บทที่ 101

            เมื่อเดินออกมาได้ครู่ใหญ่ พันไมล์ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ เธอเซไปพิงอกกว้างของอัมราน ชีคหนุ่มรีบประคองร่างบางไว้ในอ้อมแขน และพาตรงไปนั่งที่ม้าหินด้านข้างวิหาร เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอพร้อมกับกุมมือเรียวบาง

            “คุณเป็นยังไงบ้าง” อัมรานถามด้วยความห่วงใย

            “จู่ๆ ก็รู้สึกมึนหัวค่ะ” พันไมล์ตอบพร้อมกับยกมือขึ้นกุมขมับของตนเอง

            “ผมว่าให้วาคิมมาตรวจดูอาการของคุณหน่อยดีไหม”

            “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก พักสักหน่อยก็คงจะดีขึ้นเอง”

            “วาคิม” อัมรานเรียกด้วยเสียงทรงอำนาจ

            แค่ได้ยินเสียงเรียก องครักษ์หนุ่มก็รีบเดินมาหยุดยืนข้างตัวสองหนุ่มสาว เพื่อเตรียมพร้อมที่จะปฏิบัติหน้าที่ในฐานะหมอ

            “ผมขอตรวจดูอาการของคุณพายหน่อยนะครับ”

            “อย่าบ้าจี้ตามเจ้านายของคุณหน่อยเลยค่ะ”

            จากนั้นก็หันไปพูดกับชายหนุ่มที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า “ฉันบอกคุณแล้วไงคะว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร ทำไมคุณถึงไม่เชื่อ”

            พันไมล์ลุกขึ้นยืนหลังจากที่พูดจบ แต่เธอกลับรู้สึกว่าพื้นมันโคลงเคลงและเซจนเกือบล้ม โชคดีที่สามีของเธอเข้ามาประคองไว้ได้ทัน มิฉะนั้นอาจมีการลงไปนอนวัดพื้นให้ได้อาย

            “บารัซกำลังจะมีข่าวดีที่ทุกคนรอคอย” แม่หมอประจำเผ่าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

            มีเพียงยะห์ซินและจาบรินเท่านั้นที่ได้ยินคำพูดนี้ เพราะยืนอยู่ใกล้ตัวแม่เฒ่า จาบรินเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่จนต้องเอ่ยถาม

            “ข่าวดีอะไรหรือครับแม่เฒ่า”        

            “เรื่องนี้มันปิดไม่มิดหรอก อีกไม่นานทุกคนก็จะรู้เอง”

            ยะห์ซินและจาบรินหันมาสบตากัน พวกเขาไม่เคยเข้าใจคำพูดของแม่เฒ่าเลยสักครั้ง อย่างที่รู้กันแม่เฒ่ามักจะพูดอะไรที่เป็นปริศนาเสมอ

            “ผมบอกให้วาคิมมาดูอาการคุณก็ไม่เชื่อ ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ”

            “ยังไม่ต้องตรวจดูอาการตอนนี้ก็ได้ครับท่านชีค แค่ตอบคำถามของผมก็พอ ผมจะได้นำมาวิเคราะห์อาการได้อย่างถูกต้อง” คุณหมอหนุ่มเอ่ยขึ้น

            “จะถามอะไรล่ะคะ”

            “ช่วงนี้คุณพายมีอาการผิดปกติอะไรบ้างไหมครับ อย่างเช่นอยากกินอาหารอะไรเป็นพิเศษ”

            “ไม่เลยค่ะ รู้สึกเบื่ออาหารด้วยซ้ำ เพราะกินเข้าไปแล้วก็มีอาการพะอืดพะอม คลื่นไส้อาเจียน”

            “มีอาการอื่นอีกไหมครับ”

            “รู้สึกเพลียค่ะ อยากจะนอนทั้งวัน ไม่รู้ทำไม”

            “คำถามสุดท้าย คุณพายมีรอบเดือนครั้งสุดท้ายเมื่อไรครับ” วาคิมถามยิ้มๆ

            “รอบเดือน! ฉันจำเป็นต้องตอบคำถามนี้ด้วยหรือคะ”

            “ใช่ครับ ผมจะได้วิเคราะห์อาการป่วยของคุณพายได้ว่ามันเกิดจากสาเหตุอะไร”

            “รอบเดือนของฉันมาเกี่ยวข้องอะไรด้วยคะ”

            “นั่นสิวาคิม ทำไมนายถึงต้องให้พายตอบคำถามนี้”

            “คำตอบนี้แหละครับท่านชีคที่จะทำให้ผมวิเคราะห์อาการของคุณพายได้อย่างถูกต้อง”

            “ถ้าอย่างนั้นคุณลองนึกดูดีดีซิพาย”

            พันไมล์พยายามคิดทบทวน ปกติแล้วรอบเดือนของเธอจะมาตรงเวลาทุกเดือนไม่มีพลาด แต่ในระยะหลังมีเรื่องมากมายที่ทำให้เธอวิตกกังวล ก็อาจจะทำให้รอบเดือนของเธอมาล่าช้าหรือคลาดเคลื่อนไปบ้าง พันไมล์ตาเบิกกว้างเมื่อรู้คำตอบ เธอหันไปพูดกับชีคอัมราน

            “รอบเดือนฉันไม่มาสองเดือนแล้วค่ะ”

