสั่ง ยกเว้นสามองครักษ์หนุ่มคนสนิทที่ยังคงยืนอยู่ภายในห้องนั้น

            เมื่อเรื่องตื่นเต้นจางไป พันไมล์ได้สังเกตเห็นอาวุธคู่กายที่อยู่ในมือของบุตรสาว จึงแบมือไปตรงหน้าเชอรีน

            “คืนแม่มาเดี๋ยวนี้” 

            หนูน้อยเชอรีนเห็นสีหน้าและท่าทางของมารดา ก็รู้เลยว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร จึงรีบนำอาวุธดังกล่าวไปซ่อนไว้ด้านหลังของตนเอง พร้อมหลบตามารดาอย่างมีพิรุธ และในครั้งนี้ดูเหมือนว่าบิดาจะไม่เข้าข้างเธอเหมือนเช่นทุกครั้ง เพราะเขายังคงยืนนิ่งไม่ยอมช่วยเหลือเธอเหมือนเคย

            “สารภาพมาเดี๋ยวนี้เลยนะ นอกเหนือจากถูกกัดแล้ว มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีก”

            คำพูดของพันไมล์ดึงความสนใจจากชีคอัมราน แม่เฒ่า และสามองครักษ์หนุ่มได้เป็นอย่างดี ทั้งหมดต่างก็รอฟังคำตอบจากปากของหนูน้อยเชอรีน เมื่อเจอคำถามนี้ของมารดาทำให้เชอรีนต้องสารภาพ

            “เขากัดหนู หนูก็เลย...” แม่หนูน้อยพูดค้างไว้แค่นั้นเพราะรู้ว่า ถ้าเล่าจบจะต้องโดนมารดาจัดการแน่

            “ก็เลยอะไร! อย่าบอกนะว่าเราเอาหนังสติ๊กไปยิงหัวเขา เหมือนที่ยิงที่ใส่พวกเหล่าทหารองครักษ์”

            แม่หนูพยักหน้า หลบตาอย่างมีพิรุธ และพันไมล์รู้ว่ามีอะไรมากกว่านั้นจึงถามต่อว่า

            “แล้วยังไง”

            “เขาหัวแตกเลือดไหล....ที่จริงหนูไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เขาบาดเจ็บขนาดนั้นนะคะแม่ คงต้องโทษความแม่นยำของหนู”

            ประโยคสุดท้ายของเชอรีนเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าผู้เป็นบิดาและสามองครักษ์หนุ่ม โดยปกติแล้วชีคอัมรานจะฝึกสอนการยิงธนูให้เชอรีนอยู่เสมอ เพื่อฝึกสมาธิของลูก วันไหนที่เขาไม่ว่างสามองครักษ์หนุ่มก็จะผลัดเปลี่ยนเวียนกันมาทำหน้าที่นี้แทนเขา ทำให้เชอรีนยิงแม่นราวจับวาง

            “แม่เคยบอกหนูหลายครั้งแล้วใช่ไหมว่า เราไม่ควรใช้กำลังในการแก้ไขปัญหา คดีเก่ายังไม่ทันจะได้ชำระ ก็ก่อคดีใหม่อีกแล้วนะ”

            “หนูขอโทษค่ะ” เชอรีนหน้าจ๋อยสนิทเมื่อโดนมารดาตำหนิ

            “ขอโทษก็คือรู้ตัวว่าทำผิด”

            “ค่ะ”

            “ถ้าอย่างนั้นพร้อมที่จะรับโทษหรือยัง”

            เชอรีนพยักหน้าแทนคำตอบ

            “หนังสติ๊กและลูกแก้วที่ลุงแทนส่งมาให้ลูกใช้ป้องกันตัวเอง แต่เมื่อลูกนำมันไปใช้ผิดวัตถุประสงค์ แม่จึงจำเป็นต้องยึดของเหล่านั้นไว้ชั่วคราว”

            นัยน์ตาของแม่หนูน้อยเบิกกว้าง เมื่อได้ยินบทลงโทษของตัวเองจากปากของมารดา

            “ไม่ลิบไม่ได้เหรอคะ หนูสำนึกผิดแล้วจริงๆ” เชอรีนพูดพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอน แต่พันไมล์ก็ไม่ยอมใจอ่อน

            “ส่งหนังสติ๊กมาให้แม่เดี๋ยวนี้”

            หนูน้อยเชอรีนจำใจต้องยื่นอาวุธคู่กายให้มารดา แต่ยังไม่วายเอ่ยถาม

            “จะถูกยึดไว้อีกนานไหมคะ”

            “มันก็ขึ้นอยู่กับความประพฤติของลูก ส่งลูกแก้วทั้งหมดมาให้แม่ด้วย”

            เชอรีนหยิบถุงลูกแก้วออกจากกระเป๋าพร้อมกับยื่นให้มารดาด้วยความเสียดาย

            “นอกจากนั้นหนูยังต้องไปขอโทษคนที่หนูยิงลูกแก้วใส่ ทีนี้ก็มาพูดถึงความผิดที่หนูทำไว้ก่อนที่จะหนีมาที่นี่ แม่บอกหลายครั้งแล้วใช่ไหมว่าหนูเป็นพี่ มีหน้าที่ดูแลน้องมิใช่แกล้งน้อง”

            “หนูไม่ได้แกล้งทาซัสและมัสซาร์นะคะ หนูแค่แต่งตัวให้น้องเลียนแบบพวกอินเดียแดง เท่ดีออก”

            “ถ้าอย่างนั้นแม่จะแต่งตัวให้หนู แบบที่หนูแต่งให้น้องบ้างเอาไหม”

            เชอรีนรีบส่ายหน้าปฏิเสธ