            “จากอาการที่คุณพายพูดมาทั้งหมด ผมวินิจฉัยได้ว่าคุณพายไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง แต่กำลังจะมีข่าวดีที่ทุกคนในบารัซต่างก็รอคอย”

            “หมายความว่า...” อัมรานถามค้างไว้เพียงเท่านั้น

            “ใช่แล้วครับท่านชีค คุณพายกำลังตั้งครรภ์น่าจะอยู่ที่แปดสัปดาห์ อายุครรภ์อาจจะคลาดเคลื่อน ถ้าจะให้แน่คงต้องตรวจให้ละเอียดอีกครั้ง”

            เมื่อทราบผลจากหมอวาคิม พันไมล์ลอบสังเกตสีหน้าของชีคอัมราน แต่เขายังนิ่งเฉยไม่แสดงความรู้สึกอะไร มีเพียงมือใหญ่แข็งแรงเท่านั้นที่เกร็งเล็กน้อยบ่งบอกถึงความรู้สึกภายในของเขา

            พันไมล์หันไปขอบคุณหมอวาคิม และพยายามทรงตัว แต่อัมรานกลับอุ้มร่างบางของภรรยาขึ้นมาแนบอกกว้าง ท่ามกลางสายตาปีติยินดีของทุกคน

            “นี่เองคำตอบที่ไขคำพูดปริศนาของแม่เฒ่า” ยะห์ซินหันไปกระซิบกับจาบริน

            “นั่นสิ แต่ก็นับว่าเป็นข่าวดี และเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่ทุกคนรอคอย” จาบรินเอ่ยกับเพื่อนรักของเขา

            คืนนั้นหลังจากอาบน้ำเสร็จ พันไมล์ก็เดินมาที่เตียงนอนซึ่งชีคอัมรานได้นอนรออยู่แล้ว เมื่อเธอทอดตัวลงนอน เขาก็ดึงร่างเล็กบางเข้ามากอด

            พันไมล์พลิกตัวไปกอดเขาไว้ พร้อมกับถามขึ้นว่า “ไม่ดีใจหรือคะ”

            อัมรานเหลือบมองร่างในอ้อมแขน “ดีใจ”

            พันไมล์ยิ้ม ทุบไปที่กว้างหลายที “แต่หน้าคุณไม่เห็นบอกแบบนั้นเลย”

            “หน้าผมเป็นยังไง” เขาถาม

            พันไมล์เม้มปากสีหน้าครุ่นคิด “เหมือนคุณยังไม่อยากมีลูก”

            อัมรานหัวเราะ “ผมชอบทำลูก...”

            คราวนี้พันไมล์แก้มแดง ทุบเขาอีกหนึ่งที “อย่าล้อสิคะ และไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย”

            อัมรานถอนหายใจ “แค่คิดว่าจะมีเด็กตัวเล็กๆ มาเรียกผมว่าพ่อ ก็รู้สึกแปลกๆ แต่ที่สำคัญ...”

            เขาพูดค้างไว้แค่นั้น ทำให้พันไมล์ขยับขึ้นไปนอนบนตัวเขา เธอประคองใบหน้าของเขาเอาไว้พร้อมกับถาม

            “ที่สำคัญอะไรคะ ทำไมไม่พูดให้จบ”

            คราวนี้ชีคหนุ่มกลับมีท่าทีที่อึดอัด แต่เมื่อจอสายตาคาดคั้นของภรรยาจึงพูดว่า

            “เขาจะมาแย่งความสนใจจากคุณ”

            พันไมล์ตะลึง ก่อนจะหลุดหัวเราะคิกออกมาอย่างอดไม่ได้ ยิ่งเห็นสีหน้าบูดบึ้งเอาแต่ใจของอีกฝ่ายก็ยิ่งหัวเราะดังขึ้น โดยไม่สนใจสายตาพิฆาตของชีคอัมรานที่มองมา ผ่านไปนานพอสมควรกว่าพันไมล์จะหยุดหัวเราะได้ เธอจ้องหน้าเด็กขี้หวงก่อนจะพูดว่า

            “ เขาเป็นลูกคุณ เป็นลูกของเรานะคะ”

            อัมรานยังคงนิ่ง พันไมล์จึงกล่าวย้ำอีกว่า “ฉันรักคุณค่ะ และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ก็ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงความรักที่ฉันมีต่อคุณได้ ต่อให้เรามีลูกอีกเป็นโหล ฉันก็ยังรักคุณเหมือนเดิม”

            เมื่อได้รับคำยืนยันหนักแน่นจากปากของภรรยา อัมรานก็ยิ้มและโน้มตัวมาจุมพิตหญิงสาวเนิ่นนาน พร้อมกับกระซิบข้างหูเธอว่า “ผมก็รักคุณ”

            พันไมล์ยิ้ม ผลักเขาเบาๆ เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ชีคหนุ่มกลับปิดปากเธอด้วยริมฝีปากร้อนรุ่มของเขา และบอกกับเธอว่า “ถ้าเรามัวแต่พูด แล้วเมื่อไรผมจะได้มีลูกครบโหล”

            พันไมล์ยิ้ม ทุบอกกว้างไปหลายทีด้วยความเขิน แต่ก็ยอมผ่อนตามความต้องการของชีคหนุ่ม ที่เขาตั้งใจมอบความรักให้อย่างอ่อนโยนแต่ร้อนแรงด้วยไฟรักที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย